หลังงานเลี้ยงฉลององค์ชายรัชทายาทจบลง เหล่าองค์ชายและ
เ้าหญิงที่สวมใส่ชุดหรูหรามูลค่าสูงล้ าต่างเดินออกมาและ
หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาเ่าั้ผ่านกระท่อม
ซอมซ่อของฉินหยุนไป พวกเขาเ่าั้เห็นว่าฉินหยุนก าลัง
นั่งอยู่ข้างบ่อน้ าก็งุนงง แต่ก็เดาได้ทันทีว่าอะไรเป็อะไร
“อดีตองค์ชายรัชทายาทต้องกลายเป็ทหารตัวเล็กจ้อย ถึงกับ
ต้องออกชายแดนไปเป็อาหารให้พวกมนุษย์อสูร!” “ราวกับหลังมือเป็หน้าเท้า ฮ่าฮ่าฮ่า!”
“ทั้งหมดนั้นก็เพราะแม่นางอดีตมหาอุปราชนั่น วิชาวรยุทธ์
ปีศาจอะไรกัน ไม่มีอะไรที่ดีกว่านี้ให้ฝึกฝนแล้วหรือยังไง? แถม
หมอนี่ท าไมวันนี้โผล่หน้ามาที่นี่?”
“มารดาเ้านี่ตอนยังมีชีวิตยั่วยุผู้คนในพระราชวังเอาไว้ไม่ใช่
น้อย เพราะแบบนั้นถึงไม่มีใครคิดช่วยมันยังไงละ!”
“ว่าแต่ องค์ชายรัชทายาทพระองค์ใหม่เดิมทีเห็นว่ามีห้าชีพจร
หลังจากผสานเข้ากับหนึ่งในเส้นิญญาของฉินหยุน ตอนนี้
เห็นว่าได้พร์ระดับหกชีพจรแล้ว อีกทั้งยังก้าวเข้าสู่
ขอบเขตกายวรยุทธ์ระดับที่หกแล้วด้วย ทั้งที่อายุยังเยาว์เพียง
แค่นั้น นับว่าแข็งแกร่งยิ่งกว่าฉินหยุนเมื่อตอนนั้นเสียอีก…
แถมยังหล่อเหลามากอีกด้วย”
“องค์ชายพระองค์ใหม่ย่อมไม่ท าให้พวกเราผิดหวังอยู่แล้ว
ท่านคืออนาคตของจักรวรรดิเทียนฉิน! เห็นว่าพรุ่งนี้ท่านจะไปยังสถาบันยุทธ์เทียนเสวียนนี่ใช่ไหม? ที่นั่นนับเป็สถาบันยุทธ์
ที่ทรงอ านาจไม่ใช่น้อย…”
เมื่อได้ยินการสนทนาจากที่ไกลออกไป ทุกอารมณ์ภายในใจ
ของฉินหยุนพลันต้องพวยพุ่ง… หนึ่งในสี่เส้นิญญาของเขา
ถูกน าไปผสานรวมกับองค์ชายรัชทายาทองค์ใหม่!
การผสานรวมเส้นิญญาเป็เื่ยากเย็นยิ่ง มันเป็เื่
ยากนักที่จะหาความเข้ากันได้อย่างเหมาะสมท่ามกลางเส้น
ิญญานับหมื่นหรือแสน ทุกสิ่งอย่างล้วนขึ้นอยู่กับโชค แต่
แล้วองค์ชายรัชทายาทคนนั้นกลับผสานรวมเข้าไปได้!
เป็เส้นิญญาที่เคยเป็ของเขา มันท าให้องค์ชายพระองค์
ใหม่ถึงสามารถได้รับหกชีพจรที่เรียกได้ว่าเป็พร์หายาก
ยิ่ง โดยทันที ภายในใจของฉินหยุนพลันอัดแน่นด้วยอารมณ์!
“ข้าไม่ยอมรับ! ข้ายอมรับไม่ได้! ไอ้พวกข้าราชบริพารสารเลว!
นังจักรพรรดินีโฉดชั่ว! ข้าต้องท าลายพวกแกให้สิ้นซากในสักวัน!”
เขาค ารามลั่นและต่อยเข้าใส่บ่อน้ าหินราวเป็บ้า เป็ผลให้
หลังมือต้องเกิดเืกระเซ็น
อย่างฉับพลัน เขากลับรู้สึกอบอุ่นที่บริเวณข้อมือ มันคล้ายปลุก
เขาที่จมสู่ความโกรธแค้นให้ตื่นขึ้น!
“นี่มันของที่พี่สาวมหาอุปราชให้เอาไว้ก่อนจากไปนี่…”
ฉินหยุนเร่งรีบมองที่ข้อมือตนเอง มันเป็สร้อยข้อมือไข่มุกเก้า
ลูกที่สีเหมือนเืด า
เขาพิจารณาสร้อยข้อมือนี้ ไข่มุกทั้งเก้าลูกมีขนาดไม่ใหญ่มาก
พวกมันไม่แม้กระทั่งเป็มันเงาเพื่อความงดงามด้วยซ้ า ในเมื่อ
เป็เพียงไข่มุกเก้าเม็ด พวกมันจึงถูกละเว้นเอาไว้เพราะสารรูป
ที่ดูธรรมดาจนไม่ควรค่าแก่การสนใจ
“พี่สาวมหาอุปราชมาหาเราอย่างเร่งรีบก่อนหลบหนีออกจาก
พระราชวังไป นางบอกให้รักษามันไว้อย่างดี แถมยังไม่บอกว่า
สิ่งนี้คืออะไรอีก…” ฉินหยุนจ้องมองอย่างสับสนไปยังลูกไข่มุก