หลังจากงานหมั้นผ่านไปแล้ว แคทก็กลับมายุ่งกับเื่ที่ต้องไปเวียนนา ที่หมายกำหนดการเดินทางออกมาแล้ว เธอจะต้องออกเดินทางวันที่10ธันวานี้
แคทจึงต้องเคลียร์เื่เรียน ส่วนเื่งานเธอได้บอกกับปรีชาไว้แล้วว่าถ้ามีปัญหาอะไร ให้ส่งข้อความหาเธอทันที แต่ปัญหาอะไรก็ไม่เท่ากับคู่หมั้นของเธอ
ปรินจะไปด้วยให้ได้ไม่ว่าเธอจะพูดยังไงเขาก็ไม่ยอมท่าเดียว
“พี่ปรินคะ เชื่อแคทนะอยู่ทำงานที่นี่แหละค่ะ นะคะ”แคทพยายามอ้อนเขา
“แต่พี่เป็ห่วงเรานะ แล้วก็กลัวใครจะมาจีบเราด้วย”
“พี่ปรินคะ ใครจะกล้ามาจีบคะ เขารู้กันไปทั่วว่าแคทหมั้นกับพี่ปรินแล้ว มีข่าวออกไปขนาดนั้น”แคทบอก
ข่าวของแคทกับปรินดังมากๆออกทางทีวีเกือบทุกช่อง และนักข่าวก็พากันไปสืบออกมาว่าเธอเป็ใคร มาจากไหนถึงได้มาเป็คู่หมั้นประธานบริษัทหนุ่มรูปหล่อ ไฟแรงขวัญใจสาวๆหลายคน ตอนนี้แคทกลายเป็คนดังชั่วข้ามคืน
ที่มหาลัยอาจารย์ที่แผนกทุกคนก็รู้ว่าเธอหมั้นแล้ว รวมถึงเพี่อนๆพี่ๆทั้งในและนอกแผนกด้วย ต่างพากันมายินดีกับเธอกันใหญ่
“ดีแล้วล่ะ พี่ชอบอยากให้ดังไปถึงต่างประเทศด้วยเลย”
“ถ้าพี่ปรินไปด้วย คนอื่นเขาจะคิดยังไงล่ะคะ”
“พี่ไม่ไปด้วยก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่า……เดี๋ยว!.แล้วแหวนไปไหน ทำไมไม่สวมติดตัวไว้”ปรินจับมือเธอ
เขาเห็นแคทไม่สวมแหวนหมั้นก็เลยถาม
“อยู่ในกระเป๋าสะพายค่ะ แคทกลัวมันจะหายเลยถอดออกใส่กระเป๋าไว้แทน” แคทเปิดกระเป๋าสะพายแล้วหยิบออกมา
“เอามานี่เลย ต่อไปห้ามถอดออกอีก ไม่งั้นพี่จะโกรธมาก ถ้ามันหายพี่จะซื้อให้ใหม่แต่ห้ามถอดออก”
ปรินหยิบแหวนไปสวมที่นิ้วให้แคท แววตาจริงจังมาก
“ค่ะ ต่อไปจะไม่ถอดแล้ว ไม่ต้องดุก็ได้”
“ไม่ใช่แค่ดุ แต่ต้องลงโทษด้วย”
“อะไรคะ แคท….”
ปรินดึงตัวแคทเข้าไปกอด และก้มลงมาจูบที่ปาก บดขยี้ปากเขากับริมฝีปากของเธอ และคราวนี้เขาเอาลิ้นเข้าไปควานหาความหวานภายในปากของเธอ เขาเอาลิ้นไปพัวพันกับลิ้นของแคท พอปรินเห็นเธอเหมือนจะหายใจไม่ทันเขาก็ถอนริมฝีปากออกมานิดๆแล้วก็ก้มไปจูบใหม่
แคทรู้สึกเคลิ้มไปกับรสจูบของเขา เธอไม่เคยถูกใครจูบแบบนี้มาก่อน ด้วยนิสัยของเธอใครจะกล้า มีแต่ปรินนี่แหละ
แคทรู้สึกเก้ๆกังๆไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
ปรินจูบแคทนานมากจนเธอตัวอ่อนมือที่ยันหน้าอกของเขาอยู่ไต่ขึ้นไปโอบรอบคอไว้เพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้ม
สักพักปรินก็ถอนปากออกจากปากแคท เขาดึงตัวเธอมากอดไว้กับอกแล้วค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมา เขาต้องใช้กำลังใจอย่างมากกว่าที่จะถอนปากออกมาได้ เขาอยากให้เธอเรียนจบเร็วๆจริงๆ
ปรินก้มหน้ามองแคทที่ตอนนี้หน้าแดงไปถึงหู แถมก้มหน้ามองแค่หน้าอกของเขาเท่านั้น เขารู้ว่าเธอบริสุทธิ์และไร้เดียงสากับเื่แบบนี้มากๆ เขาจะค่อยๆสอนไปเรื่อยๆจนกว่าจะถึงวันแต่งงานของเขากับเธอ
“ต่อไป ถ้าเราถอดแหวนออกอีก พี่จะทำมากกว่านี้”ปรินบอก
เขาพูดขณะที่กอดแคทไว้กับอก แล้วก้มมองดูเธอที่หน้าแดงเพราะเขิน ปรินยิ้มกับตัวเอง
วันนี้เป็วันที่แคทจะต้องเดินทางไปเวียนนากับพี่ปี4
ปรินมาส่งเธอที่สนามบิน เขากำชับเธอหลายอย่างมากจนเธออดยิ้มไม่ได้ ปรินทำเหมือนแคทเป็เด็กเล็กๆที่เพิ่งเดินทางไปไหนครั้งแรก
แคทไม่ได้ว่าอะไรเขา เธอรู้ว่าปรินเป็ห่วงมากแค่เขายอมไม่ตามไปด้วยก็ดีมากแล้ว
ปรินจับมือเธอข้างที่สวมแหวน เขาบีบมือนั้นเบาๆ พอถึงเวลาที่แคทจะเดินเข้าไปด้านในจริงๆปรินก็ดึงเธอมากอดแล้วบอกว่าถึงแล้วให้โทรมาบอกทันที ถ้าไม่ทำตามที่บอก เขาจะตามไปทำโทษเธอที่นั่นแน่นอน
พี่ๆที่ไปด้วยพากันอมยิ้มที่เห็นปรินทำอย่างนั้น แต่ไม่มีใครว่าอะไรเพราะต่างก็รู้กันว่าแคทหมั้นกับปรินแล้ว
ศิวาเองก็รู้ว่าแคทหมั้นแล้ว ตอนแรกเขาก็ไม่อยากยอมรับแต่พอมาเห็นแบบนี้เขาคงต้องทำใจอย่างเดียว
แล้วทุกคนก็เดินตามกันไปขึ้นเครื่องบินไปเวียนนา
แคทไปถึงเวียนนาพร้อมกับทุกคน หลังจากที่ได้ที่พักแล้วเธอก็โทรบอกปรินทันที แคทรู้ว่าปรินจะมาที่เวียนนาแน่ๆถ้าเธอไม่โทรไปบอกเขา
ปรินรับสายทันทีโดยที่แคทไม่ต้องรอนานเลย เพราะเขารออยู่แล้ว
“พี่ปรินคะ แคทถึงที่พักที่เวียนนาแล้วค่ะ ไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ”
“คับ พี่รอสายเราอยู่นะ ถ้าโทรมาช้ากว่านี้พี่จะจองตั๋วแล้วนะ”
“รู้ค่ะ ถึงได้รีบโทรมาไงคะ พี่ปรินอย่าลืมกินข้าวกลางวันนะคะ ถ้าไม่มีเพื่อนก็โทรตามพี่ชยากับพี่เอกมากินด้วยกัน ห้ามอดข้าวนะคะ”
“คับ เราก็เหมือนกันนะ กินข้าวมากๆห้ามนอนดึก ห้ามคุยกับผู้ชายที่ไม่รู้จัก ห้ามออกไปไหนคนเดียว แล้วต้องโทรหาพี่ทุกวัน เข้าใจมั้ยคับ”
“ค่ะ รู้แล้วค่ะ จะไม่ทำให้เป็ห่วงค่ะ งั้นเดี๋ยวแคทขอเก็บของก่อนนะคะ”
“เดี๋ยว แล้วแคทนอนกับใครล่ะ”
“คนเดียวค่ะ อาจารย์จองห้องให้แคทต่างหาก”
“ระวังตัวด้วยนะ แล้วก็ล็อคประตูห้องดีๆ คืนนี้โทรหาพี่ด้วย พี่จะรอสายเรา พี่คิดถึงแคทมากนะ”
“ค่ะ แล้วคืนนี้จะโทรหาค่ะ คิดถึงพี่ปรินเหมือนกันค่ะ”
แคทวางสายแล้วยิ้มกับโทรศัพท์ แล้วเธอก็จัดข้าวของรวมถึงเสื้อผ้าให้เข้าที่
ตอนเย็นแคทนัดกับพี่ๆไปกินข้าวพร้อมกัน เพื่อที่จะได้คุยกันถึงเื่ที่จะต้องไปทำในวันพรุ่งนี้ที่มหาลัยใกล้ๆนี้
คืนนั้นพอกลับจากกินข้าวแล้วแคทก็โทรหาปริน คุยกันสักพักก็วางสาย
วันรุ่งขึ้นแคทกับพี่ๆก็ไปทำหน้าที่ทูตที่มหาลัยใกล้ๆ
จริงอย่างที่อาจารย์บอกพี่ๆที่มาไม่สามารถสื่อสารกับคนที่นี่ได้อย่างเต็มที่ แต่เพราะมีแคทมาคอยช่วยขยายความทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทาง
เพราะเวลาที่เวียนนากับที่ไทยต่างกันมากแคทจึงใช้วิธีส่งไลน์ไปหาปริน บอกเขาทุกวันและเวลาไม่ให้เขาเป็ห่วง
มีผู้ชายที่นี่มาจีบแคทหลายคน แคทก็ปฏิเสธไปทุกคนโดยเธอจะบอกว่ามีคู่หมั้นแล้ว ผู้ชายเ่าั้บางคนไม่อยากเชื่อแต่พอเห็นแหวนที่นิ้วนางของแคทก็เข้าใจ
แคทกับพี่ๆทำหน้าที่ทูตจนถึงวันสุดท้ายทุกอย่างเรียบร้อยดี และตอนนี้กำลังนั่งเครื่องบินกลับแล้ว
แคทไลน์ไปบอกปรินแล้วว่าเธอกำลังกลับ น่าจะถึงสนามบินมืดๆ
ปรินไลน์กลับมาบอกว่าจะมารับเธอที่สนามบินเอง
แคทกับพี่ๆมาถึงสนามบินตอนทุ่มตรง เธอเดินออกมาตามทางออกกับพี่ๆ
ปรินมารออยู่แล้วพอแคทเดินลากกระเป๋าไปถึงเขายิ้มให้แล้วก็เดินเข้ามากอดเหวี่ยงตัวเธอไปรอบๆ
แคทต้องเอามือตีบ่าเขาให้วางเธอลง ตอนที่ปรินทำแบบนั้นคนที่ยืนอยู่แถวนั้นมองมาที่เขาเป็ตาเดียว
ปรินวางแคทลง เขามองหน้าเธอที่เริ่มแดงแล้วจับมือเธอข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ลากกระเป๋าของเธอเดินออกไป พี่ๆที่ไปด้วยยิ้มกันทุกคน
ปรินทำให้คนที่เห็นรู้ว่าเขารักเธอมากแค่ไหน
ปรินขับรถกำลังจะพาแคทไปส่งที่บ้านป้ามล ตลอดทางั้แ่สนามบินจนถึงตอนนี้ปรินยังไม่ปล่อยมือแคทที่เขาจับไว้เลย เขาจับมันไว้ตลอดจนแคทกลัวว่าเขาจะขับรถไม่ถนัด
“พี่ปริน ปล่อยมือแคทแล้วขับรถก่อนดีกว่านะคะ เดี๋ยวจะไม่ถนัดค่ะ”
“พี่ไม่ปล่อย รู้มั้ยว่าพี่ไม่ได้เห็นหน้าเรามาตั้งสองอาทิตย์ เสียงก็ไม่ได้ยิน มือก็ไม่ได้จับ หน้าผากก็ไม่ได้จูบ แก้มก็ไม่ได้หอม พี่คิดถึงเราจะตายอยู่แล้ว”
“เกินไปค่ะ ไม่ต้องมาปากหวานเลย”
“ถ้าแคทอยากรู้ว่าพี่ปากหวานหรือป่าว พี่จะพิสูจน์ให้ดูเอง”
ปรินเลี้ยวรถจอดข้างถนน เขาหันมาหาเธอ
แคทกำลังอ้าปากจะถามเขาแต่ปรินก้มมาจูบปากและเอาลิ้นเข้าไปในปากของเธอทันที
เขาจูบแคทด้วยอารมณ์ของความคิดถึง มันจึงออ่นหวาน และเสียวซ่าน ทำให้คนที่ถูกจูบเคลิ้มไปอย่างง่ายดาย
แคทเริ่มเรียนรู้ที่จะจูบตอบเขาแม้จะขัดเขินอยู่บ้าง แล้วนั่นก็ทำให้ปรินถึงกับอยากทำมากกว่าจูบปาก
ปรินเริ่มจูบวนไปที่แก้ม จมูก ดวงตา หน้าผาก แล้วก็ไรผม จากนั้นก็วนลงมาที่หน้าผาก ดวงตา จมูก แก้ม มาหยุดที่ริมฝีปาก ก่อนที่จะไล้ไปที่ใบหู หลังหู แล้วก็ซอกคอ
แคทเริ่มส่งเสียงครางออกมาเบาๆโดยที่ไม่รู้ตัว เมื่อปรินไซร้ลงไปที่ซอกคอของเธอ
ปรินรีบดึงสติกลับมาเขาวนจูบกลับไปที่ปากแคทอีกรอบ จากนั้นก็ถอนปากออกจากปากของเธอแล้วดึงตัวแคทมากอดแนบอกเขาแน่นมาก เหมือน้าระบายความรู้สึกบางอย่างพร้อมกับถอนหายใจยาว
แคทรู้ว่าเขากำลังระงับความ้าของตัวเอง เธอไม่โทษและไม่โกรธที่เขาล่วงเกิน แต่แคทอยากขอบคุณที่เขาหยุดล่วงเกินเธอ เพราะลำพังแค่ตัวเธอคงไม่อาจจะหยุดอะไรได้
“พี่…ขอโทษ”ปรินพูด ขณะที่ยังกอดแคทอยู่
“เสียใจเหรอคะ”
“พี่ไม่ได้เสียใจ แต่พี่ไม่อยากให้แคทคิดว่าพี่ไม่ให้เกียรติหรือดูถูก”ปรินดันตัวเธอออกแล้วจ้องตา
“ถ้างั้น พี่ปรินก็ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ แคทก็ไม่ได้เสียใจ แต่แคทอยากขอบคุณพี่ปรินที่หยุดแค่นั้น ขอบคุณนะคะ”แคทมองตาเขาเช่นกัน
“พี่จะไม่ล่วงเกินเรามากไปกว่าที่ทำนี้ พี่จะรอทำมากกว่านี้ในคืนแต่งงานของเรา”ปรินยิ้มใส่ตาเธอ
“บ้า”
แคทหน้าแดง ก้มหน้าแล้วเอามือสองข้างทุบหน้าอกเขา
“พี่บ้าก็เพราะเราคนเดียวนี่ล่ะ ไปเรากลับไปบ้านป้ามลกันดีกว่า ก่อนที่พี่จะเปลี่ยนใจพาเราไปที่อื่น”ปรินจับมือของเธอที่ทุบเขาเอาไว้
เขาหันกลับไปขับรถต่อ แต่มือก็ยังกุมมือแคทไว้ข้างหนึ่ง
วันต่อมาแคท ปราง กับมายด์ไปมหาลัย พี่ๆที่ไปเวียนนาด้วยกันมาขอบใจแคทที่ช่วยเื่การสื่อสารกับทางเวียนนา แคทบอกว่าไม่เป็ไรเธอเต็มใจช่วย
ตอนนี้ใกล้จะสอบกลางภาคอีกแล้วแคทกำลังยุ่งหลายอย่าง เธอต้องไปตามเก็บวิชาที่เธอไม่ได้เข้าเรียนตอนที่ไปเวียนนา และต้องเตรียมตัวสอบหลังปีใหม่
งานที่บริษัท พี่ๆกลับมาจากลาวกับสิงคโปร์แล้ว งานที่นั่นเรียบร้อยดีรอแค่ส่งมอบงาน
แล้วแคทกับลูกทีมก็ต้องไปที่ไต้หวันเพื่อตกแต่งโรงแรมของไบรอันที่เธอกับปรีชาเป็คนออกแบบ
ไมเคิลกับแมรี่ก็จะแต่งงานกันหลังปีใหม่ งานแต่งจะจัดที่สิงคโปร์
ตอนนี้แม้แต่วันที่แคทต้องเข้าบริษัทเธอยังต้องหอบเอาหนังสือกับงานที่มหาลัยไปทำด้วย
ปรินเริ่มเป็ห่วงเธอที่ตอนนี้ทุกอย่างมันยุ่งไปหมด
วันนี้แคทมาบริษัทพร้อมปริน เธอหอบรายงานมาทำด้วย
หลังจากประชุมกับปรีชาและทีมจบแคทก็เอารายงานออกไปนั่งทำต่อที่ระเบียง
ปรินเดินถือน้ำส้มกับผลไม้ไปวางข้างหน้าเธอ แล้วเดินไปยืนข้างหลังแคทเอามือมานวดต้นคอให้เธอ
แคทเงยหน้าแล้วยิ้มให้ เธอเอามือไปจับมือเขา
“พี่ปรินมานั่งกินผลไม้เถอะค่ะ ไม่ต้องนวดให้แคทหรอก”
“พักบ้างดีมั้ย ั้แ่กลับมาจากเวียนนาพี่เห็นเรายุ่งมาตลอดเลย”
ปรินเดินมานั่งข้างหน้าเธอ
“ตอนนี้งานที่บริษัทก็ไม่ได้มากอะไร ส่วนเื่เรียนก็ตามเก็บงานทั่วๆไปไม่เหนื่อยหรอกค่ะ”
“วันนี้เรากลับเร็วหน่อยนะ พี่จะพาแคทไปดูอะไรหน่อย”
“ได้ค่ะ ตามใจพี่ปรินเลย”
“ตามใจพี่ทุกเื่เลยหรือป่าว”
ปรินมองหน้าแคทแล้วหลุบตาลงมองปากของเธอ
ั้แ่ที่ปรินจูบปากเธอในรถตอนที่กลับมาจากเวียนนา เขาก็ไม่ได้จูบปากเธออีกเลยนอกจากหอมแก้ม กับหน้าผาก เขากลัวว่าจะอดใจไม่ได้
แคทเมื่อถูกปรินมองแบบนั้นก็หน้าแดง
ปรินเห็นแล้วก็อดไม่ได้ เขาก้มหน้าไปหอมแก้มเธอจนได้
“พี่ปริน ไปทำงานเลยค่ะ แคทจะทำรายงานต่อแล้ว”แคทเขิน
ถึงปรินจะทำแบบนี้บ่อยๆแต่เธอก็เขินทุกครั้ง
“เวลาเราหน้าแดงทีไร น่ารักมากจนพี่อดใจไม่ค่อยได้ทุกที”
ปรินยังมองหน้าแคทอยู่
“ไม่ต้องพูดเลยค่ะ ไปทำงานได้แล้ว”
“พี่ไปทำงานก็ได้คับ ถ้ายังอยู่ตรงนี้พี่คงต้องทำมากกว่าหอมแก้มแน่ๆ”
ปรินยิ้มแล้วเดินเข้าไปที่โต๊ะทำงาน
แคทส่ายหน้ากับคำพูดของเขา เธอไม่ได้รังเกียจหรือโกรธที่เขาชอบมากอดบ้าง หอมบ้าง จูบบ้าง แคทรู้สึกดีกับสิ่งเหล่านี้มันเหมือนเป็การแสดงความรักของเขาที่มีต่อเธอ แต่เธอก็อดที่จะเขินและอายไม่ได้ ทั้งๆที่เขาก็ทำออกบ่อยหลังจากที่หมั้นกันแล้ว เขาทำบ่อยจนเหมือนเป็กิจวัตรประจำวันที่ต้องทำ
ปรินเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นจะเขร่งขรึมมากแต่เวลาอยู่กับเธอเขามักจะขี้อ้อน งอแงเป็เด็กๆ แต่เขาก็เป็ห่วงและหวงเธอมาก มากจนคนรอบข้างถึงกับบอกว่าเขาจะเปลี่ยนเป็อีกคนเลยทีเดียวถ้าเป็เื่ของเธอ จากคนที่นิ่งเป็น้ำแข็ง เขร่งขรึม ใจเย็น มีเหตุผลแต่ถ้ามีอะไรที่เกี่ยวกับเธอเขาจะกลายเป็คนใจร้อน ขี้โมโห ไม่มีเหตุผลและโวยวายทันที แต่เขาก็ไม่เคยแสดงอาการเหล่านี้กับเธอเลยสักครั้ง แม้ว่าเธอจะสร้างเื่ให้เขาประจำจนบางที เธอก็กลัวว่าสักวันเขาอาจจะเบื่อและไปจากเธอ แคทหวังว่าจะไม่มีวันนั้น
ตอนบ่ายปรินพาแคทออกจากบริษัท เขาขับรถพาเธอไปดูที่ดินที่อยู่ติดแม่น้ำเ้าพระยา ที่ตรงนี่ถูกปรับให้เรียบพร้อมที่จะทำคอนโดหรือโรงแรมขนาดย่อมๆได้ ทำเลดีมากอยู่ห่างจากตัวเมืองและความวุ่นวาย ไม่จอแจมากนัก
แคทรู้สึกชอบมากเพราะเธอไม่ค่อยชอบความวุ่นวาย
“เป็ไง ชอบที่ตรงนี้หรือป่าว” ปรินจับมือเธอ
เขาพาแคทเดินดูไปรอบๆ
“ชอบค่ะ ที่นี่สงบเงียบดี แต่ก็ไม่ห่างตัวเมืองมาก พี่ปรินจะซื้อไว้ทำโรงแรมหรือคะ” แคทแหงนหน้ามองเขา
“พี่จะซื้อไว้ทำเรือนหอของเราต่างหากล่ะ”ปรินก้มมามองเธอ
“พี่รู้ว่าเราชอบแม่น้ำ ชอบความเงียบ ไม่ชอบความจอแจและวุ่นวาย พี่เห็นเขาลงขายในเน็ต พี่เคยมาดูรอบหนึ่งแล้วก่อนที่เราจะหมั้นกัน แต่ตอนนี้พี่อยากให้เรามาดูก่อนว่าชอบมั้ย ถ้าเราชอบพี่จะได้ตกลงซื้อและปลูกบ้านไว้เป็เรือนหอของเราสองคน”ปรินพูด เขาบีบมือเธอที่เขากุมอยู่
แคทหันไปกอด แล้วซบหน้ากับอกของเขา เธอปลื้มใจมากที่ไม่ว่าเื่อะไรปรินจะนึกถึงเธอก่อนเสมอ ทำไมเขาถึงได้เป็คนดีอย่างนี้ เธอโชคดีจริงๆที่มีคนอย่างนี้เป็แฟน และคนๆนี้ก็จะเป็สามีในอนาคตของเธอ เป็คนที่เธอจะฝากชีวิตที่เหลือไว้กับเขา เธอเลือกคนไม่ผิดจริงๆ
“ว่าไง ชอบหรือไม่ชอบ”ปรินถาม
เขาจับตัวเธอออกมาแล้วจ้องหน้าเธอ
“ชอบค่ะ ชอบที่สุด ขอบคุณนะคะพี่ปรินที่นึกถึงแคท”แคทบอก ตาของเธอมีน้ำตาคลออยู่
“เราเป็แฟนพี่ เป็คู่หมั้น และจะเป็ภรรยากับแม่ของลูกพี่ในอนาคต พี่ก็ต้องนึกถึงเราสิคับคนดี ขี้แยเหมือนกันนะเรา”ปรินบอก
เขาก้มมาจูบที่ดวงตาของเธอ
“เป็อันว่าเราชอบ งั้นพี่จะได้ตกลงซื้อกับเ้าของที่ แล้วจะได้ให้สถาปนิกเขียนแบบบ้านที่เราชอบ จะได้ลงมือปลูกให้เสร็จทันงานแต่งของเรา”ปรินกอดแคทไว้ในออ้มแขน
พอดูที่จนทั่วแล้วปรินก็พาแคทเดินกลับมาที่รถ พอขึ้นมานั่งบนรถแล้วปรินก็ติดเครื่องรถแต่ยังไม่ทันได้ขับออกไป
“พี่ปรินคะ”แคทเรียก
“ว่าไงคับ”ปรินหันมาหาแคท
แคทชะโงกหน้าไปแล้วเอาปากไปชนปากของปรินเบาๆ
“ขอบคุณนะคะ”แคทบอกหน้าแดงๆ
“มากกว่านี้อีกหน่อยไม่ได้เหรอคับ พี่ยังไม่ได้ตั้งตัวเลย”ปรินยิ้มกว้าง ทำหน้าล้อเลียนเธอ
“ไม่ได้ค่ะ แค่นี้พอแล้ว”แคทหันหน้าหลบตาของปริน
“นะคับ อีกนิดนะ นิดเดียวเอง”ปรินอ้อนทั้งเสียงและแววตา
“พี่ปรินอ่ะ ถ้ารู้อย่างนี้ไม่ทำดีกว่า”แคทอายมาก
“นะ นะคับ ขออีกทีนะ”ปรินยังอ้อนต่อ
“เอ่อ…ก็ได้ค่ะ พี่ปรินหลับตาก่อนสิคะ”แคทก้มหน้าพูด เธอถอนหายใจยาว
ปรินหลับตา แคทค่อยๆชะโงกหน้าเข้าไปใกล้หน้าของเขา แล้วหลับตาเอาปากของเธอไปชนปากของปรินอีกครั้ง พอปากเธอชนปากเขาแล้ว แคทก็จะเอาปากออกแต่เธอโดนปรินเอามือรั้งคอไว้ไม่ให้เอาออก
แล้วปรินก็กดปากของเขาลงไปบนปากของแคท เขาจูบแกมบังคับให้เธอเผยอริมฝีปากให้เขาได้สอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานในปากของเธอ
แคททำอะไรไม่ถูกที่ปรินจู่โจมเธอแบบนี้ เธอจึงได้แต่ปล่อยให้เขาเอาลิ้นเข้าไปพัวพันกับลิ้นของเธออย่างสบาย
ปรินบังคับให้เธอจูบตอบเขา แคทก็จูบตอบไปแบบงกๆเงิ่นๆ ทั้งสองคนจูบกันอยู่สักพักปรินก็ถอนปากออกแล้วไปจูบหน้าผากเธอเบาๆ
ปรินดันตัวแคทออกแล้วก้มมองหน้าเธอที่แดงจัด เขายิ้มอย่างมีความสุขที่ทำให้เธอหน้าแดงได้
“ไม่ต้องมายิ้มเลย พี่ปรินขี้โกงอ่ะ”แคทบอก
เธอก้มหน้าแล้วยกมือตีเขา
“ก็ เราน่ารัก พี่อดใจไม่ได้นี่นา”ปรินพูด
เขาจับมือเธอที่ตีเขาแล้วเอาขึ้นมาจูบเบาๆ
“ไม่ต้องมาพูดเลยค่ะ แคทไม่พูดกับพี่ปรินแล้ว”แคทพูดหน้ายังแดง
เธอจะดึงมือออกจากมือเขาแต่ปรินไม่ยอมปล่อย
“ถ้าไม่พูด งั้นเรามาทำแบบเมื่อกี้ต่อดีมั้ยคับ”
ปรินบอก เขาออกแรงดึงมือเธอที่เขาจับอยู่แคทก็หันกลับมาทางเขา
“พี่ปริน อย่านะคะ พอแล้ว”แคทร้องบอก
เธอเอามือปิดปากตัวเอง
“พอก็ได้คับ พี่ไม่แกล้งแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่านะคับ”ปรินยิ้ม
แคทพยักหน้าให้
ปรินหันหน้าไปขับรถแต่ยังกุมมือของเธอไว้ตลอด
่ปีใหม่ก็เหมือนกับทุกปีที่ผ่านมา สาวๆไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนเพราะต้องติวหนังสือสอบกันที่บ้านของปริน
วันนี้เป็วันเสาร์แต่แคทไม่ได้ไปบริษัทกับปริน เขาไม่ให้เธอไปบอกให้อ่านหนังสือสอบกับปรางและมายด์
แคทจึงต้องอยู่อ่านหนังสือ พวกเธอติวกันอยู่ที่ซุ้มกลางสนามหญ้า บนโต๊ะมีขนม ผลไม้และน้ำส้มวางอยู่
ปรางกับมายด์ไม่เข้าใจในหลายวิชา แคทจึงติวให้และบอกให้อ่านในส่วนที่คิดว่าจะออกสอบ
หลังจากกินข้าวกลางวันแล้วปรางกับมายด์บอกขอพักสมองสักพัก
แคทจึงเดินออกไปที่ด้านหลังบ้านที่เป็สวนดอกไม้ที่ปรินสั่งให้คนงานปลูก เธอเดินดูดอกไม้ที่กำลังออกดอกแข่งกัน
แคทหยุดยืนชมความสวยของดอกไม้พลางคิดว่าชีวิตของเธอเหมือนนิยายเื่หนึ่ง เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็เ้าหญิงจึงไม่เคยคิดว่าจะมีเ้าชายมาตกหลุมรักเธอ
แคทคิดว่าเธอเป็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่มีพ่อเป็ครู มีแม่เป็แม่บ้าน มีน้องชายที่รัก ครอบครัวของเธออบอุ่นและมีความสุขแม้จะไม่ได้ร่ำรวยมากมายอะไร แต่ก็ไม่ได้ขาดแคลน เธอใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังมาตลอด โดยเฉพาะเื่ความรัก มีคนมากมายที่เข้ามาจีบเธอ แต่ละคนก็แตกต่างกันออกไป แต่เธอก็ไม่เคยที่จะตกลงปลงใจกับใคร บางคนก็หาว่าเธอเล่นตัว บ้างก็ว่าสวยเลือกได้ แต่จริงๆแล้วเธอคิดว่าตัวเองยังไม่เจอคนที่ใช่มากกว่า
จนกระทั่งเธอมาเจอกับปริน ตอนแรกเธอก็ไม่ได้สนใจอะไรในตัวเขา เพราะด้วยอายุ ฐานะ หน้าที่การงานและที่สำคัญเขามีคนมาให้เลือกมากอยู่แล้ว แต่พอเขาเข้ามาใกล้ชิดเธอมากขึ้นเพราะเขาเป็พี่ชายของปราง มันก็ทำให้เธอได้เรียนรู้นิสัยใจคอของเขามากขึ้นเรื่อยๆ และด้วยความดีและความจริงใจที่เขามีให้เธอมาตลอดั้แ่รู้จักกันมา มันทำให้เขาเข้าอยู่ในใจของเธอั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอมารู้ตัวอีกทีก็มีเขาอยู่ในหัวใจแล้ว ยิ่งพอเขามาสารภาพว่าเขาชอบเธอและขอจีบเธอตรงๆ มันทำให้เธอดีใจมากที่เขามีใจตรงกันกับเธอ แต่ด้วยความที่ตัวเธอเป็คนที่ระวังในเื่ความรัก จึงยังไม่ได้ตอบตกลงเขา เธอ้าเวลาให้กับตัวเองได้คิดและตัดสินใจอย่างรอบคอบ เธอไม่อยากเสียใจถ้าเลือกผิด แต่ในที่สุดความดีของเขาก็ทำให้เธอตกลงรับปากเป็แฟนเขา
และั้แ่นั้นมาเขาก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสิ่งที่เคยทำยังไงก็ทำแบบนั้น นับวันเขายิ่งดีกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆจนบางครั้งเธอคิดว่าเขาดีเกินไปด้วยซ้ำ จนตัวเธอคิดกลัวว่าเธออาจจะไม่ดีพอสำหรับเขา
จนกระทั่งเขากับเธอได้หมั้นกัน เขาก็ยังเป็คนที่เป็ห่วงและกังวลในทุกเื่ที่เกี่ยวกับเธอตลอดเวลา นอกจากเขาแล้วคงไม่มีใครที่จะทำเพื่อเธอได้เท่านี้อีกแล้ว เขาจึงเป็เหมือนเ้าชายในชีวิตของเธอ แล้วเธอก็ตั้งใจแล้วว่าตัวเธอก็จะพยายามอย่างที่สุดที่จะเป็เ้าหญิงที่งดงามสำหรับเขาคนเดียวเท่านั้น
แคทยืนคิดอะไรเพลินๆจึงไม่ได้รู้สึกว่ามีใครมายืนอยู่ข้างหลังเธอ
คนๆนั้นยืนมองเธอมาสักพักแล้ว เขาเห็นว่าเธอคิดอะไรเพลินๆจนไม่รู้ว่ามีคนมายืนอยู่ข้างหลัง เขาจึงเดินเข้าไปกอดแคทจากข้างหลังทันที
“โอ้ย! พี่เจ็บนะคับ”
เสียงร้องนั้น ทำให้แคทรีบปล่อยมือของเธอที่จับมือของเขาบิดไพล่หลังอยู่
“พี่ปริน แคทขอโทษค่ะ เจ็บมากมั้ยคะ”แคทรีบเข้าไปจับแขนของปริน
“แขนพี่หักแล้วมั้งเนี่ย ทำไมเราใจร้ายกับพี่แบบนี้ล่ะคับ พี่อุตส่าห์รีบทำงานแล้วก็รีบกลับมาบ้านเพราะอยากเจอเราจะแย่นะ”
“แคทขอโทษค่ะ แคทไม่รู้ว่าเป็พี่ปรินนี่นา เจ็บมากมั้ยขอแคทดูหน่อยนะคะ”แคทถาม
เธอจับแขนปรินพลิกไปมา ท่าทางบอกว่าเป็ห่วงเขามาก
“แค่เห็นเราเป็ห่วงพี่ พี่ก็ไม่เจ็บแล้วล่ะคับ”ปรินบอก
เขาเห็นเธอใจนหน้าซีดตอนจับแขนของเขา
“พี่ปรินไม่ต้องมาปากแข็งเลย จะไม่เจ็บได้ยังไงคะ แคทบิดเต็มแรงเลยนะ”แคทบอก เธอพูดเสียงเครือๆ
“มานี่เลยเรา พี่บอกว่าไม่เจ็บไงคับ”
ปรินดึงตัวแคทให้หมุนเอาหลังมาพิงหน้าอกของเขา แล้วก็กอดเธอไว้จากข้างหลัง
“นี่ไง เห็นมั้ย พี่ยังกอดเราได้อยู่เลย”ปรินพูด
เขาเห็นเธอพูดเสียงเครือๆเหมือนจะร้องไห้จึงปลอบเธอ
“ขอแคทดูแขนก่อนนะคะ เดี๋ยวแคททายาให้ค่ะ”
แคทเอามือลูบแขนข้างที่ถูกเธอบิดเบาๆ
ฟอด ฟอด ปรินก้มไปหอมแก้มเธอทั้งสองข้าง
“ไม่ต้องทายาหรอก แค่นี้พี่ก็หายแล้ว”ปรินยิ้ม เขาพูดอยู่กับหูของเธอ
“ยังจะมาทำเป็เล่นอีก ไปค่ะ ไปทายาเดี๋ยวจะปวดมาก”แคทบอก หน้าเธอแดง
แคทจับมือเขาแล้วจูงเดินตรงไปที่บ้าน
“ได้คับ พี่ไม่กล้าขัดใจว่าที่ภรรยาหรอก”ปรินยิ้ม
แคทหันมามองค้อนเขาแต่หน้าแดง เธอจับมือของปรินแล้วเดินเข้าไปในบ้าน
แคทบอกกับน้าอุ้มให้เอายามาให้เธอ
แม่เดินมาดูเพราะเห็นแคทถามขอยา
“หนูแคทเป็อะไรเหรอลูก เห็นอุ้มบอกว่าจะเอายา”แม่ถาม
“หนูไม่ได้เป็อะไรหรอกค่ะแม่ แต่พี่ปรินน่าจะปวดแขน แคทก็เลยจะทายาให้ค่ะ”แคทบอก มือเธอยังจับแขนปรินอยู่
“ไปทำอะไรมาล่ะตาปริน แขนถึงเจ็บได้”แม่มองไปที่แขนของปริน
“โดนคนแถวๆนี้จับบิดแขนน่ะคับแม่”ปรินยิ้มมองหน้าแคท
แคทหันมาทำตาดุให้เขา
“แล้วเราไปทำอะไรเข้าล่ะ ถึงโดนน้องจับบิดแขน”แม่ยิ้ม
“ผมก็แค่…เข้าไปกอดเฉยๆ”ปรินยิ้มให้แม่
แคทอายหน้าแดง
“แคทใค่ะ เลยเผลอบิดแขนพี่ปริน”แคทก้มหน้าพูด
เธอเขินมากเมื่อพูดเื่นี้ต่อหน้าแม่
“สมแล้วล่ะ อยากไปรังแกน้องเอง แคทก็ทายาให้พี่เขาก็แล้วกันนะ แม่จะไปดูในครัวเสียหน่อย”แม่อมยิ้ม แล้วก็เดินเข้าไปในครัว
“ค่ะแม่”
“พี่ปรินไปบอกแม่อย่างนั้นได้ยังไงคะ น่าไม่อาย”แคททุบเขาที่ไหล่
“พี่พูดเื่จริงนะ น่าอายตรงไหนกัน นี่ยังไม่ได้บอกว่าพี่หอมแก้มเราด้วยนะ”ปรินยิ้ม
เขาเห็นเธอหน้าแดง
“พี่ปรินอ่ะ ทายาเองก็แล้วกันนะคะ แคทไปหาปรางกับมายด์ก่อน”แคททำท่าจะเดินไป
“โอ้ย!พี่ปวดแขนมากเลย ทำไงดี ขยับไม่ได้ด้วย”ปรินร้อง
“ปวดมากเหรอคะ ไปโรงพยาบาลมั้ย เดี๋ยวให้ลุงยอดขับรถไปส่ง”
แคทรีบหันกลับไปหาเขาแล้วจับแขนขึ้นมาดู
“ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก แค่เราทายาให้ และอยู่ใกล้ๆพี่ก็พอแล้ว”ปรินเอามืออีกข้างมาจับมือเธอไว้
น้าอุ้มเดินเอายามาให้แล้วก็เดินออกไป
“มาค่ะ แคททายาให้นะคะ”
แคทเอายาค่อยๆทาและนวดแขนให้ปรินเบาๆ
ปรินนั่งมองหน้าคนที่ก้มหน้าทายาที่แขนของเขาอย่างตั้งใจ เธอทำเบามากคงกลัวว่าเขาจะเจ็บ เขาอมยิ้มจริงๆแล้วมันก็เจ็บเหมือนกันแต่ไม่ได้มากมายอะไร และพอเห็นหน้าเธอที่ดูเป็ทุกข์เป็ร้อนกลัวว่าตัวเองเป็คนทำให้เขาเจ็บ เขาก็ไม่อยากให้เธอโทษตัวเองยิ่งตอนที่เธอพูดเสียงเครือเหมือนจะร้องไห้ด้วยแล้วเขายิ่งไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาเจ็บ แต่เขาปิดเธอไม่ได้หรอกเพราะเธอรู้ว่าแรงที่บิดต้องทำให้เขาเจ็บแน่ๆ
1K
