"อ้อ นะนัทพนักงานใหม่เหรอคะ? พิม เห็นเดินควงกันกลับไปกับพนักงานที่ชื่ออาร์มค่ะ เขาดูสนิทสนมกันดีนะคะ ขนาดพึ่งมาทำงาน เสน่ห์แรงดีจัง"
เสียงแหลมๆของพิมมี่ พลางพูดจีบปากจีบคอ ทำให้พนักงานที่อยู่ตรงนั้น เดินหนีไม่อยากร่วมวงสนทนาที่ไม่เป็ความจริงไปด้วย.
จน ผจก ร้านที่ชื่อพี่เอ๋ ตอบกลับว่า
"อ้อน้องนัท กลับไปกับอาร์มค่ะ เอ๋ ให้อาร์มไปส่งน้องเอง เห็นว่า เดินไป-กลับ4กิโล ทุกวันเลยค่ะ"
เมื่อ Tomas ได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองพิมมี่ ที่ยืนจ้องหน้าพี่เอ๋ อย่างไม่ลดละด้วยสีหน้าไม่พอใจอยู่ พลางส่ายหัว และพูดกับ พี่เอ๋ออกไปอย่างเคร่งเครียด ว่า
"จริงเหรอครับเนี่ย!เขาเดินไปกลับเลยเหรอ?! โอ้ไม่น่าเชื่อไกลขนาดนั้น เขามีความตั้งใจมากๆ สงสัยพรุ่งนี้ต้องเรียกมาคุยกันหน่อยแล้ว!
ว่าแล้ว Tomas ก็เดินหลบออกไป
โดยที่ไม่ได้สนใจ พิมมี่เลยแม้แต่น้อย
จึงทำให้อาการของพิมมี่ตอนนี้ กระฟัดกระเฟียดอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งพฤติกรรมนี้ บรรดาพนักงานก็เห็นจนเคยชินและเอือมระอาไปกับนิสัยเธอเหมือนเดิมกับทุกๆครั้ง..
............
............
รุ่งเช้า นะนัทเข้างาน จัดแจง สถานที่ เคาท์เตอร์และจุดอื่นๆเพื่อเตรียมพร้อมต้อนรับลูกค้า ก่อนเปิดร้านเหมือนเช่นเคย วันนี้เธอมาเข้างานเช้ากว่าปกติ เพราะเป็วันพระที่ ทุกวันพระนะนัทชอบลุกมาใส่บาตร ทำบุญให้กับบิดาที่ล่วงลับ
ไปเสมอที่เธอมีกำลังและสามารถ ซึ่งเช้าวันนี้ก็เช่นเคย เมื่อเสร็จภารกิจ สาวน้อยร่างบางก็รีบเดินมาเข้างานอย่างปกติที่เคยทำ พลางแหงนมองดูนาฬิกาที่ผนังและพึมพัมเบาๆว่า
"ยังไม่8โมงเลยแฮะ หิวจัง น่าจะหาอะไรทานร้องท้องนะเรา ออกไปซื้ออะไรดีไหมนะ"
ขณะที่เธอกำลังคิดอะไรเพลินๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรอุ่นๆมาแนบที่ต้นแขน ด้านหลังจนนะนัทต้องหันขวับ กลับไปดูว่ามีอะไรมาชนรึเปล่า
แต่สิ่งที่เห็น ก็ทำให้ หัวใจนะนัทหล่นไปที่ตาตุ่ม เพราะ ดันหันไปเจอ ชายหนุ่มร่างสูง ผมบลอนด์ ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทาอ่อน พับแขนขึ้นครึ่งนึง พร้อมกางเกงยีนส์ขายาวสีเข้ม คนเดิมยืนถือแก้วกาแฟทั้ง2ข้าง ยืนพิงกำแพง มืออีกข้างยื่นแก้วกาแฟอีกแก้วส่งมาให้เธอ พร้อมพูดว่า
"สวัสดีตอนเช้าครับ ผมรู้ว่าคุณอาจจะกำลังหิว แต่ดื่มกาแฟด้วยกันก่อนสิครับคุณนะนัท"
Tomas พูดทักทาย พร้อมยิ้มบางๆ เขารู้สึกถูกชะตา หญิงสาวคนนี้อย่างบอกไม่ถูก วันนี้เขารู้สึกว่าเธอช่างดูสวยหวาน เขาจ้อง หญิงสาวที่อยู่ในชุด กระโปรงสั้นจีบรอบสีขาว กับเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนคอบัวผูกโบว์ด้านหน้า เธอ มัดผมยกสูง ส่งให้เห็น ใบหน้าที่สดใส คิ้วเรียวสวย รับกับจมูกเล็กๆ และริมฝีปากบางเป็กระจับ สีชมพูระเรื่อที่นะนัทน่าจะแต่งหน้ามาบางๆช่างดูน่ารัก เขาพินิจ พิจารณาเครื่องหน้า นะนัทอย่างเพลิดเพลิน ส่งผลให้ นะนัทที่อยู่ตรงหน้ารู้สึก เขินอาย อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
พร้อมรับแก้วกาแฟจากเขา พร้อมขอบคุณและก้มหน้า ดื่มกาแฟแก้วนั้นอย่างไม่มั่นใจ
"มองทำไมนักหนา อิตาบ้า ฉันเขินไปหมดแล้ว"
นะนัทคิดในใจ พร้อมความรู้สึกที่แยกไม่ออกจริงๆว่า รู้สึกดีกับเขาไปแล้วหรือยัง หรือแค่ อึดอัดเพราะเขาเป็Boss
"ผมมีเื่จะคุยด้วย"!
Tomas เอ่ยขึ้น
2K
