“แอนนาค่ะสองคนนั้นเขายังไม่ออกมากันอีกเหรอคะ?”ไวน์ก้มลงดูนาฬิกาข้อมือบอกเวลาหกโมงเย็น คิ้วเรียวยาวชนกันด้วยความแปลกใจไม่รู้พวกนั้นคุยอะไรกันตั้งสามสี่ชั่วโมง ป่านนี้ยังไม่ออกมากันอีก
“น่าจะใกล้แล้วค่ะเพราะคุณเลออนโทรมาบอกให้ตั้งโต๊ะอาหารได้เลย” แอนนาแม่บ้านต้นตระกูลบอกพลางรีบเดินเข้าครัวเพื่อดูความพร้อมของอาหารมื้อเย็น
“ทำไมวันนี้ตั้งเร็วค่ะ เพิ่งจะหกโมงเย็นเอง?”ในขณะนั้นเองคุณลุง
คนขับรถของเลออนก็เดินลากกระเป๋าเดินทางขนาดกลางสีดำของสามีและสีเกรย์ของนิโคไลตรงไปยังรถยนต์MPV สัญชาติญี่ปุ่นที่จอดรออยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว
“นี่พวกเขาจะไปไหนกันคะ?”
“คืนนี้ผัวต้องบินไปสหรัฐอเมริกาโดยด่วนเมียคงคิดถึงผัวแย่จนนอนไม่หลับ” เลออนเดินมาถึงโต๊ะอาหารก็มายืนออเซาะออดอ้อนเอาคางเกยไหล่บางสองมือโอบกอดภรรยารักที่อุ้มลูกน้อยอยู่แนบอก ในขณะเดียวกันก็ลอบยักคิ้วใส่นิโคไลที่กำลังนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างเป็ต่อ ขณะที่เดินออกมาจากห้องทำงานที่มาคุ
“ไปตอนนี้เลยยิ่งดีค่ะ” ทำเอาคนที่ที่ถูกยักคิ้วใส่อย่างเป็ต่อเกือบสำลักน้ำเปล่าแอนนารีบยื่นทิชชูให้แขกประจำของบ้านอย่างรีบร้อน
เมื่อเห็นว่าเมียมีทีท่าไม่สนใจก็หันมามองเด็กน้อยตาสีน้ำข้าวที่มองเขาตาแป๋ว “เอวาคงคิดถึงดาด้ามากใช่ไหมลูกแต่ยังไงหนูก็ต้องอยู่กับมี้ถึงแม้ว่าหนูจะคิดถึงดาด้ามากก็ตาม รู้ไหมครับ”
“ลุงละ..ลาย”เสียงของเด็กหนึ่งขวบที่ยังพูดไม่ชัดร้องเรียกศัตรูหัวใจพ่อพร้อมทั้งยิ้มตาหยีจนแก้มจะปิดดวงตาแล้วขณะสองแขนอ้วนจ้ำม่ำโน้มตัวไปหาแขกของบ้าน แอนนาจึงเดินไปรับคุณหนูน้อยของบ้าน
จากอกมารดาไปนั่งอยู่ในบนตักแกร่งของลุงละลาย ทำเอาคนเป็พ่อเดินไปนั่งไหล่ตกตีหน้าเศร้าข้างภรรยารักเมื่อลูกเห็นคนอื่นดีกว่าตนที่เป็พ่อ
“มีเื่ด่วนเหรอคะพี่นิโค” ไวน์หันไปถามด้วยใบหน้าไม่สู้ดีนัก ทำเอาคนเป็สามีเกือบสะดุดล้มหัวคะมำแทนที่ไวน์จะถามเขาที่เป็ถึงสามีอย่างถูกต้องตามกฎหมายแต่เลือกไปถามไอ้หมาจิ้งจอกเฒ่าตาสีลูกมะกอกแทน
“หึ” คนจิ้งจอกเฒ่าตาสีมะกอกแค่นยิ้มมุมปากทำเอาเลออนมองเขาตาเขียวปั้ด ก่อนจะรีบปรับสีหน้าดังเดิมเมื่อคนที่ตัวเองเรียกว่าเมียกำลังเหลือบตามอง
“พี่ว่าแอรอนน่าจะกำลังเจอปัญหาใหญ่ ทำให้พี่กับไอ้เด็กเหลือขอนี่ต้องบินด่วนไปคืนนี้เลย”นิโคไลปรายตามองเด็กเหลือขอที่เขาว่ากำลังฉีกยิ้มกว้างให้กับภรรยาและตัวเขาเองแม้ความจริงมันจะอยากฉีกเนื้อเขามากกว่า
ไวน์ยกนิ้วชี้นวดขมับสองข้างสองคนนี้เจอหน้ากันทีไรไม่เคยจะญาติดีกันสักครั้ง และเธอไม่เคยจะชินมันสักที
“แต่พี่แพรวาก็อยู่ที่นั่นนี่ค่ะพี่แพรวาเก่งมากพี่นิโคไม่ต้องเป็ห่วงค่ะ” ใบหน้าสวยหวานพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและภาคภูมิใจในตัวพี่สาวถึงแม้จะคนละพ่อละแม่แต่ไวน์ก็รักและเคารพเหมือนพี่สาวคนหนึ่ง
“ก็เพราะแพรวา พวกเราถึงต้องไป” เลออนพูดแทรกขึ้น ขืนรอ
จิ้งจอกเฒ่าพล่ามเสร็จ เย็นนี้ข้าวก็คงไม่ต้องแดกไอ้นี่ก็ปากหนักซะเหลือเกินพ่อคุณ ไม่ถามก็ไม่ตอบ
“เื่มันเป็มายังไงคะพี่เล” ไวน์หันขวับ ถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้นดวงตาดำขลับจ้องจะเอาคำตอบ
“เอ่อ คือว่า พี่ต้องรีบกินข้าวเดี๋ยวจะตกเครื่อง” คนถูกคาดคั้นรีบก้มหน้าก้มตาประหนึ่งรีบอีกห้านาทีจะตกเครื่องทั้งที่มีเวลาเหลือเกือบหกชั่วโมง
เมื่อเห็นท่าทางของสามีเธอจึงหันไปฝ่ายตรงข้ามหวังฟังคำตอบจากพี่ที่เธอเคารพรักมาเสมอและยังเป็ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเธอไว้ในเหตุการณ์สองปีที่แล้วแต่เ้าตัวก็ดูท่ามัวแต่หยอกหลานหัวเราะคิกคักมีความสุข
“ได้! ในเมื่อทุกคนไม่อยากตอบงั้นไวน์โทรถามพี่แพรวาเองก็ได้”
“อย่า~” สองคนพูดขึ้นพร้อมกันแอนนาเดินไปรับคุณหนูน้อยจากลุงละลาย ไวน์จ้องหน้าสองคนที่ดูมีพิรุธสลับกันไปมา
“พูดไม่งั้นก็ไม่ต้องก้าวออกจากบ้านทั้งสองคนเลย” คนตัวเล็กนั่งกอดอกออกคำสั่งแกมบังคับด้วยท่าทางเอาแต่ใจแม้เลออนจะเป็มาเฟียฆ่าได้แต่หยามไม่ได้ ก็อย่าคิดกล้าท้าทายระบบที่เรียกว่าเมีย
นิโคไลที่นั่งอยู่เฉย ๆก็ถูกร่างแหไปด้วย ยิ่งเมื่อสบตากับเ้า
ตัวที่ดูเหมือนหมาหงอยเ้าของั์ตาสีมะกอกก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตกหน้าอย่างนี้รู้เลยความลับไม่มีในโลกของเมีย หน้าอย่างนี้มีหรือจะกล้าขัดคำสั่ง
เมื่อถูกสายตาคาดคั้นเ้าของั์ตาสีน้ำข้าวจึงต้องวางช้อนลงคงถึงเวลาที่ไวน์จะต้องรู้ความจริงบ้างแล้ว
“ไวน์รู้ไหมว่าทำไมแพรวาถึงได้ไปเป็เลขาให้ไอ้แอรอน”เลออนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะสบเข้ากับดวงตาดำขลับของภรรยา
“ก็แอรอนยังไม่มีประสบการณ์ ป๊าอาจรู้สึกผิดที่มีส่วนทำให้พี่เลจำต้องสละตำแหน่งเพราะเหตุการณ์ในวันนั้นแอรอนจึงต้องขึ้นมารับตำแหน่งต่ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ทั้งที่ตัวเองไม่มีประสบการณ์เลยป๊าก็เลยส่งเลขาที่เพอร์เฟคอย่างพี่แพรวาให้มาช่วยแอรอนก็เท่านั้นเอง” ไวน์ยักไหล่พูดเหมือนมันเป็เื่ทั่วไปไม่เห็นจะเกี่ยวกับกับสิ่งที่เธอถามไปก่อนหน้านี้เลย
“ถ้ามันแค่นั้นก็ดีสิ” นิโคไลพึมพำคนเดียวเบา ๆ ขณะที่ตักอาหาร
เข้าปากแต่แววตากลับมีแววคิดหนัก แต่ก็ไม่รอดพ้นคนหูดีอย่างไวน์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“แล้วมันแค่ไหนกันก็พูดมาสิคะมัวแต่กลัวดอกพิกุลร่วงอยู่ได้” คนฟังเริ่มมีน้ำโหเล็กน้อยสองคนนี้พูดจามีลับลมคมในอะไรบางอย่าง
“แอรอนแค่เข้ามารับตำแหน่งชั่วคราว”
“ว่าไงนะ”
**************************************
นิโคไลอยู่ดี ก็โดนไปกับเลออนด้วย ไรท์ว่าพี่นิโคไลหัวจะปวดน่าดู5555
สปอย
“ปล่อยฉันนะ พวกแกเป็ใคร ฉันบอกให้ปล่อยไง”
“เพี๊ยะ” แพรวาหน้าหันไปตามแรงของฝ่ามือหนาขวับ คนถูกตบรู้สึกชาที่ใบหน้าด้านซ้าย ปากบางสั่นระริกก่อนลิ้นจะััถึงรสเค็มปะแล่มของน้ำสีแดงตรงมุมปาก เธอค่อย ๆ หันหน้าที่ขึ้นรอยแดงเถือกข้างใบหน้าขึ้น
หมับ! มือหยาบกร้านจับคางมลบีบเต็มแรงจนแพรวาต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บจนน้ำตาเล็ดข้างขอบตาสองข้าง
“ทีนี้ก็บอกมาว่าไอ้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนั่นมันอยู่ไหน” ชายที่เพิ่งฟาดใบหน้าเธอกดเสียงต่ำถาม ั์ตาสีมะกอกเหี้ยมไร้แววความเป็มนุษย์ถามเสียงเย็น
604
