หลังทำการบ้านเสร็จ ต้นกล้าถูกพาไปสนามบาส ลูกบาสลูกใหญ่ในมือ ธามดูราวกับของเล่น ส่วนในมือของต้นกล้า มันแทบจะใหญ่กว่าหัวเสียอีก
"โยนแบบนี้"
ธามสาธิต ลูกบาสลอยโค้ง ก่อนตกลงห่วงอย่างสวยงาม
"ว้าววว"ต้นกล้าตาเป็ประกาย
"อีกทีครับ"
"อีกที"
"อีกทีครับ"
"อีกที"
สุดท้ายธามต้องชูตลูกบาส ให้ดูเกือบสิบรอบ จนเหงื่อไหลเต็มตัว ขณะที่คนดูปรบมือเชียร์ เหมือนอยู่ในสนามแข่งระดับประเทศ
"ปาป๊าเก่งจังเลยครับ!"
คำพูดหลุดออกมาโดยไม่ทันคิด ทั้งคนพูดและคนฟังต่างชะงัก ต้นกล้ารีบยกมือปิดปาก ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
"ต้นกล้าขอโทษครับ"
ธามมองเด็กน้อยนิ่ง ๆ ก่อนยกมือขึ้นขยี้หัวฟูเบา ๆ
"ไม่เป็ไรครับ"
"ลุงไม่โกรธเหรอครับ"
"ไม่"
"จริงนะครับ"
"จริง" ต้นกล้ายิ้มกว้างจนตาหยี เป็รอยยิ้มที่ทำให้คนมองใจอ่อนทุกครั้ง
เกือบหกโมงเย็น รถเก๋งสีขาวคันคุ้นเคย เลี้ยวเข้ามาจอด ต้นกล้าะโลงจากเก้าอี้ทันที
"มาม้ามาแล้ว!"
เด็กน้อยคว้ากระเป๋านักเรียน วิ่งพรวดออกไป กั้งที่เพิ่งลงจากรถย่อตัวลงอ้าแขนรับ ก่อนร่างเล็กจะพุ่งเข้าชนเต็มแรง
"คิดถึงน้ากั้งไหม"
"คิดถึงครับ"
"วันนี้ดื้อไหม"
"ไม่ดื้อครับ"
"โกหก"
"นิดเดียว"
กั้งหัวเราะ ก่อนหอมแก้มหลานหนึ่งฟอด ต้นกล้าหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข ภาพนั้นทำให้ธามเผลอยิ้มตาม ถึงจะปากจัดไปหน่อย แต่เขาก็ดูออก ว่าผู้ชายคนนี้รักหลานมากแค่ไหน
"กลับบ้านกันครับ"
"ครับมาม้า"
ต้นกล้าจูงมือน้ากั้งเดินไปที่รถ แต่ก่อนขึ้นรถ เ้าตัวเล็กกลับหันมองด้านหลัง เมื่อเห็นว่ากั้งกำลังก้มค้นกุญแจรถ เด็กน้อยจึงรีบยกมือขึ้น โบกเร็ว ๆ พร้อมส่งยิ้มกว้างให้ธาม
"บ๊ายบายครับ” เด็กน้อยขยับปาก แต่ไม่มีเสียง
ขณะที่ธามก็ยิ้มตอบ ก่อนยกมือโบกกลับ ขยับปากไร้เสียง
"เจอกันพรุ่งนี้"
ต้นกล้าพยักหน้ารัว ๆ เหมือนมีความลับร่วมกัน แล้วรีบขึ้นรถ
แต่ทว่าเหนือศีรษะของเด็กชาย คนสองคนกำลังจ้องกัน ราวกับจะกินเืกินเนื้อ
"วันนี้มารับเร็วดีนะครับ"ธามยิ้ม ขยับปากไร้เสียง
ส่วนกั้งยิ้มกลับ แต่เป็รอยยิ้มที่ไม่มีความจริงใจ แม้แต่น้อย
"ไม่..เสือก"กั้งขยับปากตอบ
"ผมก็ไม่ได้ถาม"ธามขยับปากกลับ
"หุบปาก"กั้งทำท่าทางรูดซิปปาก
"คุณก็เหมือนกัน"ธามไม่ยอมพ่าย
"ยุ่ง.."
"ขี้วีน.."
"ปากหมา"
"..."
กั้งกำพวงมาลัยแน่น อยากจะขับรถทับสักรอบ แล้วค่อยกลับบ้านส่วนธามหัวเราะอย่างอารมณ์ดี จนบีที่ยืนมองอยู่แอบขมวดคิ้วมึนงง
..........................
5K
