ตอน 19 ช่างทั้งห้า
ผมกับสวยกลับมาใช้ชีวิตกันตามประสาผัวเมียที่หากดูจากภายนอกก็รักใคร่กันดีเหมือนเช่นเดิมไม่ใช่ซิ....ผมว่าผมรักเธอมากขึ้นกว่าเดิมซะอีกและถึงแม้ว่าผมจะยังไม่รู้ว่าทำไมสวยถึงไม่อยากจะมีลูกก็ตามที และถึงแม้ว่าความคิดนั้นจะยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของผมมาจนถึงวันนี้ทั้งๆที่มันผ่านมากว่าสี่วันแล้วก็ตาม
“............คะพี่ชาย” เสียงของสวยที่ดังเรียกมาจากเบาะข้างๆทำให้ผมต้องหยุดความคิดตัวเองลงพร้อมละสายตาจากถนนแล้วหันไปพูดกับเธอ“เมื่อกี๊....สวย ว่าไงนะ”
“เมื่อกี๊....พี่ชายไม่ได้ฟังที่สวยพูดหรอคะ” สวยถามกลับมาพลางทำหน้าเง้างอด
“โทษๆพอดีเมื่อกี๊พี่คิดเื่งานอยู่น่ะ” ผมแก้ตัวออกไป
สวยก็ผุดยิ้มขึ้นนิดนึงก่อนจะพูอ “เมื่อกี๊...สวยบอกว่าอาหารร้านที่เราเพิ่งจะไปกินกันมาเนี่ยอร่อยดีนะคะน่ะ”
“อ๋อ....ใช่ๆ” ผมตอบสวยไปก่อนจะหันกลับมามองถนนต่อและจากนั้นไม่นานผมก็เลี้ยวรถเข้ามาในหมู่บ้านหลังจากที่ผมพาสวยออกไปกินข้าวเย็นที่ร้านอาหารแห่งนึงในตัวเมืองมา และพอผมขับมาจนถึงป้อมยามหน้าหมู่บ้าน ผมก็เจอยามจืดที่ลุกขึ้นมาเปิดไม้กั้นให้พร้อมส่งเสียงะโทักทายออกมา“สวัสดีครับ สารวัตร สวัสดีครับ คุณสวย”
ผมก็ผงกหัวให้มันไปก่อนจะหันมามองที่เมียรักซึ่งสวยก็ทำได้แค่ยิ้มตอบไม่ได้แสดงอากัปกิริยาอะไรแปลกๆไปเลยทั้งๆที่เมื่อห้าวันที่แล้วเธอเพิ่งจะเริงรักกับมันมาอย่างดุเดือดในห้องรับแขกแท้ๆ
“พักหลังๆนี่ยามจืดดูจะร่าเริงเกินไปไหมเนี่ย” ผมถามหลังจากขับมาถึงหน้าบ้านแล้ว
สวยชะงักงันไปนิดนึงก่อนจะตอบ “ไม่รู้ซิคะก่อนหน้านี้สวยก็ไม่ได้สังเกตซะด้วยซิ”…………………..
สามสัปดาห์ต่อจากนั้นทุกบ่ายในเวลาราชการผมก็มักจะเฝ้ามองพฤติกรรมของสวยผ่านกล้องในบ้านอยู่ตลอดเพื่อจะได้เฝ้าดูว่าสวยได้นัดยามจืดมาเริงกามกันที่บ้านอีกบ้างไหมแต่ปรากฏว่าจนแล้วจนรอดสวยก็ไม่ได้เรียกมันมาหาเลยซักครั้งซึ่งส่วนนึงก็ไม่รู้ว่าเป็เพราะว่ายามจืดมันเป็ยามกะดึกจึงทำให้นัดหมายกันยากหรือเปล่าจึงทำให้ทุกครั้งที่เปิดกล้องดูผมก็มักจะเห็นสวยทำได้แค่ช่วยตัวเองด้วยดิลโด้เพียงเท่านั้น
แล้วทันใดนั้นผมก็นึกถึงคำถามที่ผมเคยถามสวยถึงเื่ของยามจืดไปหรือว่าจะเป็เพราะคำถามนั้นหรือเปล่าที่ทำให้สวยไม่กล้าจะไปข้องเกี่ยวกับยามจืดอีก
แล้วในขณะที่ผมกำลังนั่งคิดเื่พวกนี้อยู่บนโซฟาในห้องรับแขกในวันหยุดอันแสนสบายนี่เองสวยก็เดินออกมาจากในครัวด้วยความรีบร้อนก่อนจะพูดบอกผม "พี่ชายคะ ช่วยโทรสั่งแก๊สให้มาส่งด้วยนะคะ”
พูดจบสวยก็กลับเข้าไปในครัวเพื่อจัดการงานของตัวเองต่อส่วนผมก็รีบยกมือถือขึ้นมาแล้วโทรไปสั่งแก๊สของร้านที่ยันอ่องมันทำงานอย่างรวดเร็ว
และด้วยความที่ว่าร้านนี้มันมีคนงานอยู่น้อยอย่างที่บอกจึงทำให้ทั้งๆที่ผมโทรไปสั่งั้แ่ตอนเที่ยง แต่ตอนนี้สี่โมงเย็นเข้าไปแล้วมันก็ยังไม่มาส่งเลย
“แก๊สยังไม่มาอีกหรอเนี่ย โทรสั่งไปตั้งนานแล้ว” ผมพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดในขณะที่นั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา
“น่าจะใกล้แล้วมั้งคะ” สวยที่นั่งอยู่เคียงข้างกันหันมาตอบผม
แต่หลังจากที่เราพูดคุยกันจบไปไม่นาน จู่ๆฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่แต่สิ่งที่ทำให้เราทั้งสองในั่นก็คงจะเป็เสียงออดจากหน้าบ้านที่ดังมามากกว่า
“หือ? ใครน่ะ มาตอนนี้” ผมถามไปก่อนจะฉุกคิดได้ “อย่าบอกนะว่าแก๊สมาส่ง”
พูดจบผมก็ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงไปดูที่หน้าบ้านอย่างเร็วไวแล้วก็เป็อย่างที่ผมคิดไม่มีผิด ผมจึงรีบเปิดประตูบ้านแล้วเดินตรงไปที่รั้ว
“ขอโทษทีครับผมมาช้าไปหน่อย” ยันอ่องพูดกับผมในขณะที่กำลังจับรถมอไซค์ของตัวเองที่โดนพายุฝนสาดกระเซ็นใส่อยู่
“เอ่อ....พี่ว่าเราเอามอไซค์เข้ามาจอดหลบฝนในบ้านพี่ก่อนดีไหม” ผมพูดออกไปเมื่อเห็นมันทั้งต้องคอยประคองมอไซค์ทั้งยังต้องคอยจับพลาสติกที่คลุมปิดถังแก๊สที่อยู่บนตะแกรงด้านหลังด้วยความลำบาก
“อ๋อ...ขอบคุณครับ” พอมันพูดจบผมก็รีบเดินออกไปช่วยมันเข็นมอไซค์ที่บรรทุกถังแก๊สสามถังเข้ามาหลบฝนในบ้านของผมอย่างเร็วไวและพอเข็นเข้ามาจอดในบ้านได้แล้ว มันก็รีบหันมาพูดกับผม “ขอบคุณมากครับ”
แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไรไป เมียผมที่เดินตามมาสมทบก็พูดกับยันอ่อง“น้องคะ ตัวเปียกโชกเชียว เอาผ้าเช็ดตัวหน่อยไหมคะ”
พอได้ยินเสียงเมียผมยันอ่องมันก็รีบหันไปมองตามเสียงอย่างรวดเร็วพร้อมยิ้มแย้มดีใจก่อนจะพูดมา“มะ...เป็ไรครับ”
เปรี้ยงงงงงงง
“ว๊าย! เสียงดังมากเลยนะคะนั่น” เมียผมพูดขึ้นหลังจากได้ยินเสียงฟ้าที่ผ่าลงมาจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะพูดเสริม “สงสัยว่าน่าจะผ่าใกล้ๆแถวนี้”
“นั่นซินะ” พูดจบผมก็เดินนำเข้าไปในบ้าน ก่อนที่เมียผมจะเปิดประตูให้ยันอ่องที่ถือถังแก๊สที่บรรจุแก๊สหุงต้มอยู่เต็มเปี่ยมเดินตามเข้ามาติดๆ
“ครัวอยู่ทางนั้นนะคะ” เมียผมพูดกับยันอ่องพร้อมกับผายมือไปที่ครัวทั้งๆที่มันก็เคยมาส่งที่นี่ไปตั้งสองรอบแล้วแถมครั้งที่แล้วนอกจากแก๊สแล้วมันยังส่งน้ำกามเข้าไปในร่องของสวยสองน้ำอีกต่างหาก
ซึ่งมันก็พยักหน้ารับตามน้ำไป ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวอย่างรวดเร็วและพอยันอ่องเดินเข้าไปในครัวแล้วเมียผมก็เดินกลับมานั่งบนโซฟาที่ข้างกายผมอีกครั้ง
และในเสี้ยววินาทีนั้นเองผมก็คิดถึงเื่ที่อยากจะเปิดทางให้เมียผมกับยันอ่องได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองขึ้นมาในหัวและถึงแม้ว่าผมจะไม่รู้ว่าเมียผมจะกล้าทำอะไรกับมันตอนที่ผมอยู่บ้านหรือเปล่าแต่ผมก็อยากจะลองเปิดทางให้เธอดู
“เอ่อ....สวยพี่ว่าพี่จะขึ้นไปอาบน้ำสระผมซักหน่อยดีกว่า เมื่อกี๊โดนฝนมา พี่กลัวว่าจะเป็หวัดเอาน่ะ” พูดจบผมก็ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงขึ้นไปที่ชั้นสองอย่างเร็วไวโดยปล่อยให้สวยอยู่กับเด็กส่งแก๊สชาวพม่าเพียงลำพังที่ชั้นล่างไป
ผมเดินขึ้นบันไดไปด้วยใจระทึกเมื่อคิดไปล่วงหน้าว่าอาจจะได้เห็นฉากรักของสวยกับยันอ่องอีกครั้งแต่ผมเดินมายังไม่ทันถึงชั้นสองดี อยู่ดีๆผมก็ได้ยินเสียง‘เปรี๊ยะ’ ที่เหมือนกับเสียงของอะไรบางอย่างที่ช็อตดังออกมาก่อนที่จู่ๆไฟในบ้านจะดับลงแต่แค่เพียงเสี้ยววินาทีต่อจากนั้นก็ได้มีเสียงดัง
บรึ้มมมมมมมมมมม!!!!!
เสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งบ้านพร้อมด้วยแรงสั่นะเืที่เขย่าตัวบ้านของผมจนสั่นไหวทำเอาผมถึงกลับสตั๊นไปชั่วขณะ ก่อนที่ผมจะได้กลิ่นเหม็นอันเป็เอกลักษณ์ของแก๊ส LPG ที่ลอยฟุ้งเตะเข้าจมูก ผมจึงรีบหันขวับไปมองที่ชั้นล่างอย่างเร็วไว
และในวินาทีที่ผมเห็นกลุ่มควันสีขาวที่ลอยคลุ้งขึ้นมาผมก็รีบวิ่งกลับลงไปที่ชั้นล่างด้วยความรวดเร็วที่สุดเท่าที่ผมจะวิ่งลงไปได้ และพอผมลงมาถึงชั้นล่างแล้วหันไปมองในห้องรับแขกผมก็เห็นเมียผมกำลังนั่งตัวงออยู่บนโซฟาพร้อมใช้สองแขนโอบรัดร่างตัวเองด้วยความกลัว
“มะ....เมื่อกี๊มันเสียงอะไรน่ะสวย”
สวยค่อยๆโผล่หน้าขึ้นมามองผมก่อนจะตอบ “มะ....ไม่รู้ค่ะ กะ....แก๊สะเิมั้งคะ”
“แล้วสวยาเ็ตรงไหนไหม”
“ไม่ค่ะ”
“งั้นสวยรีบออกไปรอนอกบ้านก่อนนะเดี๋ยวพี่ขอเข้าไปดูในครัวหน่อย”พอผมพูดจบสวยก็เดินออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว ส่วนผมก็เดินเข้าไปในครัวอย่างเร็วไวและณ.ที่แห่งนั้นเองผมก็ได้รู้ว่าต้นเหตุของเสียงะเิที่เกิดขึ้นมันมาจากไหน
และหลังจากที่ผมโทรไปตามทั้งรถพยาบาลเพื่อมาดูอาการยันอ่องที่โดนแรงะเิจากถังแก๊สอัดเข้าไปเต็มแรงแต่ไม่ถึงตายและตำรวจซึ่งก็คือลูกน้องของผมให้เข้ามาตรวจสอบที่บ้านของผมกันแล้วพวกนั้นก็ได้ความกันว่าสาเหตุของการะเิที่ทำให้ห้องครัวและห้องน้ำชั้นล่างที่อยู่ติดๆกันพังเป็แทบนั้นน่าจะมาจากการที่ตู้เย็นที่อยู่ในห้องครัวเกิดช๊อตขึ้นมาเพราะโดนน้ำฝนที่รั่วลงมาจากหลังคาหยดใส่แล้วก็ดันไปช๊อตในจังหวะเดียวกับที่เด็กส่งแก๊สชาวพม่านั่นมันกำลังเปลี่ยนถังแก๊สพอดีและอีกสาเหตุนึงที่ทำให้เกิดการะเิขึ้นก็น่าจะเกิดจากการที่เด็กส่งแก๊สนั่นมันลืมปิดวาล์วของถังแก๊สที่หมดไปแล้วให้สนิทอีกด้วย………………
“โหว.....บ้านเราเละเลยนะเนี่ย” ผมพูดในขณะที่จ้องมองห้องครัวและห้องน้ำที่พังเละหลังจากที่เหตุการณ์ทุกอย่างมันผ่านไปประมาณสองชั่วโมงแล้ว
“แต่ก็ยังโชคดีนะคะที่เราสองคนไม่เป็อะไรน่ะ” สวยที่ยืนกอดแขนผมแน่นพูดบอกผม
“ไม่ใช่สองซิ....สามคนต่างหากหล่ะ....ต้องนับยันอ่องด้วย” ผมหันไปพูดกับสวย
สวยปล่อยแขนผมออกก่อนจะถาม “เอ๊ะ? พี่ชายรู้จักชื่อเด็กส่งแก๊สนั่นด้วยหรอคะเนี่ย”
‘เวรหล่ะ....เผลอพูดชื่อมันไปเฉยเลย’ ผมคิดในใจก่อนจะตอบสวยไปว่า “อ๋อ....เมื่อกี๊ตอนที่พี่ไปลากมันออกมาจากในครัวพี่ถามชื่อมันไปน่ะ”
“อ๋อ...หรอคะ” สวยตอบกลับมาก่อนจะหันมองไปทางอื่น……………..
แน่นอนพอบ้านพัง สิ่งแรกๆที่ผมทำเลยนั่นก็คือรีบจัดการหาผู้รับเหมาก่อสร้างเข้ามาซ่อมแซมด้วยความเร่งด่วนซึ่งหลังจากที่ผมลอง Search ดูไปเรื่อยๆผมก็ได้ไปเจอเข้ากับช่างรับเหมาคนนึงที่มีโปรไฟล์ดีและน่าสนใจเข้าจึงได้ลองติดต่อให้เค้าเข้ามาพูดคุยด้วย
“เอ่อ....สวย.....พี่หาช่างมาซ่อมบ้านได้แล้วนะเดี๋ยวพรุ่งนี้เค้าจะเข้ามาพูดคุยแล้วก็จะเข้ามาดูบ้านด้วย” ผมพูดกับสวยในขณะที่เราสองคนกำลังนั่งกินอาหารที่สั่งมากินอยู่ส่วนสาเหตุที่ต้องสั่งมากินก็เป็เพราะว่าตอนนี้ครัวนั้นยังไม่สามารถใช้งานได้
“เข้าใจแล้วค่ะ” สวยตอบพร้อมยิ้มแย้ม…………..
แล้ว่สายของวันต่อมาในขณะที่ผมกับสวยกำลังนั่งดูทีวีกันอยู่ในห้องนั่งเล่นอยู่นั่นเองเสียงออดจากหน้าบ้านก็ดังขึ้น ทำให้ผมต้องรีบเดินไปที่รั้วบ้านอย่างเร็วไว
“สวัสดีครับคุณชายใช่ไหมครับ” ชายร่างใหญ่ที่เสียงฟังเหมือนกับช่างที่ผมโทรไปติดต่อดังทักผมมาจากทางด้านนอกรั้วบ้าน
“ใช่ครับใช่” ผมรีบตอบไปก่อนจะถามต่อ “ส่วนทางนั้นก็ช่างเบิ้มใช่ไหมครับ”…….
และหลังจากที่ได้แนะนำตัวกันจนมาถึงดูสภาพครัวและห้องน้ำชั้นล่างที่พังเละแล้วพวกเราทั้งสามคนก็มานั่งพูดคุยเื่รายละเอียดกันในห้องรับแขกต่อ
“แล้วนี่ช่างเบิ้มมีลูกน้องอยู่กี่คนครับเนี่ย” ผมถามช่างเบิ้มที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวๆข้างไป
“สี่คนครับสารวัตร” ช่างเบิ้มตอบมาพร้อมเรียกยศของผมแทนที่ชื่อไปแล้วหลังจากที่เค้าได้รู้แล้วว่าผมทำงานอะไร
“อืมม....สี่คนเองหรอครับ” ผมพูดพึมพำเพราะรู้สึกลังเลนิดหน่อยว่าแค่สี่คนอาจจะทำไม่ไหว
“เอ่อ....ถ้าสารวัตรจะห่วงเื่ฝีมือเนี่ยไม่ต้องห่วงนะครับ เพราะว่าสี่คนที่ว่าเนี่ยระดับมือพระกาฬทั้งนั้นเลย” ช่างเบิ้มรีบตอบกลับมาก่อนจะพูดเสริมต่อ “สารวัตรเคยเห็นตึกสำนักงานใหม่ของโชติจิระนันท์กรุ๊ปไหมครับ”
“อ๋อ....ที่อยู่ตรงถนนXXX น่ะหรอคะ” สวยที่เงียบไปนานถามขึ้นมาบ้างเพราะว่าเมื่อเดือนก่อนพวกเราก็เพิ่งจะขับผ่านกันมา
“ใช่....ตึกนั้นแหล่ะครับคุณสวย พวกผมนี่แหล่ะที่เป็คนทำห้องน้ำชั้นล่างทั้งหมดเองเลย” ช่างเบิ้มตอบมาด้วยความภาคภูมิใจ………
และพอผมรู้แล้วว่าช่างเบิ้มกับลูกน้องทำอะไรได้บ้างแล้วผมก็ตกลงว่าจ้างให้พวกเค้ามาซ่อมห้องครัวและห้องน้ำให้บ้านผมในทันที แล้วในตอนเช้าของสามวันต่อมาที่เป็วันพุธซึ่งเป็วันแรกที่ช่างเบิ้มบอกว่าจะมาเริ่มทำงานเป็วันแรกเค้ากับลูกน้องทั้งสี่คนก็มาถึงที่หน้าบ้านของผมั้แ่เช้าตรู่
“สารวัตรคุณสวย สวัสดีครับ” ช่างเบิ้มเอ่ยทักผมกับสวยทันทีที่พวกเราพากันเดินออกมาที่หน้าบ้านพร้อมยกมือไหว้ทักทาย และพอผมรับไหว้ไปแล้วช่างเบิ้มก็แนะนำลูกน้องของเค้าหรืออีกนัยนึงที่เค้าเพิ่งจะบอกมาก่อนหน้าก็คือเพื่อนร่วมงานที่หนีตามกันมาจากบริษัทเดิมแล้วมาเปิดบริษัททำอยู่ด้วยกันให้ผมได้รู้จักต่อ
“นี่ไอ้อู๊ดครับ” ช่างเบิ้มแนะนำชายร่างใหญ่ที่ตัวสูงพอๆกับเค้าและอายุก็น่าจะไล่เลี่ยกันให้กับผมซึ่งชายคนนั้นก็ยกมือไหว้ผมและสวยที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยความสุภาพ
“ส่วนนี่พี่ใหญ่ครับ” คนนี้เป็คนที่ดูน่าจะาุโที่สุดในกลุ่มซึ่งถ้าให้ผมเดาอายุก็น่าจะใกล้ 60 เข้าไปแล้วนั่นแหล่ะ
“ส่วนไอ้สองคนนี้ชื่อไก่กับจิ้มครับ” ช่างเบิ้มแนะนำเด็กหนุ่มอีกสองคนที่เหลือที่ดูแล้วอายุน่าจะไล่เลี่ยกับสวยให้ผมได้รู้จักเป็การปิดท้าย
“โอเคครับยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ทุกคน” ผมพูดขึ้นหลังจากที่แนะนำตัวรวมถึงยกมือไหว้ทักทายกันไปเรียบร้อยแล้ว
“สวัสดีเช่นกันค่ะทุกคน” สวยที่ยืนอยู่ข้างๆผมก็ทักทายตอบไปบ้าง ก่อนจะพูดเสริม“เอ่อ....น้าใหญ่ พี่อู๊ด น้องไก่ น้องจิ้มสวยเรียกอย่างนี้ได้ใช่ไหมคะ”
“ดะ....ได้ครับ คุณสวย” ทั้งสี่คนรีบตอบด้วยความพร้อมเพรียงกัน
“เอ่อ...แล้วก็เื่ของห้องน้ำน่ะครับถ้าจะเข้าก็ขึ้นไปเข้าที่ชั้นสองได้นะครับ” ผมบอกช่างทั้งห้าคนไปเพราะว่าที่ชั้นสองนอกจากห้องน้ำในห้องนอนใหญ่ซึ่งเป็ห้องของผมกับสวยแล้วก็ยังมีห้องน้ำอยู่อีกห้องนึงที่อยู่ติดๆกับห้องทำงานของผมและห้องนอนอีกห้องที่เราไม่ค่อยจะได้ใช้กันตั้งอยู่
“เดี๋ยวสวยบอกพวกช่างเค้าเองก็ได้ค่ะ พี่ชายรีบไปทำงานเถอะ” สวยหันมาพูดบอกผมพร้อมรอยยิ้มหวานและพอสวยว่าอย่างนั้นผมก็รีบขึ้นรถแล้วขับตรงมาที่สน.อย่างเร็วไว………..