เลเวลอัพ

"หยงต้าเย่า เจ้าออกมาหาข้าซะเดี๋ยวนี้นะ !"
เสียงดังอีกกระทึกครึกโครมพุ่งเข้าไปยังจวนเทพมังกรเสินหลง
หลงเฟยระเบิดอารมณ์โกรธออกมาแล้ว
ยามที่อยู่ปากประตูใหญ่ไม่กี่นายสะดุ้งตกใจ มีเสียงเล็ดลอดเบาๆ ออกมาจากหนึ่งในนั้น "นี่ไม่ใช่หลงเฟยคนไร้ค่านั้นหรอกหรือ ? ไม่ใช่ว่าไปจากเมืองหั่วหลีแล้วเรอะ ทําไมยังกลับมาอยู่อีกเล่า..."
เสียงพูดยังไม่ทันขาดคํา
"เพี๊ยะ !"
ฝ่ามือตบกระทบเข้ากับใบหน้าผู้นั้น ล้มลงกับพื้นหมดสภาพเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว
สายตาของหลงเฟยเย็นชา ตะโกนกร้าว "ไอ้สัตว์ชั้นต่ำ ชื่อที่ข้าเรียกนี้สมควรจะใช้เรียกคนชั้นต่ำอย่างเจ้าได้รึเปล่า ?"
น้ำเสียงสําแดงออกมาซึ่งพลานุภาพอันน่าเกรงขาม ทําให้ยามเฝ้าประตูเหล่านั้นสั่นเกร็ง
รู้ไว้ใช่ว่า ยามคนเมื่อสักครูนี้มีพลังฌาณระดับ2แห่ง ดินแดนนักรบจ้าน แต่กลับถูกหลงเฟยตบหน้าจนปลิวสลบลงไป
ไม่เจอกันเพียงครึ่งปี หลงเฟยไม่เหมือนหลงเฟยเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว
"เอ๊ะ นั่นไม่ใช่หลงเฟยคนไร้ค่าหรือ ? ทําไมยังมีชีวิตอยู่นะ ?"
"เพี๊ยะ !"
"โอ้ย... เจ้ากล้าตบข้า หลงเฟยเจ้าคนไร้ค่าเช่นนี้ยังจะกล้ามาลงไม้ลงมือกับข้า ข้า..."
"เพี๊ยะ !"
ตบด้วยหลังมืออีกฉาดหนึ่ง ลงไปกองอยู่กับพื้น
จวนเทพมังกรเสินหลงโอ่อ่ากว้างใหญ่มาก
ตามเส้นทาง มีคนโดนตบอยู่ตลอดทาง ไม่ว่าจะเป็นศิษย์สํานักมังกรหรือว่าจะเป็นบ่าวไพรในสํานักมังกรก็ดี ไม่ว่าใครหน้าไหนที่กล้าพูดคําว่าหลงเฟยคนไร้ค่า ต่างก็ต้องลงไปกองอยู่กับพื้น
"หลงเฟย เจ้าต้องการจะทําอะไรกันแน่ ?"
"จะกล้ำกรายจวนเทพมังกรเสินหลงมิได้เชียวรึ ?"
หลงเฟย เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ..."
ในตอนนั้นเองทหารมังกรเรียงรายทั้ง2ฝั่ง สวมใส่ชุดเกราะ กรีฑาเท้า อย่างพร้อมเพรียงในมือกําปืนสีเขียวระย้าอาวุธประจํากายสํานักมังกร เล็งชี้ไปยังหลงเฟย
หัวหน้าแถวทหารนายหนึ่งคือ หลงซาน
ที่จริงแล้วเขาไม่ใช่คนสกุลหลง" นามสกุลนี้ท่านไท่จู่แห่งบ้านสกุลหลงเป็นคนมอบให้ บรรพชนของเขาเคยเป็นหนึ่งในผู้ติดตามท่านไท่จู่ออกรบ เนื่องจากมีความสามารถโดดเด่น ทําให้ถูกท่านไท่จู่แต่งตั้งนามสกุลให้
ตลอดช่วงเวลาชีวิตวัยเยาว์ของหลงซาน นับว่าเป็นผู้ที่เก่งกาจ บรรลุฌาณระดับ4 ด้านการรบ
หลงเฟยขมวดคิ้วนิ่ง "หลงเฟย ?"
"เจ้าเรียกชื่อข้าผู้เป็นนายน้อยของเจ้าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ?"
"หลงซาน เจ้าถูกแต่งตั้งเข้าบ้านสกุลหลงแต่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เรียกชื่อนายน้อยตรงๆเจ้านี่ช่างกล้าจริงๆ" หลงเฟยพูดเสียงหนักกระแทกกระทั้นไปยังหลงซานโดยตรง
ในบ้านสกุลหลงใครๆ ก็รู้ว่าหลงเฟยนั้นเป็นนายน้อย
เป็นผู้สืบสกุลที่ท่านปู่กําหนดไว้ในทําเนียบบรรพชน
ไม่ว่าจะกลายเป็นคนไร้ค่า แต่ว่าตอนนี้หลงเฟยก็ยังคงเป็นอนาคตผู้นําของบ้านสกุลหลง
เมื่อดํารงซึ่งความเป็นนักรบแห่งสกุลหลงก็จักต้องให้ความเคารพ
การเรียกชื่อตรงๆ เช่นนี้เป็นการไม่เคารพต่อนายน้อยอย่างหนัก และยิ่งไม่เคารพต่อบ้านสกุลหลง
แต่ว่า
ไม่กี่ปีมานี้ ใครกันที่ทําให้หลงเฟยต้องเป็นเช่นนี้ ?
ยังมีใครบ้างที่ยังนับเขาเป็นนายน้อยแห่งบ้านสกุลหลง ?
ไม่มีสักคน !
หลงซานและเหล่านักรบของเขาก็เช่นกัน หลงซานเองถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าการเรียกชื่อหลงเฟยตรงๆ นั้นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง แต่ว่าอนาคตของบ้านสกุลหลงไม่สมควรที่จะตกอยู่ใน มือของคนไร้ค่าคนหนึ่ง
พลันพูดเสียงหนักออกมา "นายน้อย ? เจ้าไม่สมควรเลยสักนิดไร้ซึ่งคุณสมบัติโดยสิ้นเชิง ! หลงเฟย เจ้าหยุดการกระทําเช่นนี้ซะจะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นละก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"
หลงเฟยหัวเราะ หัวเราะขึ้นด้วยเสียงเย็นชา "ข้าไม่ เหมาะสมใช่มั้ย ?"
"ได้ !"
"วันนี้เฮียก็จะทําให้รู้ว่าอะไรเรียกว่าคุณสมบัติ"
เมื่อคําพูดจบลง
"ตึง ตึง ตึง.."
"กรอกก กรอกกก กรอกกกก..."
หลงเฟยกระโดดขึ้นฉับพลัน แขนขาอ้าออก ถอยหลังด้วยความหนักแน่นขนาบอยู่ที่พื้น เสียงในลําคอดังออกมา "กร๊อก กร๊อก” เสียงร้องแปลกๆ เหมือนคางคกยักษ์ตัวหนึ่ง
รอบกายของเขา ฝุ่นดินถูกพลังลมที่ปลดปล่อยออกมาจากร่างกายเขาพัดปลิวว่อนไปทั่วจนเป็นหมอกควัน
หลงซานมองดูด้วยสีหน้าจดจ่อ ไม่พูดพร่ำทําเพลง "พลังเทพปราบมาร..."
พูดยังไม่ทันจบคํา สายตาหลงซานขมุกขมัว ตั้งสติเพ่ง มองไปพบว่าหลงเฟยได้หายตัวไปจากที่ยืนอยู่เดิม
"ฮูล่าาา..."
กู่พลังแห่งเงาคางคกยักษ์พุ่งเข้าชน สองตาของหลงซานเบิกโพลง ไม่รอให้ตั้งตัวได้ ร่างกายถูกกระแทก ตับไตไส้พุงพัลวัน ลมปราณทะลุคอหอย สําลักออกมาเป็นเลือด ร้อง ออกมาอย่างเวทนาด้วยความเจ็บปวด "อ้ากกก..."
"ผลัวะ !"
ถูกพุ่งชนลอยไปไกลนับสิบเมตร ร่างกายของหลงซานติดอยู่บนผนังฝั่งหนึ่ง ผนังยุบลงไป แตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ เหมือนใยแมงมุม
พลังลมปราณไล่กระชั้น
"พลังเจียวซาพิฆาต!"
หลงเฟยปล่อยพลัง
"ย๊ากกกกกก..."
โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 11 ไม่เกรงกฏหมาย ไม่อายฟ้า (1)

นิยายแนะนำ

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 11 ไม่เกรงกฏหมาย ไม่อายฟ้า (1)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้