ณ บ้านของเด็กหนุ่ม ชื่อ โยชิมะ ที่อาศัยอยู่ใกล้ทะเลสาบ ชื่อ ทะเลสาบกระจก ซึ่งทะเลสาบนี้เป็ทะเลสาบที่กว้างมาก น้ำในทะเลสาบนั้นไม่ใสมาก เเละมีผืนหญ้า ดอกไม้ เเละต้นไม้ปกคลุมรอบๆ เเละยังมีลมเย็นๆที่พัดโชยไปโชยมา เเละเเสงเเดดอ่อนๆของวันใหม่ที่ลอดเข้ามา ผ่านหน้าต่างชั้น 2 กระทบใบหน้าของเด็กหนุ่ม ซึ่งปลุกให้เขาตื่นจากนิทรา เเต่เด็กหนุ่มก็ยังมีความง่วงเเอบเเฝง จึงหันหลังให้เเสงเเล้วหลับต่อ
“ โยชิมะจังงงงง ตื่นได้เเล้ว เดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอกลูก ” เสียงเเม่โยชิมะที่ะโมาจากชั้นล่าง พร้อมกับเสียง ซื่อ.. ซ่า.. ที่มาจากการทำอาหาร เเละกลิ่นอาหารที่โชยมาเปิดต่อมน้ำลาย
“ กลิ่นนี่หอมจัง วันนี้เเม่ทำกับข้าวอะไรน่ะ ” เขาได้พูดกับตัวเอง ในขณะที่ตนยังนอนอยู่บนหมอน เเละบิดตัวี้เีอยู่บนเตียง
“ เห้อ นี่มันเวลาเท่าไหร่เเล้วเนี้ย.. ” เขาได้ลุกจากเตียง เเล้วหันไปมองนาฬิกา พร้อมกับสีหน้าใ เเละอุทานออกมา
“ ชิบหายละตู !!! นี่มัน 7:00 เเล้วนี่หว่า วันนี้มีเวรทำความสะอาดตอนเช้าด้วย ”
เขาได้รีบลุกขึ้นจากเตียงนอน เเละวิ่งไปเข้าไปห้องน้ำ อย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นประมาณ 3 นาที ก็ได้ออกจากห้องน้ำ เเละก็ได้รีบเเต่งตัว เเละออกจากห้องของตัวเอง ลงบันไดไป
“ ตึก.. ตึก.. ตึก.. ”
เขาได้เดินลงมาอย่างรีบร้อน เเละบอกกับเเม่ที่กำลังจัดเตรียมข้าววางบนโต๊ะห้องครัวกับพ่อที่กำลังนั่งจิบกาเเฟข้างๆโต๊ะกินข้าวไปว่า
“ วันนี้ไม่กินข้าวเช้าน่ะเเม่.. ”
เมื่อเเม่ได้ยินเช่นนั้นก็พยายามยื้อให้ลูกกินข้าวก่อน เพื่อกินข้าวเอาเเรง ส่วนฝ่ายลูกก็ลุกลี้ลุกลน เพื่อรีบจะไปโรงเรียน จนสุดท้ายโยชิมะก็ต้องพกเเซนวิสไปกินที่โรงเรียน เเละหยิบข้าวกล่องไป เเต่ก็ต้องหยุดชะงักชั่วครู่
“ เดี๋ยวก่อนโยชิมะ ทำไมการเเต่งตัวมันดูเละเทะอย่างนั้นละลูก ” พ่อของโยชิมะ ได้ลุกขึ้นเเล้วไปช่วยจัดเสื้อนักเรียน จัดปกเสื้อ จนออกมาดีขึ้นกว่าก่อนหน้า
“ ถ้าไม่มีอะไรเเล้วผมขอไปก่อนน่ะครับ สวัสดีครับ ” โยชิมะได้รีบวิ่งออกไปหน้าบ้าน ใส่ข้าวกล่องเเละเเซนวิชลงในตะกร้าจักรยาน เเละปันออกไป
“ กริ่งๆ... กริ่ง… ”
เขารีบขี่จักรยานออกไป เเล้วถีบจักรยานสุดเเรง เพื่อให้ไปโรงเรียนให้ทันก่อนเวลาเรียน จนในที่สุดเขาก็ไปโรงเรียน เเละได้รีบวางจักรยานในที่เก็บ เเละหยิบข้าวกล่องกับเเวนวิซขึ้นห้องเรียน 6/3 ( ห้องเรียนเก่งปานกลาง ) เพื่อทำความสะอาดห้องเรียน
>> จนเมื่อถึงเวลา 8.00 น. เสียงดังของฝีเท้าก็เริ่มได้ยินมากขึ้น มากขึ้น..
นักเรียนเริ่มทะยอยเข้ามาในห้องเรียน 6/3 ทีละคน.. สองคน.. เเละนั่งประจำที่ของตนเอง
“ โย้ ! โยชิมะ เป็ไงวันนี้ ทำไมมาเเต่เช้าเลย วันนี้ก็ไม่ใช่เวรทำความสะอาดของนายนิ ” ซาบาคิ เพื่อนสนิทของโยชิมะตบไหล่ เเล้วทักทายอย่างเป็มิตร พร้อมถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ ใน่ปิดเทอมฤดูร้อน
เเต่เเล้วก็มีมืออวบอ้วน สีผิวคล้ำมาโอบคอของโยชิมะ จนโยชิมะเเสดงสีหน้ารู้สึกเจ็บออกมา เเต่ก็เก็บเสียงเอาไว้
“ ขอบใจวะ ที่ทำความสะอาดให้ฉัน วันหลังก็ทำให้ฉันอีกละกัน ไม่งั้นคงรู้น่ะว่าจะเจออะไร ” เด็กหนุ่มอ้วนพูดข่มขู่โยชิมะ พร้อมกับตบไหล่ 2 ครั้ง เเล้วไปนั่งที่ของตน พร้อมกับเพื่อนในเเกงค์อีก 2 คน
“ ทำไมถึงยอมให้มันมารังเเกละวะ ” ซาบาคิพูดกับโยชิมะ ด้วยความไม่ค่อยพอใจ ที่โยชิมะเป็คนยอมคน ไม่ยอมต่อสู้ เเล้วซาบาคิก็พยายามที่จะไปพูดหา เื่กับเเกงค์ เด็กอ้วนที่บังอาจมารังเเกเพื่อนของเขา เเต่ทันใด ครูก็เข้ามาจึงทำให้ซาบาคิต้องไปนั่งลงกับที่เพื่อเรียน
>> จนเวลาพักเที่ยง 12.00 ซึ่งเป็เวลาที่ทุกคนจะเเยกไปกินข้าว
“ โยชิมะ วันนี้ฉันไม่พาข้าวกล่องมาว่ะ ขอไปซื้อของที่โรงอาหารก่อนน่ะ เจอกันที่เดิม ”
“ เออๆ เร็วหน่อยละกันเดี๋ยวหมดเวลาซะก่อน ” โยชิมะพูดกับซาบาคิเเล้วเเยกกันหน้าห้องเรียน เเละเดินขึ้นบันไดไปชั้นดาดฟ้า
“ เเกร๊ก ” เขาได้เปิดประตูชั้นดาดฟ้าทันใดนั้นก็มี เด็กหนุ่ม กับเด็กสาว โบกมือเรียกเขา
“ อ่าว.. มาได้ไงนิ ไม่เห็นพวกเธอ เข้าเรียนใน่เช้า ไปไหนมา ” โยชิมะได้ถาม คุนโด เเละ ซาระ ซึ่งทั้งสองเป็เพื่อนร่วมกันชั้นของโยชิมะ
“ เออ..หน่า เอาเป็ว่าพวกฉันได้ของดีมาละ ” คุนโดพูด
“ เห้ย ฉันไม่ยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดน่ะเว้ย ” โยชิมะพูดกับคุนโด เเล้วหันหลังหนี เเต่ก็โดนคุนโดจับขาไว้
“ โยชิมะ นี่พวกเราก็คบเป็เพื่อนมา 3 ปี ละ นายคิดว่าฉันจะยุ่งกับเื่พวกนั้นหรอ ” คุยโดพุดกับโยชิมะพร้อมกับเเสดงความรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
“ ช่ายๆ โยชิมะใจร้าย ใจดำเวอร์ ” ซาระพูด
คุนโดที่เห็นโยชิมะเข้าใจผิด จึงหยิบหนังสือเก่าๆเล่มหนึ่งออกมา
“ นี่ไง ฉันได้มาจากร้านหนังสือเก่า มันเป็หนังสือเวทมนต์โบราณ จากที่พ่อค้าได้บอกน่ะ ทันทีที่ฉันเห็นมัน ฉันก็ถูกใจมันเลย มันเหมือนกับหนังสือนี้มีโชคชะตาที่ถูกหลอมรวมเข้ากับฉัน เธอเห็นด้วยไหมซาระ ” คุนโดพูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจเเละหันไปถามซาระ
“ อือๆ ” ซาระยิ้มเเล้วมือกอดหน้าอก เเล้วโผงกหัวขึ้นลง เเสดงสีหน้าภูมิใจไม่เเพ้กัน
“ เเล้วพวกนายเสียเงินเท่าไหร่ละกับขยะชิ้นนี่ ” โยชิมะพูด จู่ๆทั้งสองก็จ้องมองโยชิมะด้วยควาไม่พอใจ
“ ลบหลู่ว่าที่จอมเวทย์ในอนาคตเเบบนี้มันไม่ดีเลยน่ะ ใช่ไหมซาระ ”
“ ใช่ๆ ลบหลู่เวอร์ ”
“ งั้นพวกนายก็ลองพิสูจน์มาสิ ” โยชิมะพูดท้าทายทั้งสอง ทั้งสองจึงได้ยิ้มเเละพูดออกมาอย่างภาคภูมิว่า
“ คอยดู ถ้าฉันทำได้นานต้องกราบหนังสือเวทมนต์ศักดิ์สิทธิ์นี้ซะ ” คุนโดพูดท้าทายกับโยชิมะ เเล้วเริ่มทำพิธี
คอนโดได้เปิดหนังสือ เเละได้อ่านคำร้าย โดยมีซาระเป็คนคอยสนับสนุนด้านหลัง
“ ท้องฟ้า จงมืดครึ้ม เเละลงทรรณ์คนลบหลู่ผู้นี้ซะ จงเปิดออกประตูเเห่งทั้งสองโลก ” คุนโดได้ร่ายคาถาจนเสร็จ เเต่จู่ๆก็มีฝนปรอยๆตกลงมาบริเวณรอบๆดาดฟ้า เเละก็มีเสียง “ ป้างง ” ดังขึ้นมา
“ เห็นไหมละ ฉันบอกเเล้วไม่เชื่อ ต่อไปนี้จงเรียกฉันว่าจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ซะ 5555 ” คุนโดพูดกับโยชิมะ
โยชิมะเองก็มีสีหน้าที่ประหลาดใจโดยเขาไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้พบเจอกับตาต่อหน้า โดยเขาได้พูดอุทานในใจ
“ นี่มัน… เื่จริงใช่ไหมเนี่ย !!! ”
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
17K
![ยอมจำนนฟ้าดิน [เพียงฟ้าภูผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1772947820_2747726.webp)