"คุณชื่ออะไรเหรอครับ?" ผมถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือกลับประคองร่างเธอให้ลุกขึ้น ก่อนจะนั่งแทนที่เธอ
"ฉันชื่อเอมี่... แล้วนายล่ะ ชื่ออะไร?" เธอปรายตามองด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้หลงใหล ราวกับท้าทาย
"คุณไม่จำเป็ต้องรู้หรอก" ผมตอบเสียงเรียบ แต่แฝงแววท้าทาย พลางยกแขนโอบรัดรอบเอวเธอแน่นขึ้น
สายตาของเอมี่สะท้อนประกาย ริมฝีปากเธอคลี่ยิ้ม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังจะเล่นเกมที่ไม่รู้กติกา
"งั้นเหรอ... งั้นฉันจะหาคำตอบเอง" เธอกระซิบเบา ๆ ข้างหู ก่อนจะเอนตัวเข้าใกล้ใบหน้าของผม
ในขณะเดียวกัน เสียงของระบบก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศ
[คุณเหลือเวลาอีก 4 นาที]
“รู้แล้วน่า… เลิกสอดส่องฉันสักทีได้ไหม” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
ไม่กี่วินาทีต่อมา ริมฝีปากของเราก็ประสานกัน ความร้อนจากลมหายใจสอดประสานกับจังหวะที่เรียวลิ้นััและไล้ไปมา ราวกับกำลังค้นหาความลับซ่อนเร้นของกันและกัน
ฝ่ามือของผมลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนบาง ความคิดผุดขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่ นี่มันดีเกินไปแล้ว ระบบจากอนาคตบ้าอะไรเนี้ย…
ยิ่งเมื่อสายตาเหลือบเห็นเสื้อเอวลอยที่เผยผิวเนียน และกางเกงยีนส์ขาสั้นหลวม ๆ ที่แทบปิดบังความเย้ายวนของเธอไม่มิด ความรู้สึกยิ่งพลุ่งพล่านจนยากจะควบคุม
หลังจากลิ้นของเราดื่มด่ำน้ำหวานกันแล้ว เอมี่ค่อย ๆ ผละริมฝีปากออก ดวงตาคมทอดมองผมด้วยรอยยิ้มซุกซน ก่อนจะเลื่อนกายลงช้า ๆ คุกเข่าตรงหน้า มือทั้งสองของเธอเอื้อมมาที่เข็มขัด พลางไล้นิ้วตามขอบโลหะ
“ตอนนี้คงหยุดฉันไม่ได้แล้วล่ะ…” เธอเอ่ยแ่เบา คล้ายกระซิบยั่วเย้า ทำเอาลมหายใจผมขัดห้วง
“ใครอยากจะหยุดคุณกันล่ะ” ผมตอบกลับอย่างเ้าเล่ห์ ริมฝีปากโค้งเป็รอยยิ้ม “แต่ว่า…ขอให้เร็วหน่อยนะ ฉันไม่ค่อยมีเวลา”
เธอชะงักไปชั่วขณะ แต่รอยยิ้มกลับกว้างขึ้นกว่าเดิม “อะไรกัน มีเื่อะไรเหรอถึงกับทำให้นายไม่มีเวลาสำหรับเื่แบบนี้”
มือเรียวของเอมี่ค่อย ๆ เลื่อนตามเข็มขัดและรูดซิบลงเรื่อยๆ
ในหัวผมกลับย้ำเสียงเตือนของระบบที่ยังดังก้อง เหลือเวลาอีกไม่นาน… ความเร่าร้อนกับแรงกดดันประสานกันจนหัวใจเต้นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่นานมือที่กำลังปลดซิบกางเกงของผมก็ทำสำเร็จ แล้วเ้าลูกชายของผมก็โผล่หัวออกมาทักทายโลกภายนอกอย่างเต็มที่
แต่ก่อนที่เธอจะทำอะไรต่อ มือเรียวกลับล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง แล้วหยิบยางลัดผมออกมาอย่างใจเย็น
เธอรวบเส้นผมยาวสลวยขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนจะสะบัดเบา ๆ ให้ปลายผมพลิ้วไหว แล้วมัดรวบตึงอย่างเป็ระเบียบ
เพียงแค่ท่าทางธรรมดานั้นกลับทำให้ผมแทบหยุดหายใจ… มันทั้งงดงาม ทั้งเย้าราวกับภาพฝันที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นใกล้ ๆ แบบนี้
ไม่ทันที่ผมจะได้ตั้งตัว มือของเธอก็กุมเ้าน้องชายของผมไว้เต็ม ๆ "ใหญ่ใช้ได้เหมือนกันนะเนี่ย" เธอพึมพำออกมา ก่อนที่ปลายลิ้นสีชมพูของเธอจะเริ่มไล่เลียจากโคนไปจรดปลาย
ความเย็นชื้นจากเรียวลิ้นของเธอทำให้ผมเสียวซ่านไปทั้งร่าง เธอใช้ริมฝีปากน้องชายของผมและขยับขึ้นลงอย่างชำนาญ
ในจังหวะที่ผมกำลังจะะเิความสุข เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว
[ถึงเวลาที่กำหนดแล้ว…นับถอยหลัง 3 วินาที]
[คุณกำลังจะกลับไปยังโลกใหม่ของคุณ]
[3]
“เดี๋ยวก่อน! อย่าเพิ่ง ฉันยังไม่เสร็จเลย!” ผมร้องะโเสียงดัง พลางคว้าศีรษะเอมี่เอาไว้จากนั้นก็ ยกขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป
[2]
ภาพรอบตัวเริ่มสั่นไหว แสงสีขาวแผ่กระจายจนบดบังทุกสิ่ง
[1]
“ไม่…!”
[กำลังโหลด]
ความมืดสนิทเข้าแทนที่ พร้อมกับความรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกจากร่างกาย ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบลงในชั่วพริบตา
ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ผมกลับมายังโลกใหม่แล้ว และมีจอโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมข้อความว่า
[สำเร็จ]
3K
