ลี่หลินตะเกียกตะกายอยู่ที่พื้น ขาทั้งสองข้างปวดไปหมดแทบจะะเิออกจากกันได้ หยู่ถงผู้นี้ช่างร้ายกาจเสียจริง ที่ปลายกริชนั่นมียาพิษอยู่ หากนางไม่รีบไปหายาถอนพิษมาแก้ ตนจะต้องตายไปอย่างไร้ร่องรอยแน่ๆ
“อึกๆ อือๆ อ่วย อ้า อ้วย” ลี่หลินพยายามส่งเสียงร้องให้คนมาช่วย ทั้งร่างกายขยับได้เพียงปากกับตา ส่วนอื่นมิอาจขยับไปไหนได้
หยาดน้ำตาไหลอาบนองสองแก้ม แผนที่นางวางไว้ตั้งนานไยถึงต้องมาจบลงแบบนี้ หยู่ถงผู้นี้เป็ใครกันไฉนถึงรู้ผสมยาพิษร้ายแรงถึงเพียงนี้ ที่นางไม่ลงมือฆ่าตนให้ตายเสียเพราะอยากจะให้ตนทรมานตายไปอย่างช้าๆ สินะ
ขณะที่กำลังครุ่นคิดหาวิธีเอาตัวรอดอยู่นั้น อยู่ไม่ไกลก็ได้ปรากฏร่างของใครบางคนที่คุ้นเคย พร้อมกับชายชุดดำอีกคน เมื่อรู้ว่าเป็อาเฉี่ยว ลี่หลินจึงรีบตะเกียกตะกายเข้าไปใกล้ขอความช่วยเหลือ
อาเฉี่ยวถือพัดในมือ เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าลี่หลิน สายตามองไปที่นางอย่างเวทนา มือหนาเก็บพัดไว้แล้วยื่นให้กับองครักษ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะนั่งยองๆ ลงไปมองสำรวจสภาพของลี่หลิน
“อ่วย อ่อม อัน อ้วย อือๆ ”
“ข้าบอกเ้าแล้วมิใช่รึว่าให้อยู่เงียบๆ ทำตัวดีๆ เ้ารนหาที่ตายเองนะ”
อาเฉี่ยวสกัดจุดให้ลี่หลิน ร่างผอมบางจึงกลับมาเป็ปกติ
“รัชทายาทคนที่ทำร้ายหม่อมฉันคือ อึกๆ อึกๆ ” ยังพูดไม่ทันจบ ลี่หลินก็รู้สึกแน่นหน้าอกเริ่มหายใจไม่ออก น้ำลายฟูมปาก อาเฉี่ยวเห็นแบบนั้นถึงกับใ
“ลี่หลิน ลี่หลิน !!!” เสียงเข้มะโเรียกแต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว ลี่หลินสิ้นใจต่อหน้าต่อตาเขา ั์ตาคมเบิกกว้าง นางไม่ได้ถูกยาพิษธรรมดา แต่เป็ยาพิษที่กัดกินอวัยวะภายในอย่างช้าๆ
“ทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ” กังเฉิงมีสีหน้าเป็กังวลอย่างเห็นได้ชัด หากลี่หลินผู้นี้ตายไปต้องเป็อุปสรรคแน่ๆ เื่ในเมืองเป่ยหลงมีเพียงนางที่รู้ดีกว่าผู้ใด
“เอากริชนั่นมาให้ข้า !” อาเฉี่ยวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์นักสายตาพลางมองไปที่ศพของลี่หลิน เขาวางกริชนั่นไว้ข้างๆ ศพของนาง ก่อนจะผุดยิ้มที่มุมปากสุดแสนจะชั่วร้าย
“กังเฉิง เ้าให้คนของเราปลอมตัวมาดักชาวเมืองเป่ยหลงไว้ ห้ามให้ผู้ใดเข้ามาในเขตนี้เด็ดขาด รอสองวันแล้วเ้าค่อยปลอมตัวเข้าไปบอกกับชาวเมืองเป่ยหลงว่านางถูกฆ่าตายที่นี่ เื่นี้จะต้องถึงหูฮ่องเต้หยงชิงเป็แน่”
“พ่ะย่ะค่ะ” อาเฉี่ยวชำเลืองตามองศพลี่หลินอีกครั้ง แล้วหันกายเดินจากไป คนที่ผสมยาพิษร้ายแรงนี้ได้มิใช่คนธรรมดา แล้วคนๆ นั้นเป็ผู้ใดกัน ?
... ในเมืองเป่ยหลง ...
หยู่ถงพาเจียอีกลับมาพักที่เดียวกับตน ลี่หลินขวากหนามชิ้นใหญ่จัดการไปเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้นางจะต้องไปพบชายชราผู้นั้นเพื่อนำแผนผังสร้างเรือของตระกูลหม่ากลับมา ตนก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแผนผังสร้างเรือนั้นมีดีอะไร ไฉนทุกคนถึงอยากมันถึงเพียงนี้
“เหลียนเปา เ้ารีบไปหาท่านแม่ทัพเถิด ข้าจะพาเจียอีไปพัก”
“ขอรับ” เหลียนเปาเหลือบไปมองเจียอีก่อนจะรีบหายไป หยู่ถงไม่พูดจาอะไรเดินนำหน้าเจียอีไปอีกห้อง แผลที่ท้องของนางเริ่มมีอาการเจ็บขึ้นมา โลหิตเริ่มไหลออกมาเหมือนกับสายน้ำ
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็พบกับร่างกำยำที่คุ้นเคยยืนหันหลังรอตนอยู่ หยู่ถงรีบหันไปมองเจียอีอย่างเป็กังวล มู่หยางมารอตนที่นี่เขารู้อย่างนั้นรึ ?
“กลับมาเสียทีนะ” ใบหน้าคมเข้มหันกายมามองหยู่ถงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยโทสะ นางจะรู้หรือไม่ว่าตนเป็ห่วงนางเพียงใด
“คือว่า...ข้าไม่ได้อยากจะปกปิดท่านนะ แต่ท่านเป็คนวางยาข้าก่อนนะ”
“หึ ! อย่างนั้นรึ?! แล้วเ้าก็ทำกับข้าอย่างนี้รึ?! เ้ารู้หรือไม่ว่าข้างนอกมันอันตราย! เ้ากำลังาเ็อยู่! หากเกิดอะไรขึ้นกับเ้า! ข้าจะทำอย่างไร?!!!”
เสียงเข้มะโสุดเสียง หยู่ถงถึงกับสะดุ้งโหยง นางรู้ว่าเื่นี้นางผิด แต่เขาก็ผิดเหมือนกันที่ทำอะไรไม่ยอมบอก พวกเขาแต่งงานกันแล้วนะ มีเื่อะไรก็ควรจะบอกกันสิ เห็นสีหน้าเรียบนิ่งของหยู่ถง มู่หยางก็ยิ่งโกรธ เห็นเหลียนเปาหายไปเขาก็พอจะเดาได้ว่าเหลียนเปาติดตามนางไป เื่วันนี้เขาพลาดเองที่ตามแผนของลี่หลินไม่ทัน แต่เกิดแผนของนางพลาดจะเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ข้า...ผิดเอง” เสียงใสเอ่ยบอกอย่างแ่เบา เจียอีเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีจึงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของมู่หยาง
“ท่านแม่ทัพ อย่าว่าฮูหยินเลยนะเ้าคะ เื่ที่เกิดขึ้นเป็เพราะข้าเอง หากข้าไม่ถูกคนร้ายจับตัวมา ฮูหยินก็คงไม่ต้องเสี่ยงชีวิตไปช่วยข้าแบบนี้เ้าค่ะ”
“ถงเอ๋อร์ เ้าไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของข้าใช่หรือไม่ ? ั้แ่วันที่เ้าฟื้นมาเ้าก็ไม่เคยแสดงความรักต่อข้าเหมือนเมื่อก่อน เ้ายังรักข้าอยู่หรือไม่? ”
มู่หยางเอ่ยถามหยู่ถงสตรีที่ตนรักอย่างเ็ป หากนางเป็อะไรไปคนที่เ็ปทรมานที่สุดก็คือเขา มือเล็กกำหมัดแน่น ภายในใจรู้สึกหน่วงๆ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมา หยาดน้ำใสเอ่อล้นขอบตา เปลือกตาคู่สวยกะพริบตาถี่ นางจะร้องไห้ต่อหน้าเขาไม่ได้ มู่หยางเห็นนางเงียบไปครู่นานก็ยิ่งปวดใจ เขาเดินเชื่องช้าไปหยุดอยู่ตรงหน้านาง
“ถงเอ๋อร์ ในแววตาของเ้าไม่เคยเชื่อข้าเลยสักครั้งเดียว เ้ารู้ตัวหรือไม่ ? ทุกครั้งที่เ้ามองข้าด้วยแววตาแบบนั้นข้ารู้สึกปวดใจยิ่งนัก”
สิ้นประโยค มู่หยางก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้หยู่ถงและเจียอีอยู่กันตามลำพังสองคน หยู่ถงถึงกับถอนหายใจแรง ทำไมตนจะต้องรู้สึกผิดเช่นนี้ด้วย เื่นี้ต่างฝ่ายต่างผิดมิใช่รึ ? ไฉนเขาถึงโยนความผิดให้นางเพียงคนเดียวเล่า ร่างบางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ ก่อนจะค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ออก
“ฮูหยินาเ็หรือเ้าคะ ? ” เจียอีมีสีหน้าใไม่น้อยเมื่อเห็นโลหิตสีแดงสดไหลซึมออกมาไม่หยุด
“อืม ช่วยทำแผลให้ข้าที” หยู่ถงพิงศีรษะที่ผนังก่อนจะหลับตาลง ในหัวกลับคิดถึงแววตาเมื่อครู่ของมู่หยาง น้ำเสียงเศร้านั่นฟังแล้วเ็ปไม่น้อย เ้าของร่างเดิมหน้าตาสะสวย นิสัยดี ไม่แปลกที่เขาจะรักมากเช่นนี้
เจียอีนั่งทำแผลให้หยู่ถงอย่างเงียบๆ สายตาแอบมองใบหน้าสวยหวานของนางเป็ระยะ ฝีมือการต่อสู้ของนางเก่งกาจเสียจริง ไม่เหมือนกับวรยุทธ์ทั่วไปของเหล่านักยุทธภพเลยแม้แต่น้อย นางเป็ศิษย์ของสำนักใดกันนะ
“เจียอี เ้าเป็นักฆ่าหนานเจียงมานานหรือยัง ? ” หยู่ถงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เจียอีถึงกับหยุดชะงักไป รีบหันขวับไปมองหน้าของหยู่ถงทันที
“ฮู..ฮูหยินหมายความว่าอย่างไรหรือเ้าคะ ? ” เจียอีเลิ่กลั่กถามออกไป มือเรียวบางสั่นเล็กน้อย
“หยงโห่วรู้เื่ที่เ้าเป็นักฆ่าจากหนานเจียงหรือยัง ? แล้วเ้ารู้เื่ลี่หลินผู้นั้นที่ข้าฆ่าไปหรือไม่? ”
เปลือกตาคู่สวยยังคงหลับสนิท ที่หยู่ถงรู้ว่าเจียอีผู้นี้ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป เหตุการณ์ที่นางประชิดตัวลี่หลินได้ก็เพราะเจียอี ลี่หลินมีทั้งกำลังภายในและเก่งวรยุทธ์ หากไม่ได้เจียอีสกัดจุดตายที่ขาของลี่หลินไว้นางคงประชิดใช้กริชแทงไปที่ขาของลี่หลินไม่ได้ และคนที่จะรู้จุดตายได้เป็อย่างดีในยุคโบราณเช่นนี้ มีเพียงนักฆ่าที่ถูกฝึกมาเป็อย่างดีเพียงเท่านั้น และร่างกายของเจียอีผู้นี้ก็แข็งแกร่งเท่ากับร่างกายของผู้ชายทั่วไป
เจียอีเป็ชาวเมืองที่แคว้นหนานเจียง จะต้องมีแผนอะไรบางอย่างแน่ๆ ถึงยอมให้ลี่หลินจับตัวมาเช่นนี้ ทั้งๆ ที่ฝีมือการต่อสู้ของนางเก่งกาจไม่เบา เื่หยกหงส์ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเจียอีผู้นี้ด้วยเป็แน่ หยู่ถงลืมตาขึ้น แล้วหยิบเอาอาภรณ์มาสวมใส่ ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมเดินออกจากห้องไป
“ข้าไม่รู้ว่าเ้าแฝงตัวเข้ามาในเมืองเป่ยหลงเพราะเหตุอันใด แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้าเชื่อในตัวเ้า เ้าคงไม่ทำร้ายข้าใช่หรือไม่ ? ”
เจียอีเงียบไปสักพัก เป็อย่างที่ตนสงสัย ฮูหยินของท่านแม่ทัพมู่หยางฉลาดกว่าผู้อื่นใด ฝีมือการต่อสู้ก็เหนือตน หากจะต่อสู้กันอย่างจริงจัง แต่จะให้ตนบอกความจริงออกไปว่าตนมาที่นี่เพราะเหตุอันใดก็มิอาจบอกได้ เพราะคนผู้นั้นก็อยู่ในเมืองเป่ยหลงนี้
“ข้าจะไม่ถามว่าคนที่ส่งเ้ามาเป็ใคร แต่เ้าจงทำตามใจของเ้าเถิด หยงโห่วรักเ้ายิ่งกว่าชีวิตของเขา ข้าหวังว่าเ้าจะไม่ทำให้หยงโห่วผิดหวังและเสียใจ”
เอ่ยจบหยู่ถงก็เดินออกจากห้องไป เจียอีได้แต่นั่งนิ่งครุ่นคิดเื่ราวที่ผ่านมา ตนและหยงโห่วบังเอิญเจอกันเมื่อคราที่หยงโห่วออกรบกับท่านแม่ทัพมู่หยาง หยงโห่วเป็คนช่วยชีวิตนางไว้จากเหล่าทหารที่คิดฏเมื่อหลายปีก่อน ถ้าหากไม่ได้หยงโห่วตนคงตายไปนานแล้ว
หยู่ถงเดินกลับมาที่ห้องก็ไม่เห็นมู่หยาง คิ้วบางคู่สวยขมวดชนกันอย่างสงสัย เื่วันนี้ทำให้เขาโกรธนางขนาดนี้เชียวรึ ? ร่างบางเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะหยิบเอากริชคู่กายออกมาแล้วเดินออกไปตามหามู่หยาง นางไม่ชอบความสัมพันธ์แบบนี้เอาเสียเลย
พรึบ ผลัก พรึบ !!! เพิ่งจะเปิดประตูออกไปก็มีชายชุดดำปรากฏตัวโจมตีนางอย่างว่องไว แขนแกร่งกอดคอหยู่ถงไว้แน่น ร่างบางพยายามดิ้น แต่ก็สู้แรงชายชุดดำไม่ไหว มือเล็กดึงเอากริชใต้แขนออกมาแทงไปที่แขนแกร่งอย่างแรง
“อ๊ากกกก !” คนร้ายผลักหยู่ถงออก มืออีกข้างกุมแผลของตัวเองไว้ คนร้ายไม่สนใจพุ่งเข้าใส่หยู่ถงอีกครั้ง
ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมใคร คนร้ายดึงเอาอาวุธลับของตัวเองออกมากรีดไปที่แขนเล็กของหยู่ถง ไม่ได้ ! นางจะออมมือให้เขาไม่ได้!
“พอได้แล้วหยงโห่ว ! ผู้ใดบอกให้เ้ามาสังหารข้า!เ้าคิดว่าเ้าสังหารข้าได้แล้วเ้าจะได้พบกับเจียอีรึ?!”
หยงโห่วที่ปกปิดตัวคนอย่างมิดชิดถึงกับแน่นิ่งไป ฮูหยินรู้ได้อย่างไรกัน ? แล้วเื่ของเจียอี ฮูหยินรู้เื่นี้ด้วยรึ? ถ้าหากเขาสังหารนางไม่ได้เจียอีต้องตายแน่
“ข้ารู้ว่าเ้าไม่อยากจะสังหารข้าให้ตายหรอก แต่ยาที่เ้าจะใช้กับข้าก็มีความเสี่ยงเช่นกัน แผนของเ้าอาจจะหลอกตาคนอื่นได้แต่มิอาจหลอกลี่หลินผู้นั้นได้”
ที่นางรู้เพราะนางจำกลิ่นกายและรูปลักษณ์ของหยงโห่วได้ แม้ว่าเขาจะปลอมตัวปกปิดตัวตนนางก็จำได้อยู่ดี และยาที่หยงโห่วจะใช้กับนางคือยาทำให้ชีพจรหยุดเต้นสินะ เพราะกลิ่นยานี้แรง แรงจนนางได้กลิ่นจากกายของหยงโห่ว ถ้าหากร่างกายได้รับยานี้เข้าไป หากช่วยไม่ได้ก็อาจจะไม่รอด
“เื่ระหว่างเ้ากับลี่หลินข้ารู้หมดแล้ว ลี่หลินให้คนไปจับตัวเจียอีมา แต่ข้าให้เหลียนเปาไปช่วยนางออกมาแล้ว หากเ้าไม่เชื่อสิ่งที่ข้าพูด เ้าก็ไปดูให้เห็นกับตาที่ห้องตรงบันไดได้”
หยู่ถงเก็บกริชที่จ่ออยู่ที่คอของหยงโห่วไว้ สายตามองไปที่หยงโห่วอย่างผิดหวัง เขายอมข้านางเพื่อผู้หญิงที่เขารักเพียงคนเดียวอย่างนั้นรึ ? หยงโห่วกล้าที่จะหักหลังนาง แล้วท่านแม่ทัพมู่หยางล่ะ จะเป็อย่างไร?
“ฮูหยิน ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจที่จะสังหารท่าน แต่ข้าไม่มีทางเลือกจริงๆ ขอรับ”
“หากเ้าซื่อสัตย์ต่อเ้านาย มีเื่อันใดก็ควรจะบอกสิ ก่อนที่ยาพิษจะออกฤทธิ์ เ้ารีบไปพบหน้าเจียอีเถิด”
7K
