ทะลุมิติในยุค 70 มาเป็นภรรยาของหนุ่มบ้านนอกสุดเถื่อน(?)

บทที่ 28 หญิงใจง่าย

เมื่อเห็นทั้งสองคนกำลังเดินออกมา เย่ซู่ซู่ก็รีบผลักจักรยานของตัวเองไปหาที่ซ่อนตัวข้างถนนทันที

จนกระทั่งทั้งสองคนแยกย้ายกันไป เธอถึงได้โผล่หัวออกมาอีกครั้ง

เธอไม่อาจระงับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาได้อีกต่อไป และหัวเราะออกมาอย่างร้ายกาจ "เสิ่นเสี่ยวเยว่ ในที่สุดฉันก็จับเธอได้เสียที!"

แม้จะไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่เธอเห็นชัดเจนว่าเสิ่นเสี่ยวเยว่กับผู้ชายคนนั้นดูมีความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน

แค่นี้ก็พอแล้ว!

วันนี้เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็ตั้งแผงขายของตามปกติ ยำผักทยอยขายออกไป เงินก็ค่อย ๆ ทยอยไหลเข้ามาทีละน้อย เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเกือบหมดวัน

"คุณเสิ่น ยำผักของคุณอร่อยก็จริง แต่ผักกูดป่านี่หาซื้อยากจริง ๆ " 

ลูกค้าคนหนึ่งพูดอย่างจนปัญญา วันนี้เธอออกจากบ้านช้า ก็เลยมาซื้อไม่ทัน

เสี่ยวเยว่ยิ้มขออภัย "ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ลองดูผักแบบอื่นดูไหมคะ หรือร้านอื่นอาจจะมีนะคะ"

"ของร้านนี้ก็อร่อยดีนะคะ"

"ถ้าคุณแนะนำแบบนี้ ฉันต้องลองแน่นอน"

ลูกค้าคนนั้นไม่รีรอ รีบซื้อแล้วถือกลับไปเลย ยังบอกกับเสี่ยวเยว่ว่าพรุ่งนี้ให้เก็บผักกูดป่าไว้ให้เธอหนึ่งชุดด้วย

เจ้าของแผงข้าง ๆ มองเธอด้วยความขอบคุณ แม้ทุกคนจะเป็นคู่แข่งกัน แต่เสี่ยวเยว่ไม่เคยรังเกียจที่พวกเขาขายของตามเธอเลย

"คุณเสิ่น ขอบคุณจริง ๆ นะคะ นี่ไข่ไก่จากบ้านของฉันเอง ไข่ไก่ยังสดใหม่อยู่เลย ฉันเอามาต้มขาย ลองชิมดูนะคะ"

เธอยื่นไข่ไก่สองฟองให้เสี่ยวเยว่

หลังจากเสี่ยวเยว่รับมาแล้ว ก็ทักทายเด็กน้อยที่มากับแม่ของเธอด้วย

"หนูน้อย มานี่เร็ว"

เธอปอกเปลือกไข่ออก เผยให้เห็นไข่ขาวแวววาวอยู่ด้านใน แล้วยื่นให้เด็กหญิงตัวน้อยเอาไปกิน

"เด็กคนนี้ ทำไมถึง..."

"ฉันแค่พูดไปประโยคเดียวเท่านั้นเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยค่ะ เด็กคนนี้ออกมาตั้งนานคงหิวแล้ว ให้เธอกินอะไรสักหน่อยดีกว่า" เสิ่นเสี่ยวเยว่ลูบหัวเด็กหญิงตัวน้อยพลางอธิบายไปด้วย

เจ้าของแผงข้าง ๆ อุ้มลูกสาวกลับมาแล้วพูดอย่างจริงใจว่า "คุณเสิ่นช่างสวยและใจดีจริง ๆ ไม่เหมือนคนที่เพิ่งมาใหม่เมื่อวานเลย แค่ขายของก็ทำคนเขาวุ่นวายกันไปหมด"

ดวงตาของเสิ่นเสี่ยวเยว่เปล่งประกายด้วยความสนใจ "เธอเป็นอะไรหรือคะ?"

"อาหารของเธอแย่มากน่ะสิ ตอนแรกไม่ยอมให้ใครชิมด้วยซ้ำ พอมีคนได้ลองชิม ก็พบว่าแย่จนกลืนไม่ลงจริง ๆ "

เธอเบ้ปากขมวดคิ้วพลางพูดต่อ "แถมเธอยังไม่ยอมรับอีก ยืนด่าคนอยู่ตรงนั้นไม่หยุด ฟังแล้วน่ารำคาญจริง ๆ "

"อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

เสิ่นเสี่ยวเยว่พยักหน้าอย่างเข้าใจ เหลือบมองไปที่เย่ซู่ซู่ พบว่าสภาพของเธอยังดูไม่เลวร้ายนัก

ถือว่าจิตใจของเธอแข็งแกร่งพอสมควรเลยนะ

เย่ซู่ซู่หาที่ใหม่ใกล้ ๆ เสิ่นเสี่ยวเยว่เพื่อวางของขาย เป็นผ้าเช็ดหน้าและเสื้อผ้าที่เธอทำเอง

ดูเหมือนจะฉลาดขึ้นมาหน่อย

เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็ไม่อยากไปยุ่งกับเธอ ตราบใดที่เย่ซู่ซู่ไม่มาหาเรื่องต่อหน้า หล่อนจะทำอะไรเธอก็ไม่สนใจหรอก

ในโลกนี้ไม่มีกฎว่ามีแค่เธอที่หาเงินได้คนเดียวเสียหน่อย

แต่เมื่อเย่ซู่ซู่แอบมองมาที่เธอหลายครั้งเข้า เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็อดถามไม่ได้ว่า "ทำไมเธอถึงได้แอบมองฉันอยู่เรื่อย"

วันนี้เย่ซู่ซู่ไม่ได้โมโหอย่างที่คิด กลับยิ้มตาหยีพลางพูดว่า "แน่นอนว่าฉันกำลังดูว่าคนอย่างเสิ่นเสี่ยวเยว่ทำการค้ายังไง ฉันเป็นสาวบริสุทธิ์จากตระกูลดี จะไปรู้วิธีทำการค้าได้ยังไงกัน?"

หูของเสิ่นเสี่ยวเยว่ผึ่งขึ้นทันที

คำพูดของเย่ซู่ซู่ชัดเจนว่ากำลังประชดประชันเธออยู่ แต่คำว่า 'ตระกูลดี' และ 'บริสุทธิ์' คำพวกนี้ไม่ใช่คำที่จะพูดออกมาลอย ๆ ได้

หรือว่า เธอจะรู้อะไรบางอย่างมา?

เสิ่นเสี่ยวเยว่รีบทบทวนพฤติกรรมของตัวเองในช่วงนี้ ดูเหมือนว่าจะประมาทไปหน่อย

ยังไงก็ระวังตัวไว้หน่อยดีกว่า

เหลือบมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของเย่ซู่ซู่ เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็พูดเสียงเย็น "ที่นี่ลมแรง ระวังพูดมากไปจะเผลอกัดลิ้นตัวเองนะ"

เย่ซู่ซู่ไม่สนใจ เริ่มทุ่มเทขายผ้าเช็ดหน้าของตัวเอง

...

ในช่วงเย็น เสิ่นเสี่ยวเยว่ที่ขายของหมดแล้ว ก็เก็บของเตรียมตัวกลับ

ใครจะรู้ว่าหลังจากนั้นไม่นาน เย่ซู่ซู่ที่เพิ่งขายผ้าเช็ดหน้าได้ไม่กี่ผืนก็รีบเก็บของบนแผงเตรียมจะกลับเช่นกัน

พอดีมีลูกค้าอยากดูสินค้า จึงถามด้วยความสงสัย "ของคุณยังเหลืออีกตั้งเยอะ ทำไมรีบกลับล่ะ?"

"ฉันมีธุระสำคัญ ไม่มีเวลามายุ่งกับคุณหรอก!" เย่ซู่ซู่ตอบอย่างหงุดหงิด

เธอรีบเก็บข้าวของอย่างลนลาน เสิ่นเสี่ยวเยว่จากไปได้สักพักแล้ว เธอต้องรีบตามให้ทัน

ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกผิดหวังกับเย่ซู่ซู่อย่างมาก คิดในใจว่าถ้าไม่อยากทำการค้าแล้วมาตั้งแผงขายของทำไมกัน

เธอเป็นหัวหน้าแผนกสตรีในโรงงานพอดี พอกลับไปเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แผงขายของของเย่ซู่ซู่ก็ถูกพวกผู้หญิงในโรงงานจัดให้อยู่ในบัญชีดำทันที

แต่เย่ซู่ซู่ไม่รู้เรื่องพวกนี้

เธอปั่นจักรยานด้วยความตื่นเต้น ตามหลังเสิ่นเสี่ยวเยว่ไปห่าง ๆ หวังจะจับผิดเธอให้ได้มากขึ้น

บางที ตอนนี้เสิ่นเสี่ยวเยว่อาจกำลังจะไปพบกับชู้รักก็ได้

ดวงตาของเย่ซู่ซู่เป็นประกายวาววับ เต็มไปด้วยความคาดหวัง ถึงขั้นไม่กล้าละสายตาจากจักรยานของเสิ่นเสี่ยวเยว่ไปไหนเลย

แต่น่าเสียดาย วันนี้เสิ่นเสี่ยวเยว่ทำให้เธอต้องผิดหวังแล้ว

เสิ่นเสี่ยวเยว่กลับปั่นจักรยานตรงไปที่บ้านสกุลสวี่ทันที โดยไม่หยุดพักหรือแวะที่ไหนเลยแม้แต่น้อย

เย่ซู่ซู่ถึงขั้นยังได้ยินเสียงหัวเราะของเธอกับคนในบ้านสกุลสวี่

เมื่อมองเห็นห่อผ้าใบใหญ่ที่บรรจุของที่เธอนำไปขายจนเต็มแน่น เย่ซู่ซู่ก็รู้สึกพ่ายแพ้อยู่บ้าง

พอดีมีคนคนหนึ่งผ่านมาเห็นเธอที่กำลังเข็นจักรยานเดินอย่างหงุดหงิดอยู่บนถนนเข้า

"ซู่ซู่ เป็นอะไรไป ทำไมสีหน้าดูแย่จังเลย?"

เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู เย่ซู่ซู่รีบทำใจให้เข้มแข็ง พยายามฝืนยิ้มให้จางเว่ยเจี๋ย

"อาเจี๋ย ฉันไม่เป็นไรหรอก"

แต่ความเศร้าในดวงตาเธอนั้นเห็นได้ชัดเจน จางเว่ยเจี๋ยเห็นเย่ซู่ซู่ที่ปกติแล้วเป็นคนร่าเริงสดใสกลายเป็นแบบนี้ไป หัวใจของเขาก็พลันรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที

"เป็นเพราะเสิ่นเสี่ยวเยว่รังแกคุณอีกแล้วใช่ไหม บอกผมมา ผมจะไปทวงความยุติธรรมให้คุณเดี๋ยวนี้เลย!"

หลังจากทะเลาะกับสวี่หนิงอันครั้งนั้น จางเว่ยเจี๋ยก็ยิ่งเกลียดเสิ่นเสี่ยวเยว่มากขึ้น แม้แต่กับสวี่หนิงอันก็รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

ซู่ซู่เป็นผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ สวี่หนิงอันไม่เพียงแต่ไม่รู้จักถนอม ยังคอยเข้าข้างเสิ่นเสี่ยวเยว่หญิงชั่วร้ายนั่นอีก

ช่างตาบอดจริง ๆ !

และตอนนี้สวี่หนิงอันก็เป็นถึงหัวหน้าหน่วยผลิต การเปลี่ยนแปลงท่าทีของเขาที่มีต่อเย่ซู่ซู่ ทำให้หลายคนเริ่มห่างเหินจากตัวเธอ

พูดได้ว่าตอนนี้แม้กระทั่งจางเว่ยเจี๋ยก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีนัก

เย่ซู่ซู่ตกใจกับแววตาดุร้ายในดวงตาของจางเว่ยเจี๋ย แต่บนใบหน้าของเธอยังคงแสดงท่าทีน่าสงสารอย่างต้องการหาที่พึ่งพิง

เธอก้มหน้าเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง พูดอย่างน่าสงสาร "ฉันเอาของไปขายในเมืองมา แต่คนพวกนั้นล้วนเป็นพวกเดียวกับเธอ จงใจใส่ร้ายฉัน ทำให้ฉันขายไม่ออก"

"อะไรนะ! เธอกล้าทำแบบนี้กับคุณด้วยเหรอ!"

"ผมจะไปที่บ้านสกุลสวี่เดี๋ยวนี้ ไปเอาคำอธิบายมาให้คุณ!"

จางเว่ยเจี๋ยตะโกนด้วยความโกรธ อยากจะรีบวิ่งไปที่บ้านสกุลสวี่เพื่อเปิดโปงหน้ากากของเสิ่นเสี่ยวเยว่ทันที

เขาเหมือนวัวกระทิงที่เห็นผ้าแดงแล้วเสียสติอย่างนั้น 

เย่ซู่ซู่รีบคว้าแขนเขาไว้แน่น ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

"อาเจี๋ย คุณดีกับฉันมาก ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดีเลย"

แต่แล้วน้ำเสียงก็เปลี่ยนไป "แต่ตอนนี้พวกเราสู้พวกเขาไม่ได้หรอก ถ้าคุณไป ฉันกลัวว่าพี่สวี่จะคาดโทษคุณไปด้วย"

จางเว่ยเจี๋ยทำหน้าเครียด "ตอนนี้เขาก็คาดโทษฉันไว้แล้วล่ะ ก็เพราะเรื่องของเสิ่นเสี่ยวเยว่นั่นแหละ"

เย่ซู่ซู่ตกใจ ไม่คิดว่าจางเว่ยเจี๋ยก็จะถูกเล่นงานด้วย

เขากับสวี่หนิงอันเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กนะ

เสิ่นเสี่ยวเยว่สำคัญกับเขาขนาดนั้นเลยหรือ

นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เธอจึงรวบรวมความกล้า พูดอึกอักถึงสิ่งที่เห็นมา "วันนี้... ฉันเหมือนเห็นเสิ่นเสี่ยวเยว่กับผู้ชายคนหนึ่ง ทำหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ในตรอก ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรกัน"

"ฉันได้ยินว่า... พวกเขาพูดถึงคืนพรุ่งนี้ ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่าง..."

ดวงตาของจางเว่ยเจี๋ยสว่างวาบขึ้นในทันที เขาหัวเราะอย่างชั่วร้าย "นี่มันน่าสนใจจริง ๆ "

สิ่งที่เขาเคยพูดถูกต้องแล้ว เสิ่นเสี่ยวเยว่ไปในเมืองเพื่อไปหาผู้ชาย!

เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ใจง่ายเท่านั้นเอง