ตอนที่ยี่สิบห้า ทดสอบอาวุธ
ขวานเงาวาววับชุดเกราะที่ไร้ฝุ่นผงเกาะติดเพราะทักษะรูนของธอริน
ที่หากเป็การสึกหรอที่ไม่มากชุดเกราะและอาวุธของคนแคระชั้นสูงนั้นจะสามารถซ่อมแซมตนเอง
ทำให้เรายังสามารถใช้เกราะและอาวุธของคนแคระที่อยู่ในถ้ำมานับพันปีไม่ได้รับการบำรุงรักษาหรือจากท้องของโทรลถ้ำที่คนใส่เกราะตายไปแล้วแต่เกราะของคนแคระที่ผ่านกรดในกระเพาะอาหารของโทรลก็ยังอยู่ดีไม่บุบสลาย
สามารถให้นักผจญภัยเอากลับมาใช้ใหม่ได้แม้ว่าร่างกายที่ติดอยู่กับชุดเกราะจะกลายเป็กระดูกไปแล้วก็ตาม
หากเราทำภารกิจเควสต์ขุดถ้ำ
จอบของคนแคระก็เป็ไม่กี่อย่างที่ทนทานมากพอที่จะทำให้เราขุดหลายครั้งได้โดยไม่หักพังไปก่อนแบบจอบทั่วไป
แต่ว่า
“ขวานเราเห็นแข็งแรงดีแต่ว่าที่แท้จริงเปราะ ไม่สามารถทนทานระดับัได้”
ปึง
Weapon Breaker
ด้ามขวานหลุดจากหัวขวานกระจายเป็เสี่ยงๆ
“เกราะนี่ก็เห็นว่าดี แต่หากั์โจมตีเรา”
กรึ้บ
เกราะที่แข็งแรงกลายเป็รูปมือของเคนอยู่ตรงกลางเกราะนั้น
Armor Breaker
“ไม่สามารถทนทานพวกัที่จะโจมตีเราได้เมื่อเราเจอศัตรูที่สามารถฉีกเกราะได้ไม่ต่างกับเศษกระดาษไม่ใส่เกราะหรือใส่เกราะหนังแบบเอลฟ์เน้นไปที่การหลบให้ได้ยังอาจจะดีเสียกว่า”
ความเ็ปตอนเล่นเกมส์ที่อุตส่าห์พยายามจะขโมยชุดเกราะที่ตัวร้ายใส่อยู่แต่ดันเผลอทำชุดเกราะของตัวร้ายแตกไปก่อนยังติดอยู่ในจิตใจของผมไม่จางหาย
“ในเวลาที่ต่อสู้เสี่ยงเป็เสี่ยงตายสิ่งที่เราเชื่อถือได้มีแต่อาวุธในมือ หากอาวุธคู่มือหรือเกราะของเราแตกหักก็ไม่ต่างกับการพาตัวไปตายแล้ว”
เคนกล่าวนึกถึงประสบการณ์มากมายนับไม่ถ้วนที่อาวุธพังในตอนที่สู้กับศัตรู แน่นอนในฐานะคนที่ชอบพกของมาเต็มที่ตลอด สามารถเปลี่ยนใส่อุปกรณ์ที่แตกหักเสียหายไปได้แต่เคนคิดว่าในโลกความเป็จริงการเปลี่ยนชุดเกราะอาจจะทำได้ไม่รวดเร็วหรือทันทีอย่างในเกมส์
จนบางทีผมคิดว่ามันจงใจให้เป็ระบบของเกมส์เพื่อไม่ให้สายสู้มือเปล่าดูน่าสงสารเกินไปหรือเปล่า
ดังนั้นในทางเทคนิค ผมถึงไม่สามารถทิ้งการต่อสู้มือเปล่าหรือวิชาเวทย์ได้นั่นเอง
เพราะการต่อสู้จริงๆจะเกิดอะไรขึ้นเรานั้นก็ไม่อาจจะรู้ได้
มีแผนสำรองไว้ก่อนจะดีกว่า
“ว่าไงนะ เ้าหาว่าวิธีของเอลฟ์ดีกว่าของข้าเรอะ?”
ธอรินกล่าวอย่างโมโห
อนิจจาคนแคระกับเอลฟ์ก็เหมือนกับการเถียงกันของสายVIT กับ AGI
ที่เราสามารถเถียงกันได้จนชั่วกัลปวสานนั่นล่ะ
ไม่จบไม่สิ้นสักทีขึ้นอยู่กับว่าคนเขียนเื่หรือคนสร้างเกมส์จะอวยสายไหน
“ไม่ได้ว่าอาวุธของคนแคระไม่ดีขอรับท่านธอรินแค่อาวุธที่ผมเจอมันไม่สามารถทนการต่อสู้ของผมได้เท่านั้นเอง”
“เ้า”
ธอรินโมโหจนหนวกกระดิกชี้ขึ้นมาแบบตัวเม่น
เคนพยายามให้เป็เื่ศักดิ์ศรีส่วนตัวมากกว่าเป็การหยามศักดิ์ศรีของทั้งเผ่าพันธุ์
หากหยามศักดิ์ศรีคนแคระทั้งเผ่าจะเป็เื่ของทั้งเผ่าให้ตายก็จะต้องตัดสินให้รู้เื่
ส่วนเป็เื่ส่วนตัวก็อาจจะเป็แค่ให้ตายไปข้างกับสายเืของคนแคระคนนั้นต้องตัดสินแก้แค้นให้กับท่านบรรพบุรุษแต่ก็นับว่าดีกว่ากันในด้านผลลัพธ์ล่ะนะ
การคุยกับคนแคระนั้นก็ลำบากอย่างนี้ล่ะ
“คอยก่อนเถอะเ้าน่ะ”
ธอรินถ่มสุราออกมาจากปากเดินไปหลังเคาน์เตอร์ของร้านตนเองและเอาดาบเล่มหนึ่งออกมาจากหลังเคาน์เตอร์
“ดาบเงาน้ำค้างสามารถตัดเส้นผมและแม้แต่ภูตสายลมได้เลย”
ธอรินยื่นให้ผมอย่างท้าทาย
ผมจับเล็กน้อยและส่งพลังเวทย์ของผมเข้าไป
“หน้าตาสวยงาม ภายในเปราะ ทนการต่อสู้ไม่ได้”
ดาบน้ำค้างที่สวยงามผลงานชิ้นเอกของธอรินก็ยังแหลกคามือของผม
ธอรินนถึงกับอ้าปากค้างไปแล้ว
“เ้า เ้า”
เผื่อหลายคนจะลืมผมคือพระเอกผู้กล้าของโลกนี้นะ
3K
