" ขอบใจเ้ามากนะที่คอยดูแลลูก ๆ ของข้า "
ในโต๊ะที่อาหารเต็มมากมายหลัวจี้คงพูดขึ้น เพราะเจ้าอ้วนและหลินหลินได้เล่าหลาย ๆ เรื่องให้กับเขาฟังทำให้ชายกลางคนรู้สึกทึ่งเล็กน้อยในความสามารถของชายหนุ่ม ในโต๊ะอาหารนอกจากชิงหลงแล้วก็มีอยู่อีกหกคน คือ หลัวจี้คง เจ้าอ้วน หลินหลิน เซี่ยหลานซึ่งเป็นแม่ของหลินหลิน และ ชายหนุ่มอีกสองคนซึ่งเป้นคนที่จะลงแข่งพร้อมชายหนุ่ม
ชิงหลงมองไปที่เซี่ยหลานแล้วจึงมองกลับมาที่เจ้าอ้วนก่อนจะมองไปหาหลัวจี้คงและหลินหลินก่อนหันกลับมามองเจ้าอ้วนอีกครั้ง หลินหลินนั้นงดงามได้แม่ของนางไหงเจ้าอ้วนนี่ถึงได้แตกต่างจากคนอื่นนัก
" ข้ารู้นะว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ !! "
เจ้าอ้วนตะโกนขึ้นในโต๊ะอาหารมันมองหน้าชิงหลงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเลยทีเดียว
" ลี่มู่ อย่าได้เสียมารยาทบนโต๊ะอาหาร "
เซี่ยหลานกล่าวขึ้นแม้ใบหน้าจะมีริ้วรอยแต่ก็ยังงดงามเสียงของนางตอนที่ดุเจ้าอ้วนก็ยังนุ่มนวลเป็นอย่างยิ่ง
" ขอรับท่านแม่ "
ชิงหลงนั้นเพิ่งจะได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเทียนจินและหม่าเทียนนั้นเป็นเพียงลูกของคนใช้ในตระกูลหลัวเพราะงั้นจึงไม่ได้มาทานอาหารด้วย ในห้องนี้มีเพียงครอบครัวผู้นำตระกูลเท่านั้นที่ทานอาหารในห้องนี้ได้แต่หากใครได้รับอณุญาติก็ร่วมทานได้เช่นกัน
" เรื่องการประลองรุ่นเยาว์อาณาจักรชางหลานเจ้าคงรู้แล้วสินะ "
" ขอรับ เจ้าอ้วนบอกข้าหมดแล้ว "
หลัวจี้คงยกเรื่องการประลองรุ่นเยาว์ขึ้นมาพูดคุย
" อืม...เรื่องนี้นับเป็นปัญหาในใจข้าอยู่นานพอสมควร แม้ตอนนี้จะวางใจไปนิดนึงแล้วแต่ก็ยังหวั่น ๆ อยู่ "
" ตอนนี้เมื่อมีเจ้าเราคงมีหวังขึ้นมาบ้าง "
" พวกเจ้าต้องเข้าร่วมงานประลองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักร ข้าหวังว่าอย่างน้อยพวกเจ้าคงทำให้พวกมันได้เห็นบ้างว่าตระกูลเราไม่ได้มีดีแค่การค้าอย่างเดียว "
" ขอรับ "
ชายหนุ่มทั้งสองขานรับอย่างขันแข็งชิงหลงชายตามองพวกเขาก่อนจะวิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน คนที่หน้าคล้ายปลาบู่อยู่ชั้นปราณปฐพี ขั้นสาม กับอีกคนที่หน้าคล้ายกับลิงอยู่ชั้นปราณปฐพี ขั้นสี่ ในสายตาของชิงหลงแล้วทั้งสองคนนี้ดูแข็งแกร่งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
" ท่านผู้นำขอรับผู้เยาว์ขอพูดอะไรสักเล็กน้อยได้หรือไม่ "
ชายหน้าปลาบู่กล่าวขึ้นก่อนจ้องมาที่ชิงหลง
" เรายังไม่รู้ความสามารถของชายคนนี้เลย ท่านแน่ใจแล้วงั้นรึที่จะฝากความหวังไว้กับเขาน่ะขอรับ "
เมื่อได้ยินคำพูดของเขาหลัวจี้คงก็เกาคางเล็กน้อยแต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรเจ้าอ้วนก็สวนขึ้นมาทันที
" หึ พริบตาเดียวชิงหลงสามารถเตะปากเน่า ๆ ของเจ้าลงไปจูบกับพื้นได้ก็แล้วกันนะ "
" ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อคำพูดของท่านนะนายน้อย แต่เขาจะทำได้จริงงั้นรึ "
" ไม่ลองดูล่ะ "
ก่อนที่เจ้าอ้วนจะพูดมากไปกว่านี้ชิงหลงปิดปากมันก่อนจะพูดออกมา หลัวจี้คงและเซี่ยหลานซึ่งอาวุโสที่สุดก็ไม่ได้คิดจะพูดห้ามปรามอะไร
" ที่ข้ามาอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เพื่อมาสู้กับพวกท่าน...แต่ถ้าท่านต้องการทดสอบความสามารถข้าล่ะก็ ไว้หลังจากจบงานประลองรุ่นเยาว์แล้วเราค่อยมาสู้กันเป็นไง "
" เช่นนั้นย่อมได้ "
ชายหน้าปลาบู่นั่งลงกับโต๊ะดังเดิม นี่นับทำให้ชิงหลงรู้สึกดีเล็กน้อยที่ทำให้เขาไม่ต้องสู้กับใครเอาจริง ๆ เขารู้สึกเบื่อเล็กน้อยที่ต้องมาสู้กับใครเพราะเรื่องไร้สาระเช่นนี้ สักพักชายหนุ่มได้รู้ชื่อของทั้งสอง ชายหน้าปลาบู่มีชื่อว่า หลัวหมิงเหยา ชายหน้าลิงมีชื่อว่า หลัวเฉา ทั้งคู่เป็นรุ่นเยาว์ที่มีพลังบ่มเพาะมากที่สุดในตระกูลหลัว จึงได้รับเรื่องให้ลงแข่งในการประลองครั้งนี้
หลังจากที่ชิงหลงทานอาหารเสร็จเขาก็ขอตัวไปพักก่อน สาวใช้นางหนึ่งรับหน้าที่พาเขาไปห้องพัก ระหว่างทางชายหนุ่มก็ชื่นชมของหายากที่ตั้งโชว์อยู่ภายในไปตลอดทางจนมาถึงห้องของเขา
" เป็นห้องที่ดี "
ชิงหลงมองไปรอบ ๆ ห้องที่ถูกแต่งเติมเป็นอย่างดีเขาเดินไปที่ริมหน้าต่าง ชายหนุ่มมองเหล่าคนสวนที่กำลังทำงานกันอย่างขันแข็ง ยิ่งมองยิ่งทำให้เขารู้สึกคิดถึงความหลังเมื่อตอนยังเป็นทาสที่ถูกใช้แรงงานเช่นนี้
เขามองไปยังร่างกายของเหล่าคนใช้ในคฤหาสน์หลังนี้มันทำให้เขารู้สึกบางอย่าง ทุกคนต่างมีสุขภาพร่างกายที่ดีทั้งสิ้น ไม่มีใครขาดซึ่งสารอาหารรอยยิ้มเมื่อตอนกลุ่มของเขากลับมาที่บ้านล้วนเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นไม่มีใครเสแสร้งเลยสักนิดเดียว ดูเหมือนตระกูลหลัวจะดูแลคนของเขาดีมากเลยสินะ
" ฮิฮิ พี่สาวคะมาเล่นกันเถอะ "
" ไปสิจ๊ะ "
มองไปไม่ไกลในสวนดอกไม้เขาเห็นเหล่ากลุ่มเด็กสาวซึ่งดูเหมือนกับเป็นลูกของคนใช้กำลังจูงมือหลินหลินอยู่
" ที่นี่ดีจริง ๆ "
ยิ่งมองชิงหลงก็ยิ่งรู้สึกดี เมื่อคิดกลับไปในตอนเด็กสิ่งที่เรียกว่าเจ้านายหรือนายน้อยไม่เคยคิดจะให้ค่าความสำคัญกับพวกเขาด้วยซ้ำสิ่งที่ได้มีแต่ความหวาดกลัวและบาดแผลเมื่อคิดแล้วเปลวเพลิงแห่งความเกลียดชังเริ่มลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
ก๊อก ๆ
" ข...ข้าเอาผ้าห่มมาให้เจ้าค่ะ "
เป็นเสียงของสาวใช้คนเดิมที่พาเขามาที่นี่ชิงหลงเดินไปเปิดประตูก็เห็นนางถือผ้าเอาไว้ ผ้านี้ใหญ่มากจริง ๆ ถึงกับคลุมตัวนางเอาไว้เลยชายหนุ่มหยิบผ้าออกมาจากหัวนางทำให้เห็นหน้าตาที่น่ารักจิ้มลิ้มของนางทำให้ชายหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อย
" ข้าไม่จำเป็นต้องห่มผ้าหรอกนะ "
" เอ๊ะ ข...ขอโทษเจ้าค่ะ "
" หึ ๆ เจ้าสนใจมานอนบนเตียงของข้ามั้ยล่ะ บางทีผ้าห่มนี่อาจต้องใช้ก็ได้~ "
" ม...ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ "
ได้ยินน้ำเสียงหยอกล้อของชิงหลงมันทำให้ใบหน้าของนางแดงกล่ำนางรีบก้มหน้าลงก่อนจะพูดและเร่งจากไปทันที เมื่อเห็นหลังของนางหายไปจากสายตาชายหนุ่มก็ส่ายหน้าไปมา นางช่างน่ารักเสียจริงทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อนาง
" จริงสิ ข้ายังไม่ได้ถามชื่อนางเลยนี่นา "
ชายหนุ่มตบกระบานตัวเองดังเพี้ย อดไม่ได้ที่จะตำหนิตัวเองที่ลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ เขาปิดประตูและโยนผ้าห่มลงไปบนเตียง ก่อนจะไปนั่งลงที่มุมห้องและเริ่มบ่มเพาะพลัง
ก๊อก ๆ
" ชิงหลง~~ "
ก่อนจะได้เริ่มบ่มเพาะเสียงเจ้าอ้วนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูทำให้ชายหนุ่มต้องเด้งตัวขึ้นจากพื้นออกไปเปิดประตู
" มีอะไร "
" ทำไมเจ้าหน้าอย่างงั้น ? "
ใบหน้าของชิงหลงบึ้งตึงไม่รู้เพราะถูกรบกวนหรือเพราะเป็นหน้าเจ้าอ้วน หกคนที่มาเป็นหลินหลินหรือสาวใช้คนนั้นชิงหลงอาจไม่รู้สึกหงุดหงิดเท่านี้
" ช่างเถอะ ข้าแค่จะมาบอกว่าอีกสองวันก็ถึงวันเกิดขององค์หญิงเซี่ยวหยินแล้วเพราะงั้นพรุ่งนี้เช้าเจ้าต้องไปตัดชุดกับข้า "
" ตัดชุด ?? "
" ใช่ เจ้าคิดจะไปงานวันเกิดของเชื้อพระวงศ์ด้วยชุดเน่า ๆ นี่น่ะนะ "
เจ้าอ้วนพูดพร้อมชี้ชุดที่ชายหนุ่มสวมใส่อยู่แม้จะดูดีอยู่แต่ก็มีบางส่วนขาดไปบ้าง
" ข้าใส่ชุดนี้ได้ "
ชายหนุ่มนำชุดศิษย์ในหนึ่งตัวออกมาจากแหวนสภาพของมันนั้นดูดีมาก
" ไม่ได้ !! เจ้าต้องใส่ชุดทางการ "
แม้จะเป็นเช่นนั้นเจ้าอ้วนก็ยังยืนกรานให้ชายหนุ่มไปตัดชุดอยู่เช่นเดิม
" ข้าจะไปในแบบของข้า "
ปึง
พูดเสร็จชายหนุ่มก็ปิดประตูใส่เจ้าอ้วน เขาจะไม่ใส่แบบนั้นเด็ดขาด มีหวังอึดอัดตายแน่เขาคงทนไม่ได้จริง ๆ
" ข้าจะฝึกวิชาเพราะงั้นห้ามใครกวน "
ชายหนุ่มตระโกนออกไปทำให้เจ้าอ้วนได้แต่เกาหัวบ่นอุบอิบอยู่หน้าห้องแต่มันก็จากไปโดยดีพร้อมกำชับไม่ให้ใครเข้าใกล้บริเวณนี้
" มีอะไรบ้างนะที่ข้ายังไม่ได้ทำ "
ชายหนุ่มนั่งอยู่มุมห้องพรางคิดไปมา ตัวเขาก็เพิ่งจะเลื่อนระดับพลังมาได้ไม่ได้นานเขาอยากจะทำความคุ้นเคยกับพลังเสียก่อนจะบ่มเพาะต่อ ส่วนทักษะทุกอย่างก็บรรลุเสียหมดแล้ว มีอะไรบ้างนะที่เขายังไม่เคยทำ
" ชิ ช่างเถอะนอนดีกว่า "
คิดจนปวดหัวก็ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรชายหนุ่มผุดขึ้นจากพื้นและกระโดดลงบนเตียงทันทีและหลับไหลไปในทันที
โปรดติดตามตอนต่อไป
ไปเอานิสัยขี้เกียจแบบนี้มาจากไหนวะ
388
![[นิยายแปลจีน] ผมไม่ได้เป็นมนุษย์แล้วครับ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686120546_88212283.webp)
