เหอเซียวไห่ควบม้าด้วยความเร็วหวังตามอู๋อี้หวินเพื่อนสนิทให้ทัน คนนั่งซ้อนหลังสงสัยจะไม่เคยอยู่บนหลังม้ามาก่อน หลายครั้งที่ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงอาการฝืนตัวเกร็งและแรงกดจากน้ำหนักของมือที่ถ่วงอยู่่เอวเขาทำให้จากที่เคยควบม้าห้อตะบึงด้วยความเร็ว กลับต้องคอยผ่อนความเร็วลงเพราะกลัวเ้าคนตัวเล็กซึ่งเกาะหลังอยู่นั้นจะตกม้าคอหักตายเสียก่อนจะทันได้เป็ทหาร
ที่ค่ายดูอุ่นหนาฝาคั่งไปด้วยชายหนุ่มที่มาสมัครเป็ทหารคนตัวโตบังคับม้าให้ฝ่าฝูงคนเข้าไปจนถึงลานกว้างกลางค่าย เมื่อต้องลงจากหลังม้าหยางเสียออกอาการเงอะงะให้เ้าของม้ารำคาญใจจนทำให้เขาต้องเสียเวลาพานางลงจากหลังม้าตัวโตนั่น
“อ้อนแอ้นอย่างนี้ คงได้เป็ทหารสมใจร้อก!” เหอเซียวไห่พาเ้าของร่างเล็กลงมาแล้วก็ไม่วายแขวะ...ช่างเป็ชายหนุ่มที่มองแล้วขัดหูขัดตาพิลึก!
หยางเสียหน้าตึง เมื่อได้ยินคำวิจารณ์ซึ่งหน้าว่านางอ้อนแอ้นเป็บุรุษแต่ถูกว่ากระทบราวกับสตรีควรให้เกิดความภูมิใจอยู่หรือ
ก็เพราะต้องยืนเทียบกับคนตัวโตๆอย่างพวกท่านน่ะสิข้าถึงได้ดูเหมือนคนอ่อนแอนัก ขี่ม้านี่ก็อีก...ก็คนมันไม่เคยคอยดูเถอะ ถ้าข้าฝึกจนชำนาญเมื่อไร ข้าจะห้อจนท่านตามไม่ทันเลยทีเดียวหญิงสาวมาดหมายในใจ นิสัยไม่ยอมให้คนสบประมาทมีมาั้แ่เด็ก
เสียงทักทายทำความรู้จักของบรรดาชายหนุ่มดังเซ็งแซ่เมื่ออยู่ท่ามกลางเพศตรงข้ามมากหน้าหลายตา หยางเสียชักเริ่มหวาดหวั่นเกรงจะรักษาความลับของตนไว้ไม่ได้ตลอดรอดฝั่งนางเอาชีวิตเข้ามาเสี่ยงเกินไปหรือไม่ จะมีสักคนนึกสงสัยและสังเกตเห็นสิ่งแปลกปลอมซึ่งก็คือตัวนางบ้างหรือเปล่า
แต่จะให้ทำอย่างไรได้เล่าในเมื่อจับพลัดจับผลูถ่อมาถึงค่ายทหารแห่งนี้แล้ว หญิงสาวสูดลมหายใจลึกก่อนผ่อนออกมายาวๆ...คงต้องลองกันสักตั้ง! ด้วยร่างกายที่แตกต่างจากคนอื่นนี่แหละหยางเสียเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับคนที่มาสมัครเป็ทหารคนอื่นๆเพื่อรอการขึ้นทะเบียนให้เรียบร้อย เมื่อกวาดตามองคร่าวๆแล้วเห็นคนที่ตัวเล็กกว่านางก็รู้สึกใจชื้นขึ้น
หลังจากลงชื่อเรียบร้อยแล้ว นางได้เครื่องแบบมาหนึ่งชุดถึงเวลาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียที ทนอยู่ในชุดนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ เหม็นตัวเองสุด จะทน หยางเสียนึกขอบคุณชายหนุ่มผิวคล้ำเข้มเพื่อนนายทหารเ้าของบ้านสกุลอู๋ที่นางไปอาศัยนอนเมื่อคืนอยู่ในใจแม้เขาดูดุดันน่ากลัว แต่เขาก็ยังมีน้ำใจให้คนตัวเหม็นอย่างนางขึ้นม้ามาด้วย
หลังจากชำระร่างกายหยางเสียอยู่ในชุดทหารสีครามเข้มจนเกือบดำรุ่งขึ้นถึงจะมีการคัดตัวทหารฝึกหัดเพื่อแยกเข้ากองต่างๆ อีกที จะได้อยู่หรือไป...พรุ่งนี้คือวันตัดสินชะตา
เพราะยังมีเวลาเหลือ หยางเสียจึงออกมาสำรวจรอบบริเวณค่ายพื้นที่ว่างด้านหลังห่างจากโรงนอนเป็เนินลาดเอียงที่มีต้นหญ้าเตี้ยๆขึ้นอยู่ทั่วบริเวณ สายลมยามบ่ายพัดพาเอาไอความร้อนจากแดดมาปะทะหน้า หญิงสาวค่อยๆเดินขึ้นเนินไปหยุดยืนอยู่บนส่วนที่สูงที่สุด ก่อนมองลงไปยังทะเลสาบใสราวกระจกแสงอาทิตย์ส่องกระทบผิวน้ำทำให้เกิดเป็ประกาย นางย่างเท้าลงตามทางลาดชันอย่างระมัดระวังเมื่อมองจากจุดที่ยืนอยู่ลงไปยังทะเลสาบนั้นจัดว่าสูงชันทีเดียวขณะกำลังก้าวขาช้าๆ อยู่นั้น พลันขานางก็สะดุดเข้ากับก้อนหินที่ซุกอยู่ในพงหญ้าหยางเสียเสียหลักล้มลงก่อนจะกลิ้งหลุนๆ ลงมาตามทางลาด นางร้องอย่างเสียขวัญมือเล็กพยายามไขว่คว้าหาที่ยึดแต่จิกได้เพียงต้นหญ้าจนขาดติดมือมาด้วย
ภาพทะเลสาบที่นางเห็นสลับกับพื้นดินเห็นได้ชัดขึ้นทุกทีหากนางยังกลิ้งอยู่อย่างนี้ ตัวนางคงได้หล่นลงน้ำอย่างแน่นอน
ริมทะเลสาบฮวงไห่ภายในเขตค่ายทหาร องค์ชายฝานจิ้งทรงเอนองค์พิงต้นไม้ใหญ่ริมทะเลสาบเปลือกพระเนตรปิดสนิทหากพระกรรณยังทรงได้ยินเสียงนกที่อยู่บนยอดไม้เหนือพระเศียรขึ้นไปไรพระเกศาพลิ้วตามสายลมที่โชยเอื่อย พระองค์ทรงหลบออกมาเพื่อพักสายพระเนตรหลังจากต้องทรงพระอักษรั้แ่่เช้าหนึ่งในนั้นคือการตรวจรายงานความคืบหน้าของค่ายที่ต้องทูลรายงานองค์จักรรพรรดิในวันรุ่งขึ้น
เสียงแหลมเล็กดังแหวกอากาศทำลายบรรยากาศสิ้นดวงพระเนตรคู่งามนั้นเบิกขึ้น นกน้อยบนคบไม้บินแตกฮือ สัญชาตญาณทหารกระตุ้นให้องค์ชายฝานจิ้งทรงหันขวับหาต้นเสียงอย่างรวดเร็วทันใดนั้นก็ทรงเห็นร่างหนึ่งกำลังกลิ้งจากเนินลงมาและกำลังจะตกตลิ่งลงไปในทะเลสาบในอีกอึดใจนี้
เพราะยังไม่ปรารถนาจะเห็นผู้ใดตกน้ำตายต่อเบื้องพระพักตร์ พระหัตถ์แข็งแกร่งจึงคว้าร่างนั้นและดึงเข้าหาองค์เอง
หยางเสียหลับตาปี๋ด้วยความหวาดเสียวเมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังจะตกน้ำแน่ๆแต่ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าเสื้อนางโดนกระชากก่อนที่แรงมหาศาลนั้นจะดึงนางจนตัวลอยย้อนกลับไป
ดวงเนตรสีนิลหรี่มองดวงหน้าละมุนของคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพระเพลา
เ้านี่! เ้าของโรงเตี๊ยมบอกว่าเ้าหนุ่มนี่ลงมาถามหาพระองค์ทุกวันครั้งสุดท้ายก่อนเ้าหนุ่มหน้าขาวจะออกจากโรงเตี๊ยมยังฝากถ้อยคำขอบคุณถึงพระองค์ด้วย
แล้วเขามาทำอะไรถึงนี่...
หยางเสียกะพริบตาไล่ความมึนงงก่อนเบิกตากว้างเมื่อเงยขึ้นสบเข้ากับสายตาคมกล้าสีนิลของผู้ที่อยู่ตรงหน้านางรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าสู่ความมืดมิดแห่งรัตติกาลดวงตาสีดำสนิทคู่นี้ทรงอำนาจเสียจนทำให้นางหายใจติดขัด...
“เอ้อ...” นางขยับตัวด้วยความเคอะเขินเมื่อรู้ว่าตัวเองคร่อมอยู่บนร่างเขาในท่าประหลาดก็รีบคลานลงโดยเร็วที่สุด
หยางเสียวางหน้าไม่ถูก โล่งอกที่ไม่ตกลงไปในทะเลสาบก็จริงแต่นางก็รู้สึกวูบวาบแปลกๆใบหน้าร้อนผะผ่าวเมื่อรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มคนนี้ยังจ้องนางไม่หยุด
...หรือเขาจะสงสัยอะไร หญิงสาวรีบสำรวจตัวเอง จัดเสื้อผ้าขยุกขยุยให้เข้าที่
องค์ชายฝานจิ้งทรงเหลือบเห็นรอยนิ้วมือสีแดงบนข้อมือของคนที่พระองค์เพิ่งทรงช่วยไว้ก็ทรงเอะใจจึงทรงกวาดพระเนตรสำรวจเ้าหนุ่มและทรงพบว่าเขาอยู่ในชุดทหารฝึกหัดของค่ายนั่นเอง
อย่าบอกนะว่าเ้าหนุ่มหน้าอ่อนผิวบางคนนี้จะมาเป็ทหาร!
จัดแจงเสื้อผ้าจนแน่ใจว่ารัดกุมดีแล้วหยางเสียก็เขยิบตัวออกมาเพื่อรักษาระยะห่าง “ขอบคุณที่ช่วยดึงข้าไว้นะพี่ชาย” นางผงกหัวเล็กน้อยก่อนชะโงกมองลงไปยังทะเลสาบ...เกือบไปแล้วไหมเล่าหญิงสาวถอนหายใจใหญ่
“ท่านเป็ทหารหรือ” นางถามขึ้นเพราะชุดเสื้อผ้าที่เขาใส่มันคล้ายกับนางมาก
...แต่อีกคนยังนิ่งเงียบ
“เอ่อ...ข้าถามว่าท่านเป็ทหารที่นี่หรือไม่ ข้า...”
“เ้าจะเซ้าซี้ให้ได้อะไรขึ้นมา เ้าหนุ่มน้อย”แค่ชายหนุ่มร่างใหญ่ผู้นี้ปรายตามอง รัศมีทรงอำนาจก็แผ่ถึงนางหยางเสียหุบปากฉับ...ชั่วครู่
“ก็...ก็ ทำความรู้จักกันไว้” นางยังพยายามผูกไมตรี
“ข้าไม่อยากรู้จักเ้า” ประโยคที่ได้ยินช่างตัดสัมพันธ์เหลือเกินหญิงสาวไม่รู้จะทำอย่างไร จึงเสมองไปที่ทะเลสาบ พระอาทิตย์ทอดตัวต่ำลงเรื่อยๆแสงสีทองสะท้อนผิวน้ำเข้าตาจนตาของนางพร่าไปชั่วขณะ
“สวยจัง ท่านคิดอย่างไร”
อยู่ดีๆ เ้าหนุ่มหน้าอ่อนก็เปรยขึ้นพร้อมกับหันมาถามพระองค์เข้าอีก องค์ชายฝานจิ้งทรงยืนและดำเนินอ้อมต้นไม้ใหญ่ไปอีกทางคร้านจะรับสั่งกับตัวทำลายบรรยากาศ
“อ้าว...ข้าไปด้วยคน” หญิงสาวพรวดพราดลุกขึ้นก่อนจะเดินตามเขาขึ้นเนินทุ่งหญ้าไปคราวนี้แต่ละก้าวของนางแฝงความระมัดระวังเป็อย่างยิ่งจนชายหนุ่มซึ่งก้าวขายาวกว่าทิ้งห่างไปหลาย่ตัว “รอข้าด้วยพี่ชาย รอข้าด้วย”
แม่ทัพใหญ่แห่งด่านเจิ้งถงผู้บัญชาการสูงสุดแห่งค่ายจินเฉิงก่าน ทรงขมวดพระขนงกับคำสั่งของเ้าคนเดินตามหลังทันใดนั้นก็ทรงสาวพระบาทให้ยาวกว่าเดิม มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นนิดๆ
ตามทันก็ตามมา
เมื่อเห็นว่าเดินตามอย่างนี้คงตามไม่ทันแน่เพราะอีกคนเดินหายลับไปแล้ว หยางเสียก็รีบออกตัววิ่งขึ้นเนินเขาเมื่อเห็นเป้าหมายทิ้ง่ห่างไกลมากแล้วนางก็วิ่งเต็มฝีเท้าจนสามารถตีตื้นชายหนุ่มและเดินเคียงข้างกันได้หยางเสียหอบฮั่กแต่ก็ยิ้มให้ตัวเองด้วยความพอใจชายหนุ่มมองนางด้วยหางตาแต่ไม่ว่าอะไร
ภาพเ้าเด็กหนุ่มคนเมื่อเช้าที่พามายังค่ายด้วยกำลังเดินตัดทุ่งหญ้ากลับมายังค่ายที่พักเคียงคู่มากับองค์ชายฝานจิ้งนั้นทำให้อู๋อี้หวินและ เหอเซียวไห่ซึ่งอยู่บนชั้นสองของที่ประทับส่วนพระองค์ขมวดคิ้ว
“อะไรอีกล่ะนั่น” ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเลยหรืออย่างไร
“เ้านั่นมันเพิ่งมาใหม่...ให้โอกาสมันหน่อย” น้ำเสียงเหอเซียวไห่เจือแววขำรู้ความหมายในความสงสัยของเพื่อนดี มองไกลๆ ดูเหมือนเ้าหนุ่มคนนั้นกำลังชวนท่านแม่ทัพคุยแต่อีกคนไม่สนใจที่จะตรัสด้วยแม้แต่น้อย...มาใหม่แท้ ๆ แต่เข้าใจเลือกคนคุย
ครู่ต่อมา มีเสียงตีกลองเรียกให้เหล่าชายหนุ่มที่มาสมัครเป็ทหารเข้ารวมพลที่ลานกว้างกลางค่าย
“เรียกรวมพลแล้ว ข้าลาละพี่ชายขอบคุณอีกครั้งที่ช่วยข้า” หยางเสียโค้งคำนับชายหนุ่มร่างสูงแม้เขาจะไม่ได้หยุดหันมามองนางเพียงนิด ก่อนรีบวิ่งออกไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ
หลังจากรวมพล หญิงสาวต้องนอนร่วมกับผู้ชายอีกเป็สิบคนนางจึงเลือกจับจองพื้นที่ติดผนังให้เป็ที่หลับที่นอนชั่วคราวของคืนนี้พรุ่งนี้ก็จะได้รู้กันว่าจะได้อยู่ต่อหรือต้องระเห็จออกจากเหลิงอานเป็การถาวรหากโชคเข้าข้างและ์เมตตา นางก็คงได้อยู่ต่อส่วนปัญหาที่ต้องขบคิดต่อไปก็คงเป็เื่...นางจะอยู่อย่างไรจะปกปิดฐานะที่แท้จริงได้นานแค่ไหน จากที่ฟังมาเมื่อตอนบ่าย ค่ายทหารแห่งนี้แยกกันฝึกอาวุธเป็อย่างๆไปตามความชำนาญ คนไม่ได้เื่จริงๆ แต่ใช้แรงงานได้นั้นจะต้องไปอยู่เป็หน่วยขนย้ายกับทำงานให้กองเสบียงของกองทัพ
หยางเสียไม่เคยจับอาวุธอะไรมาก่อนเลยนอกจากท่อนไม้ท่อนฟืนนางรู้สึกไม่มั่นใจเลยกับการทดสอบที่จะมีขึ้นในวันรุ่งขึ้น...
1K
