[New Life] อิสระของชีวิต

ตอนพิเศษ อลิซและโรซาเลีย วันเด็ก
เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มสองสไตล์ ทั้งคมขำร่าเริงสดใสแบบเด็กไทยวัยกำลังโต อ่อนหวานแบบเด็กฝรั่งที่ตัวเล็กน่ารักไซส์พกพาเสมือนตุ๊กตากระเบื้อง พอมาเดินคู่กันแล้ว ไม่ว่าใครก็ต้องเผลอมองตามกันจนเหลียวหลัง น่ารักน่าเอ็นดูจนอยากได้มาเป็นลูกของตัวเองมันจะดียิ่งกว่านี้อีกถ้าเด็กสองคนนั้นไม่หน้าบึ้งใส่กันอยู่แบบนี้ทุกครั้งที่มองหน้ากันย้อนกลับไปเมื่อสามสิบนาทีก่อน...“เอาล่ะจ้ะ เด็กๆ อยากเล่นอะไรกันเป็นพิเศษมั้ย?”“มีบ้านตุ๊กตาด้วยนะ อยากไปกันรึเปล่า?”อดัมและอรอนงค์พยายามชักชวนให้สองสาวน้อยอารมณ์ดีกับการมาเที่ยวสวนสนุกสำหรับเด็ก หากแต่เด็กน้อยติดพี่ทั้งสองคนนั้นไม่ได้อยู่ในอารมณ์สนุกสนานสักเท่าไหร่ เพราะพี่ชายของพวกเธอไม่ได้มาด้วย“เมื่อไหร่พี่จะว่างสักทีคะปะป๊า”อลิซเกาะแขนอดัมพลางว่าเสียงอ่อย คลับคล้ายคลับคลาว่าใกล้จะร้องไห้ โรสที่ยืนอยู่ข้างๆ และมีอรอนงค์คอยจูงมือก็มีทีท่าไม่ต่างกันนัก ทว่าก็ดูมีความสุขุมอยู่มากกว่า“น่าเสียดายที่พี่ยังไม่ว่างวันนี้นะ เอางี้เดี๋ยวปะป๊าไปซื้อไอติมมาให้ดีกว่า กินของเย็นๆ จะได้อารมณ์ดี รอปะป๊าตรงนี้แปปนึงนะ”ว่าจบอดัมก็ชิ่งวิ่งไปหาร้ายไอติมชื่อดังที่แถวยาวเหยียดทันควันโดยไม่รอคำตอบ เป็นแม่อรที่ต้องย่อตัวลงให้ความสูงอยู่ในระดับเดียวกับลูกสาวแล้วลูบหัวเธอเบาๆ“อลิซต้องเห็นใจพี่นะ พี่เขาไม่ว่างนี่นา วันอื่นหนูก็ได้อยู่กับพี่อยู่แล้ว”“แต่เทศกาลทีไรพี่ไม่เคยได้หยุดเลยนี่คะแม่”อลิซว่าพลางพองแก้ม ออกอาการเด็กดื้อจนแม่อรที่ปกติพูดให้ลูกสาวสุดฉลาดเข้าใจได้ในประโยคเดียวหมดหนทางจะปลอบโยน เพราะไม่ว่าจะพูดอะไรก็คงไม่เข้าหูแหงๆ“หนูเข้าใจอลิซนะคะแม่อร เท่าที่หนูมาอยู่ด้วยก็หลายปี พี่ก็ไม่เคยว่างช่วงเทศกาลสักที อลิซจะน้อยใจบ้างก็ไม่แปลกหรอกค่ะ”เป็นโรซาเลียที่เข้ามาแก้สถานการณ์ ซึ่งมันก็คงดีขึ้น ถ้าไม่มีประโยคต่อมา“แต่ที่พี่ไม่ว่างก็เพราะพี่ต้องทำงาน เอาแต่ใจเป็นเด็กๆ แบบนี้อยากจะทำให้พี่ไม่สบายใจจนทำงานล่มแล้วจะได้มีเวลาอยู่กับตัวเองไปนานๆ ล่ะสิท่า?”“ฉันเปล่านะ!”โรสเป็นเด็กที่เรียนรู้ไวและโตกว่าอายุ แม้รูปลักษณ์ภายนอกและข้อมูลตามบัตรอายุของโรสจะห่างจากอลิซแบบครึ่งต่อครึ่ง หากแต่ในความเป็นจริงโรสนั้นอายุมากกว่าอลิซหลายปีต่อให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีกันแล้ว แต่ด้วยความไม่ชอบหน้ากันเป็นทุนเดิม ไม่วาจะอลิซหรือโรสต่างก็หาช่องจิกกันให้แสบๆ คันๆ เกินวัยกันให้บ่อยไป แน่นอนว่าส่วนมากแล้วจะไม่ทำกันต่อหน้าผู้ใหญ่ หรือต่อให้ทำก็จะกระซิบแอบๆ แบบตอนนี้“แล้วใครกันที่มามัวงอแงที่พี่ไม่มาเที่ยวด้วยจนพ่ออดัมต้องวิ่งไปซื้อไอติมมาให้ เงยหน้ามองหน้าคนมาด้วยสักนิดก็ดีนะ นั่นน่ะ มองสิ”“ทั้งสองคนคุยอะไรกันอยู่น่ะ?”“แค่บอกให้อลิซเอนจอยน่ะค่ะ”“...แม่”อลิซที่เงยหน้ามองรอยยิ้มเจื่อนๆ ของผู้เป็นแม่ตามคำกล่าวของโรสก็ยิ่งหงอย รีบโผเข้าไปกอดเอวแล้วพูดอ้อน คนโดนกอดจึงยิ้มบางแล้วตบแผ่นหลังเล็กเบาๆ“หนูขอโทษนะคะแม่ หนูมีความสุขที่แม่พามาเที่ยวนะ จริงๆ นะ”“แม่เข้าใจ ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ”ผู้ใหญ่ผู้เป็นผู้ปกครองทั้งสองพาเด็กมาเที่ยววันเด็กก็ต้องหวังให้เด็กมีความสุข แต่เพราะอลิซมัวแต่หน้างอน้อยใจพี่ชายทั้งอดัมทั้งอรอนงค์จึงได้แต่อ่อนใจ สำหรับโรสที่ไม่ใช่เด็กร่าเริงยิ้มสดใสอยู่แต่เดิม จะยิ้มก็ยิ้มเฉพาะโดนชวนคุยหรือยิ้มตามมารยาท ก็ยิ่งพาให้บรรยากาศดูกร่อยลงซึ่งพออลิซมีทีท่าดีขึ้นไม่ดื้อดึงเอาแต่ใจตามเดิม บรรยากาศระหว่างแม่ลูกนั้นก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแต่บรรยากาศระหว่างเด็กน้อยทั้งสองคนกลับอึมครึมลง อดัมที่วิ่งกลับมาพร้อมไอติมโคนสี่แท่งจึงได้แต่มองด้วยความมึนงง ก่อนจะร้องอ๋อเมื่อภรรยาช่วยกระซิบสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟัง ไม่ถึงขั้นต้องรู้หรอกว่าเด็กทั้งสองคุยอะไรกันเอง พวกเขาที่คอยเลี้ยงดูทั้งคู่มาก็ใช่ว่าจะเดาไม่ได้เลย แค่ประโยคก่อนหน้านั้นก็ชัดเจนแล้วช่างเป็นลูกชายที่เป็นทุกอย่างแล้วจริงๆ สิน่า เป็นตัวเชื่อมสัมพันธ์ ทั้งยังเป็นตัวสร้างความร้าวฉานชั้นดีด้วยอลิซกับโรสนั้นดีกันได้ตลอด แล้วก็ทะเลาะกันได้เสมอ ถ้ามีเซ็ทมาข้องเกี่ยวอดัมรอจนทุกคนกินไอติมจนหมดก่อนจะตบมือสองสามแปะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดังไม่เบา ไม่คล้ายกำลังชักจูงหากแต่กำลังพูดความจริง ซึ่งแม่อรก็รับส่งกัน“ไปเล่นเครื่องเล่นกันให้สนุกดีกว่า กลับไปจะได้มีรูปไปฝาก มีเรื่องไปเล่าให้เซ็ทฟัง คราวหน้ามาก็จะได้พาเซ็ทนำเที่ยวด้วยเนอะ คุณว่าดีมั้ย”“นั่นสินะคะ เราต้องเที่ยวให้ทั่วๆ เผื่อพาเซ็ทมาด้วยนี่นะ คุณนี่เป็นพ่อที่ดีจังเลยนะคะ”“เซ็ทไม่ค่อยได้พักผ่อน ถ้าเอารูปไปฝากแล้วได้อารมณ์เหมือนได้มาเที่ยวเล่นเองบ้างก็ดีเนอะ”“แน่นอนค่ะ”“พ่ออดัมคะ / แม่คะ ไปทางนั้นกันก่อนเถอะค่ะ”สองสาวน้อยพูดขึ้นด้วยความกะตือรือร้นในแบบที่แตกต่างกัน ผู้ใหญ่ทั้งสองกลั้นยิ้มเอ็นดูกันในทันใด อลิซกับโรสก็พร้อมใจกันจูงแขนทั้งคู่ออกวิ่งไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยผู้คนทั้งอลิซและโรสต่างพากันขึ้นเครื่องเล่นทุกเครื่องที่ตนเองขึ้นได้ โดยไม่ลืมหันมายิ้มแย้มถ่ายรูปกับกล้องทั้งหน้าเครื่องเล่นและตอนขึ้นไปเล่น บางทีก็เกทับกันเองเมื่อมีคนไม่ได้ขึ้น“ส่วนสูงไม่ถึงก็รอข้างล่างนะโรส~”“...ชิ”สองสาวน้อยเบะปากใส่กันพอหอมปากหอมคอ แต่พออดัมเรียกพร้อมกับกล้องในมือที่ถูกยกขึ้น เด็กน้อยทั้งสองก็จะหันกลับมายิ้มกว้างคล้ายกับจะยิ้มให้คนที่จะดูรูปนี้ในภายหลัง“อลิซ โรส ยิ้มหน่อย”...“เดี๋ยวพ่อจะถ่ายวีดีโอ พวกลูกๆ ควรจะสนุกกันให้สุดเหวี่ยงจนเซ็ทอิจฉาที่ไม่ได้มาด้วยนะ”“เป็นความคิดที่ดีนะคะปะป๊า คราวหน้าพี่ชายจะได้มาด้วยกัน!”“เฮ้”โรสเตรียมจะท้วงอลิซที่ยิ้มกว้าง แต่ก็โดนลากเข้าเฟรมกล้องซะก่อน จากที่เขม่นกันเป็นพักๆ จึงได้กลายมาเป็นการยิ้มให้กันไปแบบงงๆ (คนนึงยิ้มกว้าง ในขณะที่อีกคนยิ้มบาง) ช่างเป็นความแตกต่างที่ลงตัวเด็กน้อยทั้งสองที่ไม่ได้เกลียดกันอยู่แล้ว พอมีเหตุผลให้ต้องมายิ้มให้กันก็เลยยิ้มให้กันไปได้ทั้งวัน ยกความดีความชอบให้อดัมเลย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนพิเศษ อลิซและโรซาเลีย วันเด็ก

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนพิเศษ อลิซและโรซาเลีย วันเด็ก

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้