[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า

42 1-2
ตอนที่ 63 แค่พิการอย่าถึงตาย

ชายหัวโล้นคาดไม่ถึงเลยว่า เหลิงหยุนเจียวจะสามารถจับข้อมือของเขาได้ทัน เมื่อเงยหน้าขึ้นมองนาง ก็เผยแววตาเหี้ยมเกรียมเสมือนโจรชั่ว

กล้ามลูกหนูก้อนใหญ่บนแขนของชายหัวโล้นปูดโปนขึ้นหนา พยายามออกแรงชักมือกลับ จนเส้นเลือดเส้นเอ็นบวมปูดออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

ภายใต้ผ้าคลุมใบหน้าสีขาว เหลิงหยุนเจียวกระตุกมุมปากเชิดขึ้นทันควันพร้อมออกแรงฝืนสู้ จนหลังมือขาวผ่องดุจหิมะของนางปรากฏเส้นเลือดปูดโปนขึ้นเช่นกัน

เป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้ ร่างกายนี้ยังคงอ่อนแอปวกเปียกเกินไป หากได้ครอบครองร่างกายเมื่อครั้งที่เป็นสายลับนักฆ่าในชีวิตก่อนหน้าคืนมา กับเพียงแค่ทหารรับจ้างคนเดียว นางย่อมสามารถล้มได้ด้วยนิ้วมือเดียว!

เหลิงหยุนเจียวคลายมือปล่อยฉับพลัน เกือบทำเอาอีกฝ่ายล้มคะมำลงวัดพื้น จากนั้น นางก็รีบหันไปคว้ามือเหลิงเจียวเหนียงแล้วดึงตัวให้ไปหลบอยู่ด้านหลังของตน กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาขึ้นว่า

“พวกมีดีแต่ปากเช่นเจ้า มีคุณสมบัติเช่นใดมาสั่งสอนลูกคนอื่น?”

มือข้างนั้นที่ฝืนแรงสู้กับชายหัวโล้นสั่นเทาเล็กน้อยพร้อมอาการด้านชา แต่เท่านี้ไม่เพียงพอที่จะหยุดนางได้

ประกายสังหารเฉียบเย็นไสววูบผ่านดวงตาคู่งาม ร่างของนางแปรสภาพว่องไวดุจสายฟ้า ทะยานพุ่งประเคนลูกถีบซัดใส่ช่วงท้องของชายหัวโล้นเข้าเต็มแรง

ชายหัวโล้นผู้นี้ไม่สามารถมองตามความเร็วของเหลิงหยุนเจียวได้ทัน เห็นเพียงเงาเลือนลางอยู่สายหนึ่ง ก่อนที่จะรู้สึกตัว ก็พลันสัมผัสได้ถึงกระแสความเจ็บปวดรุนแรงที่โฉบแล่นผ่านบริเวณช่วงท้อง ประหนึ่งถูกค้อนหนักหมื่นตันตอกกระแทกใส่อย่างจัง ร่างกำยำใหญ่ของเขาปลิวกระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าหลายสิบก้าว ก่อนจะทรงตัวไม่อยู่ล้มคะมำลงทั้งแบบนั้น

“นังจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ นี่เจ้าคิดจะสร้างปัญหาขึ้นในค่ายทหารรับจ้างแห่งนี้รึ?”

ทันใดนั้นก็มีทหารรับจ้างกว่าห้าถึงหกคนตรงเข้าปิดล้อมเหลิงหยุนเจียวและเหลิงเจียวเหนียงเอาไว้ บรรยากาศพลันแปรเปลี่ยนดูตึงเครียดสุดขีดในบัดดล

ถึงกระนั้นเอง คนในค่ายทหารรับจ้างที่เหลือกลับไร้ซึ่งปฏิกิรยาตอบสนองใดๆ บ้างเพียงแค่ยืนมอง บ้างไม่สนใจเลยก็มี

เหลิงหยุนเจียวกวาดตามองโดยรอบ บังเอิญพบเข้ากับท่านอาจารย์หลิวที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสองของตัวอาคาร และข้างกายเขาเป็นบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งที่แต่งกายด้วยเสื้อคลุมสีครามน้ำเงิน

พินิจจากเครื่องแต่งกายและท่าทีที่ดูโอ่อ่ายิ่งใหญ่ ฐานันดรศักดิ์ของบุรุษวัยกลางคนผู้นี้มิควรต่ำต้อยเลย

“นี่ พวกเจ้า! กำลังทำบ้าอะไรอยู่ห๊ะ!! ลืมคำขวัญของพวกเราไปแล้วอย่างนั้นรึ! สามัคคีร่วมมือช่วยกันทำเงิน! สามัคคีร่วมมือช่วยกันทำเงิน! ท่องไว้เจ้าพวกบ้า!!”

พี่ใหญ่หวังแหกปากตะโกนด่าเสียงดังแสบแก้วหูกันถ้วนหน้า ส่วนไป๋ซือหมิงก็รีบวิ่งตรงเข้าขวางหน้าเพื่อช่วยปกป้องเหลิงหยุนเจียว เขากางมือกางไม้ทั้งสองข้างออก แสร้งปั้นสีหน้าชวนเห็นใจสงสารและกล่าวขึ้นอย่างไร้เดียงสาว่า

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว! ที่สำคัญก็คือ พี่สาวถังมิได้เป็นฝ่ายริเริ่มหาเรื่อง ทุกคนต่างก็เห็นนี่ หรือตาบอดกันไปหมดแล้ว?”

ชายหัวโล้นพยุงตัวขึ้นจากพื้น อาการจุกเสียดบริเวณท้องน้อยก็ยังหน่วงๆไม่หายดี สืบเท้าเขยิบเข้าใกล้ไป๋ซือหมิง แล้วยกนิ้วขึ้นชี้หน้าด่ากราดว่า

“เจ้าเด็กใหม่ อย่าทำเป็นพูดแทนมันหน่อยเลย ปล่อยให้ข้าจัดการกับมันเสีย ถอยออกไป!”

“โอ้? มีปัญญาไล่ข้าด้วยรึ?”

รอยยิ้มหยามเหยียดสุดแสนพลันฉีกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไป๋ซือหมิงทันใด มิทราบว่าด้วยเหตุผลใด แต่จู่ๆบรรยากาศรอบตัวเขาพลันเย็นยะเยือกขึ้นจับขั้วหัวใจ พร้อมเปล่งคำพูดออกมาเพียงสั้นๆ

“ลองกล่าวอีกทีสิ?”

“จะ-เจ้า...”

ชายหัวโล้นโกรธจัดจนใบหน้าแดงก่ำควันแทบออกหู แต่ยังไม่ทันที่จะได้อ้าปากโต้เถียงอันใดกลับไป จู่ๆท้องฟ้าเหนือลานกว้างของค่ายทหารรับจ้างพลันมืดครึ้มลงอย่างไร้เหตุผล เคียงคู่มากับมวลมหารัศมีแรงกดดันขุมใหญ่ ที่แทบจะสามารถบดขยี้ทุกชีวิตเบื้องล่างให้เป็นจุณได้

ชั่วอึดใจที่สัมผัสได้ ทุกคนก็ถึงกับใจหายวูบราวตกลงสู่ก้นหุบเหวไร้สิ้นสุด

พี่ใหญ่หวังเงยหน้า แต่ละคนเงยหน้าขึ้นมองตามอย่างกล้าๆกลัวๆ และภาพฉากเดียวที่ประจักษ์อยู่ต่อหน้าก็คือ ร่างของจ้าวอินทรีครามยักษ์จับรัศมีไร้เทียมทาน เพียงแค่กลิ่นอายความดุร้ายและยิ่งใหญ่ของมัน ก็ทำเอาทหารรับจ้างกลุ่มนี้แทบต้องร้องขอชีวิตแล้ว!

ส่วนบรรดาทหารรับจ้างห้าหกคนนั้นที่กำลังยืนปิดล้อมเหลิงหยุนเจียวอยู่ แต่ละคนถึงกับขาสั่นผับๆจนยืนไม่อยู่ และรีบตะเกียกตะกายคลานหนีออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวเหลือเกินว่าจะถูกจ้าวอินทรีครามตนนี้โจมตีใส่

ไม่สิ...แค่จามใส่ครั้งเดียว ก็เกรงว่าจะมีอันตรายถึงชีวิตเป็นแน่!

“ระ...ระดับเก้า!!?”

คนผู้หนึ่งกรีดร้องอุทานเสียงสั่นแทบขาดใจ ทุกคนในค่ายทหารรับจ้างสงัดนิ่งไม่กล้าขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวใดๆ กระทั่งเสียงหายใจบางคนยังต้องกลั้นไว้! หากเผลอทำอะไรบุ่มบ่ามขึ้นมาล่ะก็ มีหวังต้องพินาศทั้งค่าย...

“โอ้ว! พี่หลาน! มาทันเวลาพอดี! มีคนกลั่นแกล้งว่าที่นายท่านของเจ้าในอนาคต จะทำเช่นไรดีล่ะ?”

คำพูดประโยคนี้ของไป๋ซือหมิงฟังดูสบายๆผ่อนคลายยิ่งนัก แต่ทว่าคนอื่นๆที่ได้ยินกลับต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง!

“พี่หลาน ข้าสบายดี แต่คนเหล่านี้รังแก่แม่จ๋าของข้า สั่งสอนพวกมันแค่พิการก็พอ มิต้องให้ถึงตาย!”

 “....” เหลิงหยุนเจียวพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นี่ข้าให้กำเนิดผู้ใดมา? ไฉนนิสัยใจคอจึงได้โหดเหี้ยมนัก!?