หมวดนัดคุยเื่ที่ตนได้ข่าวจากผู้กองพลพร้อมบอกธุระดังกล่าวกับหมอนิชา ทิ้งท้ายว่าขอนัดพบที่ผับของน้องชายนิชาด้วย หลังจากวางสายก็รีบแอบเข้าไปห้องฉายยี่เพื่อเล่ารายละเอียดให้ฟัง จำเป็ที่จะต้องให้ฉายยี่ไปด้วยเพื่อเป็ข้ออ้างไปผับนั้น ซึ่งฉายยี่เองเห็นว่าเื่ที่สืบนั้นเริ่มมีความคืบหน้าเลยยอมตกลง
*************************************************
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉายยี่ขอพี่ชานไปผับเพื่อสังสรรค์เพื่อนเก่า และนัดเองก็เป็เพื่อนในกลุ่มเช่นกัน เลยขอให้นัดไปด้วย และไม่อยากให้ดูเอิกเกริกต่อหน้าเพื่อน เกรงว่าเพื่อนจะกลัวบอดี้การ์ด เลยว่า
“เอ่อพี่ชานคะ เดี๋ยวให้พี่นัดเขาเป็คนคุ้มกันน้องคนเดียวดีกว่า น้องเกรงว่าเพื่อนจะหวาดกลัวผู้ติดตามค่ะ”
นายชานคิดอยู่นาน แต่เพราะไอ้นัดก็เป็คนมีฝีมือ เลยสั่งกับไอ้นัดว่า
“ถ้าน้องสาวฉันเป็อะไรไป จำไว้ ฉันจะหักคอเธอคามือ ไอ้นัด”
“รับทราบครับนาย ผมจะดูแลฉายยี่ด้วยชีวิต”
*************************************************
เมื่อถึงผับ นายฟานแปลกใจที่เห็นฉายยี่มาที่ผับโดยไม่มีผู้ติดตาม เห็นมากับสาวทอมคนเดียว เลยแอบติดตามไปดูว่ามากันทำไม นายฟานเฝ้าสังเกตว่า ทั้งคู่ขึ้นไปที่ห้องพักเ้าของผับและพบกับหมอนิชาซึ่งเป็หมอประจำตัวเ้าพ่อ เลยสงสัยขึ้นไปแอบฟังด้วย
ทั้งสามพบกัน ก็พูดถึงเื่คดีทันที หมอนิชาแจ้งว่าเืที่นำไปตรวจนั้นพบสารพิษที่ทำให้หัวใจหยุดทำงานทันที
“เป็ฆาตกรรมจริงๆ ด้วย แต่ใครเป็คนทำกันล่ะ หมอประจำตัวคนไข้หรอคะ”
“พี่ลองสำรวจหมอประจำตัวคนไข้ที่เป็เหยื่อแล้ว ไม่ใช่คนเดียวกันค่ะ แต่คนไข้ที่เป็เหยื่อนั้นล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับพรรคัขาวทั้งสิ้น”
ฉายยี่นึกหวั่นใจเพราะตนมีบอดี้การ์ดติดตามตลอด ยากแก่การช่วยสืบคดีเลยว่า
“พี่ๆ คะ ฉายยี่คงช่วยอะไรได้ไม่มากนัก เพราะมีบอดี้การ์ดติดตามตลอด แถมตอนนี้พี่ชานก็ไม่ยอมให้พี่นัดมาเป็บอดี้การ์ดให้อีก”
“อย่ากังวลเลยค่ะ น้องฉายยี่ แค่นี้ก็ช่วยพวกพี่ได้เยอะแล้ว”
“น่าเสียดายที่เราไม่อาจเข้าไปสืบในจตุรทิศ ตะวันออก เหนือและใต้ได้ มีนิชาคอยสืบจากการติดตามเ้าพ่อ และฉันกับน้องฉายยี่เข้าไปสืบตะวันตก”
แต่แล้วก็มีเสียงผู้ชายพูดว่า
“แต่ฉันช่วยได้นะ”
ทุกคนพูดพร้อมกัน
“นายฟาน!”
“นายมาได้ไง ได้ยินหมดแล้วใช่มั้ย ไม่ใช่นายจะเป็ฆาตกรเสียเองล่ะ”
“ผมไว้ใจได้นะ สามารถเข้าออกหน่วยต่างๆ ได้สะดวกซะด้วย”
หมวดนัดแม้กลัวว่านายฟานจะเป็สายรึเปล่า แต่ก็มีเซ้นว่านายฟานไม่น่าจะใช่คนร้าย แถมความลับก็เปิดเผยแล้วด้วย จำเป็ต้องให้นายฟานร่วมมือด้วย
“เอาเถอะค่ะ ฉันจะยอมเชื่อคุณ”
ฉายยี่ยังไม่ไว้ใจคู่ปรับ
“งั้นฉันจะติดตามนายไปสืบด้วย ฉันยังไม่ไว้ใจนาย ถ้านายเอาเื่นี้ไปบอกผู้บงการจะว่ายังไง”
“เธอจะไปได้ไงล่ะ พี่เธอก็คงไม่ยอมแน่นอน แถมต้องมีผู้ติดตามอีก”
หมอนิชาเห็นด้วยกับฉายยี่ ว่ายังไว้ใจไม่ได้ เลยเสนอว่า
“งั้นให้นายฟานแกล้งเป็แฟนกับฉายยี่ เพื่อให้ฉายยี่สามารถไปไหนมาไหนกับนายฟานได้สะดวก”
ทั้งสองพูดพร้อมกัน
“ไม่เอานะ”
“นายชานได้เพ่งหัวกบาลฉันแน่ นายนั่นยิ่งหวงน้องสาวจะตาย”
“จริงๆ ฉันก็รู้นะคะว่าญาติของคุณก็เป็เหยื่อเหมือนกัน ซึ่งคุณก็แอบสงสัยใช่มั้ยคะ แต่ในเมื่อพวกเรายังคงไม่ไว้ใจคุณ และฉันเองจะแจ้งข่าวให้กับฉายยี่เท่านั้น ไม่ติดต่อคุณโดยตรงค่ะ” หมวดนัดพอจะรู้ประวัตินายฟานอยู่บ้าง ว่าไม่ใช่คนเลวร้าย
เพื่อสืบคดี ทั้งคู่เลยยอมทำตามแผนคือ นายฟานแกล้งเป็แฟนกับฉายยี่เพื่อสะดวกในการติดต่อกัน โดยการไปสืบคดีนั้นต้องมีฉายยี่ไปด้วยเพื่อคอยบอกแผนและคอยติดต่อประสานงานกับหมวดนัด
“แล้วฉันจะผ่านด่านนายชาน ผู้หวงน้องสาวยังไงเนี่ย”
“ฉันเชื่อว่าคุณมีวิธีค่ะ แต่ฉันอยากให้คุณรับรองว่าคุณจะปกป้องฉายยี่ด้วยชีวิตด้วย” หมอนิชากล่าว
“ผมสัญญาครับว่าจะปกป้องเธอ”
หลังจากทั้งสี่คนปรึกษากัน นิชาซึ่งอ้างกับเ้าพ่อว่าจะมาพบน้องชายที่ผับ เลยให้น้องชายไปส่งที่พรรคัขาว
*************************************************
ส่วนทั้งสามคิดว่าจะเริ่มแผนวันนี้เลย เลยให้นายฟานไปส่ง เมื่อมาถึง นายฟานขอทำใจก่อนเพราะกลัวนายชานหักคอ
นายชานแปลกใจมากที่ ทั้งสองคนมาพร้อมกับนายฟาน
“นาย นายมาทำอะไรที่นี่”
นายฟานว่า
“ฉัน เอ่อฉัน ฉันทำฉายยี่ท้องว่ะ”
ฉายยี่ใสุดขีดกับคำพูดนั้น แต่ก็นึกได้ว่านายชานต้องเข้ามากระทืบแน่เลยรีบบอกให้พี่นัดช่วยจับตัวนายชานไว้ก่อน
นายฟานเล่นใหญ่มาก สายตาก็มองไปที่ฉายยี่แอบส่งซิกให้ร่วมมือด้วย
“ฉันขอโทษจริงๆ ว่ะ วันนั้นฉันเมาจริงๆ”
ฉายยี่จึงแกล้งร้องไห้
“ฮือ ฮือ ใช่ค่ะวันนั้นพี่ฟานเขาข่มเหงน้อง แต่เมื่อเกิดขึ้นเลยต้องปล่อยเลยตามเลย” “พี่ชานยกโทษให้น้องกับพี่ฟานด้วยนะคะ หลังจากนั้นพวกเราก็แอบลอบพบกันหลายครั้ง ตอนนี้ก็ท้องแล้วด้วย ฮือฮือ”
นายชานโกรธมาก พยายามจะเข้าไปกระทืบแต่กลับโดนดึงตัวไว้
“นายจะรับผิดชอบยังไง ห๊า ฆ่าตัวตายที่นี่ดีมั้ย”
“พี่ชาน ไม่ห่วงหลานที่จะเกิดมาหรอคะ หลานไม่มีพ่อจะทำยังไง”
หมวดนัดนึกชื่นชมทั้งสอง ตีบทแตกจริงๆ
นายชานสงบสติอารมณ์ ยอมรับฟังทั้งคู่ เพราะไม่อยากให้หลานกำพร้าด้วย เลยว่า
“นายต้องแต่งงานกับฉายยี่อย่างสมเกียรติ ไปจดทะเบียนสมรสให้เรียบร้อย แล้วนำทะเบียนสมรสมาให้ดูด้วย”
ทั้งคู่ใ
“ห๊า! หมั้นกันไว้ก่อนดีมั้ยคะพี่ชาน เอ่อยังไม่ต้องให้ถึงขนาดนั้นก็ได้”
“ไม่! พี่ไม่อยากให้ใครมาวิจารณ์น้องพี่ว่าท้องก่อนแต่ง” “นายไปจัดการให้เรียบร้อย ไม่เช่นนั้นฉันจะไปถล่มหน่วยนายให้ราบคาบ”
“เอ่อเอ่อ รับทราบครับคุณพี่ชาย” นึกในใจว่า “เื่ชักไปกันใหญ่แล้ว”
*************************************************
เมื่อฟานกลับไป ส่วนฉายยี่ก็กลับไปห้องนอน นายชานเลยถามไอ้นัดว่า
“นายรู้เห็นเื่นี้ มาตลอดเลยใช่มั้ย”
หมวดนัดต้องยอมไหลไปตามน้ำ
“เอ่อ เอ่อ ผมขอโทษครับนาย คุณฉายยี่ขอร้องให้ผมช่วย ผมขัดเธอไม่ได้จริงๆ”
“งั้นฉันไล่นายออก นายมันไว้ใจไม่ได้”
หมวดนัดยอมออกตอนนี้ไม่ได้เพราะคดียังไม่ถึงไหน เลยยอมกอดขานายชานร้องไห้ พร้อมกับขอร้อง
“นายอย่าไล่ผมออกเลยนะครับนาย ผมตกงานไม่มีงานทำจริงๆ ผมขอโทษ ฮือฮือ ต่อไปผมจะไม่ทำอีกแล้ว ฮือฮือ”
นายชานเห็นก็ใจอ่อน แต่คิดว่าไอ้นัดมันไว้ใจไม่ได้ เลยว่า
“งั้นฉันจะฝากให้นายไปทำงานกับอาไห่ นายจะได้ไม่ต้องตกงาน”
หมวดนัดได้ยินชื่ออาไห่ก็แอบดีใจ เลยว่า
“ขอบคุณครับนาย ที่ช่วยให้ผมได้มีงานทำไม่ต้องตกงานเหมือนแต่ก่อน”
“เก็บของซะ วันพรุ่งนี้ฉันจะพาไป” แล้วเดินจากไปอย่างโมโห น้องสาวสุดที่รักก็มาโดนไอ้ฟานทำลาย เจ็บใจตัวเองที่ดูแลน้องได้ไม่ดี
596
