ตอนที่ 22 ถอดต่อสิ
ลี่หนานเสวียนชะงักมือที่กำลังจะปิดประตู ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ
ลู่โจวถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงกางเกงในเป็ชิ้นสุดท้ายก็รู้สึกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ลี่หนานเสวียนพิงขอบประตู ดวงตาฉายแววขบขัน มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเ้าเล่ห์ “ถอดต่อสิ”
“ยังไงก็ต้องถอดอยู่แล้ว” ลู่โจวพยายามกลบเกลื่อนความเขินอาย ทำตัวเป็ธรรมชาติแล้วก้าวเข้าไปในห้องน้ำ มุ่งตรงไปยังอ่างอาบน้ำที่มีน้ำอุ่นเตรียมไว้ เขาหันหลังให้ลี่หนานเสวียนและค่อยๆ ถอดชิ้นสุดท้ายออก เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งน่าหลงใหล
รอยยิ้มของลี่หนานเสวียนชะงัก ลมหายใจหอบกระชั้น เมื่อเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายถูกปลดเปลื้อง เผยแผ่นหลังเปลือยเปล่าเนียนสวย เขาเผลอสบถเสียงต่ำ “ให้ตายสิ”
ลู่โจวได้ยินดังนั้นก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ก่อนจะก้าวลงไปนั่งในอ่างอาบน้ำ แล้วกระดิกนิ้วเรียกอีกฝ่าย “ยังไม่รีบเข้ามาอีกเหรอ”
เขาค่อนข้างมั่นใจในรูปร่างของตัวเอง ไม่เชื่อว่าจะยั่วยวนอีกฝ่ายไม่ได้ แน่นอนว่ายกเว้นคนที่ไม่สนใจในตัวเขา
ลี่หนานเสวียนจ้องใบหน้าเ้าเล่ห์กับท่าทีผ่อนคลายของลู่โจว ก่อนจะหรี่ตาลงเดินเข้ามาตรงหน้า แล้วปลดกางเกงออกหมดในคราวเดียว
ลู่โจวมองไปยังตรงนั้น แล้วสูดหายใจเข้าแรงๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ
ลี่หนานเสวียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ยังพอใจกับมันหรือเปล่า”
ลู่โจวนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าเงียบๆ
ลี่หนานเสวียนหัวเราะเบาๆ ก้าวลงอ่างแล้วโอบกอดเขาไว้ ก้มลงขบเม้มไหล่ขาวเนียนอย่างแรง พลางกระซิบเสียงแหบพร่า “คุณควรจะดีใจที่ผมอยากเก็บครั้งแรกของเราไว้สำหรับคืนแต่งงาน ไม่อย่างนั้นคืนนี้คุณไม่รอดแน่”
ลู่โจวถามด้วยรอยยิ้ม “คุณจะอดทนถึงวันนั้นได้เหรอ”
“ไม่ได้” ลี่หนานเสวียนจับตัวเขาหันหลัง ก่อนจะลงมือสระผมและถูหลังให้ “แต่ตระกูลลี่มีกฎอยู่ว่า ต้องเก็บครั้งแรกไว้สำหรับคืนแต่งงานเท่านั้น”
ลู่โจวใระคนดีใจ “ถือเป็ครั้งแรกของคุณเหรอ”
“อืม” ลี่หนานเสวียนไม่ปฏิเสธ
ลู่โจวยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
ลี่หนานเสวียนยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ดีใจขนาดนั้นเลย”
“แน่นอนสิ” ว่าที่คู่ชีวิตของเขายังเป็ครั้งแรก ใครจะไม่ดีใจกันล่ะ
“ถึงตาผมถูหลังให้คุณแล้ว” ลู่โจวสลับมาอยู่ด้านหลังลี่หนานเสวียน พอเห็นรอยแผลเป็มากมายบนแผ่นหลังของอีกฝ่ายก็อดถามด้วยความห่วงใยไม่ได้ “ทำไมถึงมีแผลเยอะขนาดนี้”
ลี่หนานเสวียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ “สำหรับทหารแล้ว นี่ไม่ใช่าแ แต่มันคือเหรียญกล้าหาญ”
เหรียญกล้าหาญของทหารส่วนใหญ่มักแลกมาด้วยชีวิต ไม่มีครั้งไหนที่ไม่ได้รับาเ็หรือสูญเสียเืเนื้อ
“คนเป็ทหารเก่งมากจริงๆ” ลู่โจวลูบไล้รอยแผลบนแผ่นหลังของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง “เมื่อก่อนผมก็อยากเป็ทหารมากเลยนะ เคยคิดจะสอบเข้าโรงเรียนเตรียมทหารเพื่อปกป้องประเทศด้วย แต่คุณก็น่าจะรู้ว่าผมดวงซวยขนาดไหน ผมกลัวว่าถ้าเข้าไปแล้ว จู่ๆ ะเิในค่ายทหารอาจจะะเิขึ้นทีละลูกๆ จนทำให้คนอื่นเดือดร้อน แทนที่จะได้ปกป้องประเทศ คงกลายเป็ทำให้ประเทศล่มสลายก็ได้”
ลี่หนานเสวียนหัวเราะเบาๆ “ที่คุณดวงซวยขนาดนี้ บางทีอาจเกี่ยวข้องกับตระกูลของคุณก็ได้นะ”
ลู่โจวขมวดคิ้ว “ตระกูลของผมเหรอ ที่บ้านผมทำธุรกิจนะ มันเกี่ยวอะไรกับความซวยของผม”
ลี่หนานเสวียนหุบยิ้ม ขมวดคิ้วพูดด้วยใบหน้าจริงจัง “คุณไม่รู้เหรอว่าบรรพบุรุษของคุณเคยเป็โจรขุดสุสาน แม่กับยายของคุณก็มาจากตระกูลโจรขุดสุสานเหมือนกัน แต่ภายหลังเปลี่ยนไปทำอาชีพอื่น โจรขุดสุสานเป็อาชีพที่ขาดศีลธรรมมาก มีคนบอกว่าเวลาไปขุดสุสาน พวกเขามักถูกคำสาปหรือถูกพลังหยินตามติดได้ง่าย”
“ตระกูลของผมเคยเป็โจรขุดสุสานเหรอ” ลู่โจวใมาก “เป็ไปไม่ได้ ปู่ของผมบอกเสมอว่าตระกูลเราทำการค้าสืบต่อกันมาหลายรุ่น”
“เื่ที่ไม่น่าภูมิใจแบบนี้ ใครเขาจะยอมบอกลูกหลานกัน”
“แล้วคุณรู้เื่บรรพบุรุษของผมได้ยังไง”
ลี่หนานเสวียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ “ผมต้องขอโทษคุณที่ไม่ได้ขออนุญาตก่อน ผมให้คนไปสืบเื่ครอบครัวคุณมา”
ลู่โจวไม่แปลกใจเลยสักนิด ตระกูลลี่เป็ตระกูลทหารย่อมไม่ปล่อยให้คนที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าแต่งเข้าบ้าน เขาจึงไม่โกรธเลยสักนิดที่ลี่หนานเสวียนสืบเื่ของเขาลับหลัง “โอ้ งั้นคุณคิดว่าผมถูกสาปถึงได้ซวยขนาดนี้สินะ”
ลี่หนานเสวียนไม่ตอบคำถาม เพียงพูดว่า “บ่ายพรุ่งนี้คุณกลับไปหาแม่ของคุณ บอกว่าจะใช้ชะตาแปดอักษร[1]ในการแต่งงาน ขอให้เธอเอาชะตาแปดอักษรของคุณมาให้ แล้วลองสังเกตดูว่านอกจากคนในครอบครัวคุณแล้ว ยังมีใครที่รู้ชะตาแปดอักษรของคุณอีก”
“คุณสงสัยว่ามีคนเอาชะตาแปดอักษรของผมไปทำอะไรบางอย่าง”
“อืม”
ลู่โจวหัวเราะ “นึกไม่ถึงว่าคุณจะเชื่อเื่พวกนี้ด้วย”
ลี่หนานเสวียนถูตัวพลางตอบอีกฝ่าย “ใช่ ผมน่ะเชื่อมาก แล้วคุณล่ะ”
“ผมเป็พวกไม่เชื่อเื่ภูตผี ไม่เชื่อเื่คำสาป และยิ่งไม่เชื่อว่าการได้ชะตาแปดอักษรของใครสักคนจะสามารถทำร้ายเขาได้ ถ้ามันง่ายขนาดนั้น โลกนี้คงมีคนตายไปไม่รู้เท่าไรแล้ว” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ลู่โจวก็ตัดสินใจว่าจะกลับไปที่บ้านสักครั้ง
ลี่หนานเสวียนยิ้มเงียบๆ ไม่คิดจะอธิบายให้มากความ
เชิงอรรถ
^ คือ วัน เดือน ปี และยามที่เกิด