หลังจากสารวัตรกฤตจากไป ร่างสูงในเครื่องแบบและรอยยิ้มมุมปากนั้นยังคงติดอยู่ในความคิดของเอมิราวกับภาพฉายซ้ำ เธอพยายามปัดเป่าความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้น ดึงสติกลับมาอยู่กับงานตรงหน้า แต่ก็ยากเหลือเกิน หัวใจยังคงเต้นเร็วผิดปกติ และแก้มก็ยังร้อนผ่าวไม่หาย
"พี่เอมิเป็อะไรหรือเปล่าคะ หน้าแดงๆ" มิ้นท์ เด็กสาวช่างสังเกต เอ่ยถามเบาๆ ขณะยื่นแก้วที่เช็ดเสร็จแล้วมาให้
"เปล่าจ้ะ... อากาศมันร้อนๆ น่ะ" เอมิเลี่ยงตอบ รีบหันไปรับออเดอร์จากลูกค้าคนใหม่ พยายามทำตัวให้เป็ปกติ แต่คำพูด สายตา และััแ่เบาจากนายตำรวจหนุ่มคนนั้น ยังคงวนเวียนรบกวนสมาธิเธออยู่ตลอด มันเป็ความรู้สึกที่ทั้งน่าหวั่นใจและ... น่าตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกผิดต่อศิวัฒน์ที่ปล่อยให้ตัวเองรู้สึกหวั่นไหวไปกับชายอื่นเพียงเพราะคำพูดหวานๆ และรอยยิ้มทรงเสน่ห์ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า การปรากฏตัวของเขาได้เข้ามาสร้างแรงกระเพื่อมเล็กๆ ในชีวิตอันราบเรียบจำเจของเธอ
ตลอด่บ่ายของวันนั้น ทุกครั้งที่เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น เอมิจะเผลอเงยหน้ามองด้วยความคาดหวังลึกๆ ก่อนจะรู้สึกผิดหวังเล็กๆ เมื่อพบว่าเป็เพียงลูกค้าหน้าเดิมหรือคนแปลกหน้าธรรมดา เธอพยายามสลัดความคิดนั้นทิ้งไป บอกตัวเองว่ามันเป็เื่ไร้สาระ เขาเป็แค่ลูกค้าคนหนึ่งที่ปากหวานตามประสาผู้ชายเท่านั้น
เมื่อปิดร้าน กลับเข้าบ้านหลังใหญ่ที่เงียบเชียบ ความรู้สึกว่างเปล่ายิ่งชัดเจนขึ้น เอมิเดินไปตามห้องต่างๆ ที่ตกแต่งอย่างสวยงามด้วยน้ำพักน้ำแรงของเธอกับสามี มันคือรังรักที่อบอุ่น แต่ในยามที่ศิวัฒน์ยังไม่กลับมา มันก็เป็เพียงบ้านหลังใหญ่ที่อ้างว้างเกินไปสำหรับเธอคนเดียว
ศิวัฒน์กลับมาถึงบ้านในตอนค่ำ เขาดูเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานเหมือนเช่นเคย แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะโอบกอดและหอมแก้มภรรยา เอมิซบหน้ากับอกกว้าง สูดกลิ่นกายที่คุ้นเคย พยายามขับไล่ภาพของชายในเครื่องแบบออกไปจากหัว "วันนี้เป็ไงบ้าง เหนื่อยไหมคะ" เธอถามเขา กอดตอบแน่นๆ เหมือน้าย้ำเตือนตัวเองถึงความรักและความผูกพันที่มีต่อสามี
พวกเขาทานอาหารเย็นด้วยกัน พูดคุยเื่สัพเพเหระ ศิวัฒน์เล่าเื่งาน เอมิเล่าเื่ที่ร้าน (เว้นเื่การมาเยือนของสารวัตรคนใหม่) จากนั้นก็ย้ายไปนั่งดูโทรทัศน์บนโซฟาตัวนุ่มในห้องนั่งเล่น ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติเหมือนทุกวัน มันคือความสุขสงบ ความมั่นคง และความคุ้นเคย... แต่คืนนี้ เอมิกลับรู้สึกว่าความสงบนั้นมันราบเรียบเกินไปจนเกือบจะน่าเบื่อ
วันรุ่งขึ้น เอมิคาดหวังลึกๆ ว่าจะได้เห็นสารวัตรกฤตแวะมาที่ร้านอีก แต่เขาก็ไม่ได้ปรากฏตัว รวมถึงวันถัดมาด้วย ความผิดหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ทำให้เธอรู้ตัวว่าเธอกำลังรอคอยเขาอยู่จริงๆ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกสับสนและตำหนิตัวเองมากขึ้น
จนกระทั่งบ่ายวันศุกร์ ขณะที่ลูกค้าน้อยลงแล้ว เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ หัวใจของเอมิก็กระตุกวูบเมื่อเห็นร่างสูงในเครื่องแบบตำรวจเดินเข้ามา เขาไม่ได้สวมหมวก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายชัดเจนกว่าครั้งก่อน เขาส่งยิ้มบางๆ มาให้เธอทันทีที่สบตากัน
"อเมริกาโน่ร้อน ไม่หวาน เหมือนเดิมครับ" เขาสั่งเมนูเดิม โดยไม่ต้องรอให้เอมิถาม
"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ สารวัตรกฤต" เอมิรับคำ พยายามควบคุมน้ำเสียงและท่าทางให้เป็ปกติที่สุด แต่ก็อดรู้สึกดีใจลึกๆ ไม่ได้ที่เขาจำเธอได้ และกลับมาอีกครั้ง
"วันนี้ดูไม่ค่อยยุ่งเท่าไหร่นะครับ" กฤตชวนคุยขณะรอ "ปกติร้านนี้ลูกค้าเยอะตลอดเลยไม่ใช่เหรอครับ"
"ก็แล้วแต่วันค่ะ ่เช้ากับตอนเที่ยงจะยุ่งหน่อยค่ะ" เอมิเล่าไปพลางชงกาแฟไป "สารวัตรเลิกงานแล้วเหรอคะ หรือว่าแวะมาพักเฉยๆ"
"เพิ่งออกมาจากประชุมยาวเลยครับ กาแฟเข้มๆ สักแก้วน่าจะช่วยให้ตื่นได้" เขายิ้ม "แถวนี้มีเหตุอะไรน่าสนใจบ้างไหมครับ พอดีผมยังใหม่กับพื้นที่ ต้องคอยเก็บข้อมูลเรื่อยๆ"
เขาชวนคุยเื่ทั่วไปในหมู่บ้าน ถามไถ่เื่นั้นเื่นี้อย่างเป็กันเอง เอมิก็ตอบคำถามเขาไปตามประสาเ้าบ้านที่ดี การพูดคุยครั้งนี้ดูผ่อนคลายและเป็ธรรมชาติกว่าครั้งแรก แม้ว่าสายตาคมกริบของเขาจะยังคงจ้องมองเธออย่างมีความหมายอยู่เป็ระยะก็ตาม
เมื่อกาแฟเสร็จ เอมิยื่นให้เขา ครั้งนี้เธอระวังไม่ให้ปลายนิ้วัักัน แต่กฤตกลับเป็ฝ่ายรั้งแก้วไว้ครู่หนึ่ง ทำทีเป็สูดดมกลิ่นหอม "หอมจริงๆ ครับ ฝีมือคุณเอมินี่ไม่ธรรมดาเลยนะ" เขาชมอีกครั้ง เรียกชื่อเล่นของเธออย่างสนิทสนม เอมิได้แต่ยิ้มรับคำชมนั้นอย่างเขินๆ
หลังจากวันนั้น สารวัตรกฤตก็กลายเป็ลูกค้าประจำของ "ละมุนใจ คาเฟ่" อย่างเต็มตัว เขาไม่ได้มาทุกวัน แต่ก็มาบ่อยพอที่จะทำให้การปรากฏตัวของเขา กลายเป็ส่วนหนึ่งของจังหวะชีวิตในร้านกาแฟแห่งนี้ บางครั้งเขาก็มาในเครื่องแบบ บางครั้งก็มาในชุดลำลอง แต่ไม่ว่าชุดไหน เขาก็ยังคงดูดีและโดดเด่นเสมอ
การพูดคุยระหว่างเขากับเอมิเริ่มพัฒนาไปทีละน้อย จากเื่ทั่วไป กลายเป็เื่ความชอบส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ เขามักจะชวนคุยเื่กาแฟ ชื่นชมฝีมือการชงของเธอ และบางครั้งก็หยอดคำชมเกี่ยวกับรอยยิ้ม หรือแววตาของเธออย่างแเี เอมิแม้จะพยายามวางตัวและรักษาระยะห่าง แต่ก็อดรู้สึกหวั่นไหวไปกับความใส่ใจและคำพูดหวานๆ ของเขาไม่ได้ เธอเริ่มสังเกตตัวเองว่าแอบมองหาเขาโดยไม่รู้ตัว และบางครั้งก็เผลอแต่งหน้าแต่งตัวสวยกว่าปกติเล็กน้อยในวันที่คิดว่าเขาอาจจะแวะมา...
ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความประทับใจแรกพบ กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ท่ามกลางกลิ่นหอมของกาแฟและบรรยากาศอบอุ่นของร้านเล็กๆ แห่งนี้
3K
