ตอนที่ 16 กระบองเพชรแทนใจ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังระรัวพฤกษาดีดตัวขึ้นจากตักแกร่งอย่างไวตามสัญชาติญาณ ดวงตาคมมองเขาแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างอดหัวเราะในความลุกลี้ลุกลนของอีกฝ่ายไม่ได้สองขาก้าวไปเปิดประตูเพื่อดูว่าใครมาหา
“มีอะไรครับพี่”
“คุณแม่ให้เอานมมาให้ ดื่มก่อนนอนนะ แล้วพฤกษ์อยากได้อะไรเพิ่มไหมผ้าขนหนูพอรึปล่าว” ผู้เป็พี่สาวถามอย่างห่วงใย
“ไม่ครับ ขอบคุณมากครับ” พฤกษาตอบกลับอย่างเกร็งๆด้วยอีกฝ่ายในมหาวิทยาลัยก็เป็ถึงระดับผู้บริหาร
“พี่เหมือนมีอะไรจะพูดต่อนะ ว่ามาเลยครับ ผมไม่มีความลับกับพฤกษ์หรอก”ณภัทรถามเมื่อเห็นท่าทีพี่สาวว่าจะพูดต่อหรือไม่พูดดี
“คืองี้ พี่ว่าเราสองคนไม่ใช่เพื่อนกันธรรมดาใช่ไหม คือยังไงดีล่ะมันพอมองออกน่ะ แต่พ่อแม่มองออกรึปล่าวพี่ไม่รู้นะ”ในที่สุดณดาก็ตัดสินใจถามออกไปตรงๆ
“เรดาห์พี่นี่แม่นจริง พฤกษ์เพิ่งรับปากเป็แฟนผมเมื่อกี้นี่ละ”ณภัทรพูดอย่างภูมิใจแต่กลับทำให้สีหน้าของพฤกษาซีดเป็ไก่ต้มมองหน้าอีกฝ่ายเลิกลั่ก
“นั่นไง พี่ว่าแล้ว”
“แล้วพี่คิดว่ายังไง” ณดามองหน้าณภัทรและพฤกษาสลับกันพร้อมถอนหายใจเบาๆ
“พี่ไม่คิดยังไงหรอก พี่ไม่ได้คิดจะว่าอะไรส่วนพ่อแม่พี่จะลองแอบถามความเห็นดูละกัน พี่ก็ช่วยเราได้เท่านั้นแหละส่วนที่เหลือ เราโตแล้ว คิดอะไร ทำอะไรก็ต้องพร้อมยอมรับผล หากท่านไม่ยอมรับตอนนี้อนาคตท่านก็ต้องยอมรับเราแค่ต้องให้เวลาท่าน ไม่ต้องห่วงนะพ่อแม่เราไม่เคยแคร์สายตาชาวบ้านอยู่แล้ว คนที่ท่านแคร์ที่สุดก็คือลูก ดังนั้นพี่เอาใจช่วย แต่ตอนนี้พี่ว่าอย่าเพิ่งบอกดีกว่าให้รักของเราสองคนยืดยาวและตัดสินใจแน่แท้ว่าไม่ทิ้งกัน ถึงตอนนั้นค่อยบอก ตอนนี้ข้าวใหม่ ปลามันอะไรมันก็ดีทั้งนั้นแหละ”ณดาเดินมาตบไหล่น้องชายและว่าที่น้องสะใภ้อย่างให้กำลังใจ
“ขอบคุณครับพี่” พฤกษายกมือไหว้ขอบคุณ น้ำตาเอ่อรู้สึกดีที่พี่สาวของคนรักให้กำลังใจเขามากมายขนาดนี้ ทำให้ความกลัวความกังวลก่อนหน้าหายไปแทบหมด
“ไม่ต้องไหว้ขอบคุณพี่หรอก เอ้า กินนมแล้วอาบน้ำนอนซะทั้ง สองคนแต่ห้ามทำอะไรประเจิดประเจ้อนะเข้าใจไหม”ก่อนออกไปไม่วายที่ผู้เป็พี่สาวจะกำชับไม่ให้ทำเื่บางอย่างในบ้าน
“เออน่า รู้แล้ว ขอบคุณครับพี่ พี่ไปได้แล้วผมจะอาบน้ำนอน”ณภัทรรีบไล่พี่สาวเมื่อหันไปเห็นใบหน้าแดงก่ำของพฤกษาอีกฝ่ายก้มหน้างุดอย่างเก็บความเขินอายไว้ มือแกร่งดันหลังพี่สาวให้รีบออกไป
“เออ เออ ไปแล้ว ไล่อยู่ได้” เสียงบ่นกระปอดกระแปดของพี่สาวทำให้ปากบางยิ้มกว้าง เอ็นดูความรักของพี่น้อง เขาเองก็มีพี่น้อง มีพี่ชาย 2คน มีน้องสาว 1 คน
เมื่อผู้เป็พี่สาวออกจากห้อง ณภัทรก็ปิดประตูแล้วหันมาบอกร่างบางให้ไปอาบน้ำมือแกร่งหยิบผ้าขนหนูและชุดนอนให้อีกฝ่ายส่วนตัวเองก็กลับมาเล่นมือถือรอให้ร่างบางอาบน้ำเสร็จเขาจะได้อาบต่อ
นาฬิกาบนฝาฝนังบอกเวลาสี่ทุ่ม พฤกษายังไม่ง่วงจึงดูเพื่อนๆ ใน Facebook ว่าวันนี้แต่ละคนทำอะไรกันบนโซฟาหรู นิ้วเรียวไล่อ่านกิจกรรมที่เพื่อนๆอัพลงโซเชี่ยวชนะพลไปเที่ยวกับอรอุมาแถมไปกินชาบูต่อด้วยบิงชูดูท่าสนุกสนานกันน่าดูกำลังดูเพลินๆ จมูกก็ได้กลิ่นหอมของยาสระผมที่มานั่งลงข้างๆเอาหน้ามาซุกกับไหล่บาง
“ดูอะไรอยู่เหรอ พี่ดูด้วยสิ” ดวงหน้างามหันมองอีกฝ่าย
“ไม่มีอะไร แค่ดูว่าเพื่อนๆ ทำอะไรกัน” นิ้วเรียวไล่อ่านไปเรื่อยๆจนมาสะดุดกับ Facebook ของราเมศวร์ที่พิมพ์ข้อความลงไปว่า ‘คิดถึง แต่ไม่ถึง’ เมื่อนิ้วเรียวไล่อ่านคอมเมนท์ก็มีเพื่อนๆ ของราเมศวร์เข้ามาแซวมากมาย เช่น คิดถึงใครนร้า หรือคิดถึงเราเหรอ
“บล็อกไปเลยนะ หรือไม่ก็เลิกเป็เพื่อนไปเลย”คนข้างๆที่ตอนนี้อารมณ์ขุ่นเคืองเมื่อเห็นคนรักไล่อ่านคอมเมนท์อย่างสนใจเป็พิเศษทำให้เขารู้สึกหึงเมื่อคิดว่าอีกฝ่ายให้ความสำคัญกับคนที่ถูกบอกว่าเป็เพียงพี่ชายข้างบ้าน
“พี่อย่าระแวงสิ ไม่เชื่อใจกันเหรอ”
“พี่เชื่อแต่” ปากหยักพูดไม่ออกเมื่ออีกฝ่ายมีท่าทีน้อยใจว่าเขาไม่เชื่อใจ มือบางวางโทรศัพท์มือถือลงแล้วยกมือขึ้นเกาะกุมใบหน้าคม มองสบตาอีกฝ่ายแล้วบอกว่า
“คนที่พี่ไม่ควรไว้ใจที่สุดก็คือตัวพี่เองนั่นแหละ รู้ไหม”ปากบางพูดทีเล่นทีจริง แล้วลุกขึ้นแต่ไม่ลืมหยิบโทรศัพท์มือถือและเดินขึ้นไปนอนบนเตียงนุ่มเพราะเขาเริ่มง่วงแล้ว
ณภัทรมองตามอีกฝ่ายที่เดินขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆดูเหมือนอีกฝ่ายก็ยังระแวงและยังไม่เชื่อใจเขาเช่นกัน หลังจากนี้เขาคงต้องพิสูจน์ตัวเองให้พฤกษาเชื่อใจให้ได้
สองขาเดินขึ้นเตียงนุ่มตามร่างบางสายตาคมจับจ้องใบหน้างามที่นอนหลับตาพริ้มเขากระเถิบเข้าไปใกล้ร่างบางจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย
“พี่รู้ว่าพฤกษ์ยังไม่เชื่อใจพี่แต่พี่ก็ขอสัญญาว่า ต่อจากนี้ จะไม่ทำให้พฤกษ์เสียใจเด็ดขาด พี่รักพฤกษ์นะ เชื่อพี่ไหม” พฤกษาไม่ตอบอีกฝ่ายแต่ขยับกายเข้าหาอกแกร่งแทน ณภัทรเผลอยิ้มเต็มใบหน้าคมก่อนสองแขนแกร่งจะกอดกระชับร่างบางให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอย่างรักใคร่
พฤกษาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าตามเสียงนาฬิกาปลุกเขาไม่อยากตื่นสายในบ้านของคนอื่นทำให้ดูไม่ดีหันไปมองร่างแกร่งที่ยังคงนอนหลับไหล พฤกษาไม่อยากปลุกจึงได้แต่ย่องลุกจากเตียงมือบางหยิบผ้าขนหนูและหาเสื้อในตู้เสื้อผ้า ตัวเล็กๆที่เขาพอจะใส่ได้ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำอย่างเงียบกริบ
“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ”ร่างบางเดินเข้ามาในครัวเมื่อเห็นคุณดารัตน์ มารดาของณภัทรกำลังง่วนกับการหั่นเนื้อหมูสามชั้นเพื่อเตรียมทำแกงฮังเลดวงตากลมเหลือบเห็นผักชนิดต่างๆที่น่าจะเอามากินแกล้มกับขนมจีนน้ำเงี้ยว เห็นหม้อนึ่งข้าวนึ่งที่ไอร้อนระอุบ่งบอกว่ากำลังสุกได้ที่ แถมยังหันไปเห็นลาบคั่ววางไว้บนโต๊ะซึ่งทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างที่แม่ของณภัทรบอกว่าจะทำเขาให้กินในวันนี้ล้วนถูกจัดเตรียมอย่างเสร็จสรรพ
“ตื่นแล้วเหรอลูกตอนแรกแม่ว่าจะทำข้าวต้มกินดีไหมตอนเช้าๆแต่คิดอีกทีแม่อยากโชว์ฝีมือการทำลาบคั่วให้ลูกกินก่อน เลยเลือกเมนูนี้ กินพร้อมข้าวเหนียวร้อนๆ อร่อยอย่าบอกใคร ส่วนตอนเที่ยงแม่ก็มีขนมจีนน้ำเงี้ยว แม่เตรียมผักไว้หมดแล้วส่วนแกงฮังเลนี่แม่เตรียมไว้ให้ลูกเอาไปกินที่มหาลัยนะ อ้อ ลูกอยากช่วยใช่ไหมงั้นช่วยล้างผักให้แม่ละกัน ไว้กินแกล้มกับลาบคั่วด้วย”
“ครับ”พฤกษาพยักหน้ารับคำและนำผักออกจากตะกร้าหวาย ค่อยๆ ล้างให้น้ำไหลผ่านก่อนจะนำมาตกแต่งใส่จานเพื่อจัดเสิร์ฟ
“แม่จะรวนและตุ๋นหมูสามชั้นไว้ก่อนเพราะกว่าจะนุ่มใช้เวลานาน” คุณดารัตน์บอกพฤกษาไปพลางก็จัดเตรียมอาหารไปพลาง
พฤกษาช่วยงานในครัวจนเสร็จ เก็บกวาดล้างอุปกรณ์ต่างๆ อย่างเรียบร้อยและเริ่มนำอาหารมาวางบนโต๊ะอาหารจัดจานทุกคนไว้อย่างพร้อมสรรพ
“ลูกช่วยไปเรียกแต่ละคนมาทานอาหารเช้าหน่อยนะพ่อน่าจะรดน้ำตนไม้อยู่หน้าบ้าน ณดาน่าจะยังไม่ตื่น ส่วนเ้าภัทรก็ตามที่ลูกรู้นั่นแหละ อ้าว โน่นไงมานั่นแหละ เ้าลูกชายของแม่”
“แม่ทำอะไรครับ หอมจัง” ณภัทรเดินเข้ามาหาแม่กอดเอวบางอย่างรักใคร่ แต่สายตาคมจับจ้องใบหน้างามที่ยืนตรงหน้าเขาและกำลังมองเขาอยู่เช่นกัน
“ไม่ต้องพูดดีเลยไปตามพี่สาวมากินข้าว”
“งั้นผมไปตามคุณพ่อมานะครับ”พฤกษาบอกผู้สูงวัยก่อนจะเดินตรงไปหน้าบ้าน
“วันนี้คุณพ่อจะทำงานสวนอะไรไหมครับพวกผมจะได้อยู่ช่วย” ณภัทรเอ่ยถามผู้เป็บิดาเมื่อทุกคนนั่งรับประทานอาหารเช้าพร้อมหน้ากัน
“พ่อว่าจะไปดูต้นไม้มาเพิ่มให้สวนร่มรื่นกว่านี้หน่อยไปกับพ่อไหมล่ะ”
“ไปครับ” สองหนุ่มตอบรับพร้อมกันทำให้ผู้าุโทั้งสองยิ้มอย่างเอ็นดู
“ดาไปกับพ่อไหมลูก”ผู้เป็บิดาถามลูกสาวเมื่อเห็นหญิงสาวไม่ยินดียินร้าย เขาอยากให้ลูกสาวไปเที่ยวสนุกๆ บ้าง วันๆนั่งทำแต่งานวิชาการ
“ไม่ล่ะคะพ่อ หนูขอนอนดีกว่า”หญิงสาวบอกเรียบๆ เพราะเมื่อคืนกว่าเธอจะได้นอนก็เกือบเช้า เพราะลูกน้องเพิ่งส่งงานนำเสนอที่เธอจะพีเซ้นต์งานในวันจันทร์กับที่ประชุมผู้บริหารระดับสูง
ตลาดคำเที่ยง
เมื่อมาถึงตลาดต้นไม้ คุณณรงค์พ่อของณภัทรก็ได้รับเกียรติให้ไปดูต้นไม้ที่ราคาสูงและกำลังนิยมในขณะนี้เ้าของร้านคุ้นเคยกับคุณณรงค์เป็อย่างดีด้วยเพราะมาหาซื้อต้นไม้บ่อยและทราบว่าท่านเป็ถึงอธิการบดีจึงได้รับการต้อนรับอย่างดีเป็พิเศษเสมอในขณะที่เ้าของร้านบรรยายความนิยมในหมู่ผู้เล่นต้นไม้ ดอกไม้ว่าขณะนี้กำลังนิยมอะไรสองหนุ่มจึงขอตัวมาเดินดูต้นไม้กันเองสองคน โดยไม่รบกวนการสนทนาของผู้ใหญ่
“พี่ภัทรดูดอกต้นกระบองเพชรนี่สิสวยจังเลย” นิ้วเรียวชี้ดอกต้นไม้มีหนาม ต้นเล็กๆ แต่ออกดอกสีแดง สีม่วง สีเหลืองสีชมพู สีพีชที่แข่งกันชูช่ออย่างสวยงาม
“พฤกษ์ชอบต้นไหนล่ะ พี่ซื้อให้”ณภัทรบอกอย่างอารมณ์ดี มือเรียวหยิบต้นกระบองเพชรที่มีสีสันงดงามขึ้นมาสองต้น ดอกสีม่วงและสีชมพู แล้วส่งดอกสีม่วงให้อีกฝ่าย
“ผมให้พี่ เราจะเก็บไว้คนละต้นนะพี่ต้องดูแลมันดีดีนะ เป็ตัวแทนของผม” ณภัทรพยักหน้ารับ มุมปากยกยิ้ม นี่เป็ ‘ดอกไม้แทนใจที่ร่างบางให้เขา’เป็ของแทนใจชิ้นแรกที่อีกฝ่ายให้เขา ถึงแม้จะใช้เงินเขาก็ตามใบหน้าคมยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะเดินไปหาพนักงานคิดเงินและเดินไปหาผู้เป็บิดา
ระหว่างคิดเงินพนักงานก็บอกพฤกษากับณภัทรว่ากระบองเพชรดอกสีม่วงเรียกว่าพันธุ์‘อิชินอปซิส แคคตัส’ เป็พันธุ์จากยุโรปส่วนดอกสีชมพูเรียกว่าพันธุ์โลบิเวีย แคคตัส สองสายพันธุ์นี้มีสีสันหลากหลายอยู่ที่การผสมพันธุ์
“พ่อ นี่ของเราทั้งหมดเหรอ”ณภัทรใเมื่อเห็นต้นไม้ ดอกไม้ในกระถางเต็มท้ายรถกระบะของร้าน
“ใช่ เดี๋ยวที่ร้านจะพาไปส่งลูกละได้อะไรกันมาบ้าง”
“พวกผมได้กระบองเพชรคนละต้นครับ”
“อ๋อ สวยดีนี่ รู้จักเลือกนะ”ผู้เป็พ่อเอ่ยชม ก่อนชวนสองหนุ่มกลับบ้านเพราะใกล้เวลาอาหารเที่ยงเดี๋ยวจะโดนบ่นกันทั้งสามคนจากผู้เป็มารดาว่าไม่รู้จักเวลา
หลังทานอาหารเที่ยงเสร็จ ณภัทรและพฤกษาก็ช่วยผู้เป็พ่อจัดสวนกว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปสี่โมงเย็น
“ลูกๆ ไปอาบน้ำเนื้อตัวมอมแมมหมดแล้ว”
“ครับพ่อ”
“ว่าแต่จะกลับวันนี้หรือพรุ่งนี้เช้าล่ะ”ณภัทรมองหน้าพฤกษาเป็เชิงคำถาม
“ผมได้หมดครับ”พฤกษาเอ่ยตอบอย่างไม่ต้องคิด เพราะเขาแล้วแต่ความสะดวกของณภัทรอยู่แล้ว
“งั้นพี่ขอกลับพรุ่งนี้นะอยากอยู่ต่ออีกหน่อย” พฤกษาพยักหน้ายิ้มรับ
“เอ่อ เห็นแม่เราบอกว่าหนูยิ้มจะมากินข้าวเย็นด้วย ดีเลย คืนนี้พวกลูกๆ จะได้คุยเล่นกันเหมือนตอนเด็กๆ เอ้าไปอาบน้ำได้แล้ว” สองหนุ่มเดินตามผู้เป็พ่อก่อนจะแยกย้ายกันคนละทางเพื่อไปอาบน้ำชำระร่างกาย
“หนูยิ้มคือใครเหรอ”พฤกษาถามหลังจากกลับเข้ามาในห้องส่วนตัวแล้ว
“นั่นแน่แอบหึงพี่เหรอ”ณภัทรหยอกเย้าอีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดีเมื่อรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเริ่มหึง เริ่มหวงเขาแล้ว
“เปล่า แค่สงสัย พี่อย่ามาขี้ตู่”ปากบางบอกไปแต่กลับไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย
“หนูยิ้มก็เหมือนพี่ราเมศวร์เรานั่นแหละ เด็กข้างบ้านเล่นกันมาั้แ่เด็ก บ้านอยู่ติดกันแต่แค่นั้น ไม่มีอะไรในกอไฝ่
“ใครสน ผมไปอาบน้ำล่ะ”ร่างบางรีบหยิบผ้าขนหนูลุกเข้าห้องน้ำกลัวจะถูกจับได้ว่าเขาเองก็รู้สึกหึงหวงมากเช่นกัน ปากหยักยกยิ้มอย่างเอ็นดู
อาหารเย็นวันนี้มีแขกได้รับเชิญมาหนึ่งคนคือ‘หนูยิ้ม’ หรือ มัณฑิราหญิงสาวข้างบ้านที่ตอนนี้โตเต็มวัย สวยสะพรั่ง ผิวขาวใสละเอียดเนียนตาชั้นเดียวอย่างลูกคนจีน ปากบางชมพูอวบอิ่มได้รูป วันนี้เธอแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีหวานลายดอกไม้เล็กๆ รอบเอวจับจีบสวยงามมีสายผูกเอวทำให้เห็นเอวบางได้อย่างชัดเจนเธอเป็หญิงสาวอัธยาศรัยดี คุยเก่งทำให้ทุกคนบนโต๊ะอาหารหัวเราะสนุกสนานอย่างครื้นเครงการรับประทานอาหารเย็นในวันนี้ช่างมีสีสันเมื่อมีหญิงสาวร่วมโต๊ะ เมื่อช่วยกันเก็บโต๊ะและล้างจานจนเรียบร้อย ผู้ใหญ่ทั้งสองจึงบอกให้เด็กๆไปนั่งเล่นกันหน้าบ้านตามประสาวัยรุ่น
“นี่สาวน้อยที่ตอนเด็กๆโดนรังแกทุกวัน เดี๋ยวนี้กลายเป็สาวสวยหัวบันไดไม่แห้งแล้วสิ” ณภัทรเอ่ยแซวเมื่อทั้งสามมานั่งอยู่หน้าบ้านส่วนณดาขอตัวกลับห้อง
“หัวบันไดไม่แห้งคือน้ำลายคนที่เดินผ่านใช่ไหมพี่ฮ่าฮ่า รู้ทันหรอกน่า” หญิงสาวตอบกลับอย่างขบขับ
“พี่ไม่ได้พูดอย่างนั้นซักหน่อยใครจีบน้องพี่ ต้องบอกพี่ก่อนนะ ไม่งั้นพี่ไม่ให้ผ่าน”ณภัทรยังเอ่ยแซวต่อ
“คนที่หนูชอบยังไงพี่ก็ต้องให้ผ่าน”สายตาหวานของหญิงสาวมองคนที่เธอเรียกว่าพี่ั้แ่เด็กอย่างมีความหมายเธอแอบชอบพี่ชายเธอมานานแล้ว ั้แ่เล็กๆ เพราะเขาคอยปกป้องดูแลเธอมาตลอดดังนั้นในสายตาของเธอเขาคือคนที่เป็ทุกอย่าง
พฤกษานั่งฟังทั้งสองแซวกันไปแซวกันมา เขารู้สึกว่าตัวเองเป็ส่วนเกินด้วยไม่ได้สนิทกับหญิงสาวและไม่มีที่ให้เขาพูดแทรกเขาจึงรู้สึกเบื่อและเอ่ยขอตัวกลับห้องเนื่องจากรู้สึกปวดหัว ซึ่งจริงๆก็เป็เพียงข้ออ้างเท่านั้น
“พี่ หนูยิ้ม ผมขอตัวก่อนนะครับรู้สึกปวดหัวขอขึ้นไปกินยาก่อนนะครับ”
“พฤกษ์ ปวดหัวเหรอ เป็อะไร”ณภัทรมีสีหน้ากังวลชัดเจนมือหนายื่นหลังมือมาแตะหน้าผาก
“ตัวไม่ร้อนนี่หรือว่าวันนี้โดนแดดร้อนๆ เลยอาจเป็ไข้แดด งั้นเดี๋ยวพี่พากลับห้องนะพี่จะไปหยิบยาให้ด้วย”
“พี่ไม่ต้องไปหรอกครับผมแค่เริ่มปวดนิดหน่อย พักแปบเดียวก็หาย นานๆ พี่เจอหนูยิ้มพี่ควรอยู่คุยกับน้องก่อน ผมขอตัวก่อนนะครับ”ร่างบางลุกเดินออกไปและกำลังเดินขึ้นบันไดกลับห้องแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อรู้สึกมีมือหนามาจับมือเขา
“พี่ ทำไม ผมบอกแล้วว่า”
“เออน่า มาเถอะน่าไม่มีอะไรสำคัญกับพี่เท่ากับพฤกษ์หรอก ขึ้นมาเร็ว มาพักก่อน เดี๋ยวพี่ไปหยิบยาให้”พฤกษามองอีกฝ่ายอย่างรู้สึกผิด เพราะความเอาแต่ใจและความขี้น้อยใจของเขาทำให้ณภัทรต้องเสียมารยาทกับหญิงสาวทั้งที่เธอกำลังเริ่มคุยสนุกและเพิ่งได้เริ่มรื้อฟื้นความหลังกันแถมยังปล่อยให้หญิงสาวกลับบ้านคนเดียวทั้งที่มืดแล้ว จริงๆณภัทรต้องไปส่งในฐานะสุภาพบุรุษ ถึงบ้านจะอยู่ติดกันแต่ยังไงก็อันตรายอยู่ดีเพราะมืดแล้วเพราะเขาคนเดียวทำให้ทุกอย่างพังหมด บรรยากาศที่ดีๆ ก็เสียหมด พฤกษาถอนหายใจเบาๆ ก่อนเอ่ย
“พี่ ผมขอโทษ”ณภัทรทำหน้าแปลกใจเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยคำขอโทษ แต่เขาก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายคงขอโทษเขาที่ทำให้เขาต้องทิ้งหนูยิ้มและมาดูแลตัวเองแทน
“อย่าพูดแบบนั้น ไม่ต้องขอโทษพี่อาการเจ็บป่วยมันไม่ใช่เื่ที่พี่จะปล่อยไว้ได้ รีบกินยานอนดีกว่าพี่เป็ห่วงนะ” ตอนนี้ทั้งสองเดินถึงห้องส่วนตัวแล้ว พฤกษาเดินไปนั่งที่เตียงจิตใจสับสนและรู้สึกผิด ร่างสูงเดินออกจากห้องไปหายาแก้ปวดให้เขากิน ไม่นานก็กลับมาอีกครั้งมือหนายื่นยาเม็ดขาว และน้ำดื่มส่งให้ เขารับมาอย่างว่าง่ายและกลืนลงคอก่อนจะดื่มน้ำตามลงไป ณภัทรรับแก้วมาวางไว้ข้างเตียงแล้วหันมาพยุงให้ร่างบางนอนลงบนเตียงก่อนจะบอกว่า
“ไม่ต้องอาบน้ำนะเดี๋ยวพี่เช็ดตัวให้จะได้สบาย”พูดเสร็จมือหนาก็หยิบผ้าขนหนูสะอาดเข้าไปชุบน้ำในห้องน้ำก่อนจะมาบรรจงเช็ดตัวให้ร่างบางอย่างเบามือั้แ่ใบหน้าลำคอ แขน
“ถอดเสื้อได้ไหม พี่จะเช็ดได้สะดวก”ปากหยักเอ่ยถาม และร่างบางก็ขยับตัวให้เขาถอดเสื้อออกอย่างง่ายดาย พฤกษาหลับตารู้สึกผิดกับอีกฝ่ายจนไม่กล้าสบตาคม ตอนนี้จึงได้แต่ทำตามที่อีกฝ่ายบอก พฤกษารู้สึกแย่กับความเอาแต่ใจของตัวเองหากเขาอดทนนั่งฟังทั้งคู่สนทนากันไปเรื่อยๆ ซึ่งก็คงไม่นานเท่าไหร่หรอกหากเป็อย่างนั้นเขาก็คงไม่ทำร้ายความรู้สึกหญิงสาว ไม่ทำลายบรรยากาศที่กำลังดีๆไม่ทำให้ณภัทรเสียมารยาท แต่เขากลับทนไม่ได้เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเป็ส่วนเกิน
1K
