บทที่ 2 โฉมงาม
วันรุ่งขึ้นหลังจากที่ทำกิจกรรมทางศาสนาเสร็จจ้าวซินเยว่ก็เดินเข้าไปช่วยงานซุนหัวเช่นทุกวันต่างกันที่วันนี้จะมีคนเจ็บคนป่วยเยอะเป็พิเศษ และมีชินอ๋องกับรุ่ยอ๋องช่วยงานอยู่แถวนั้นด้วย
"ข้าช่วย"ชินอ๋องเห็นนางกำลังยกตะกร้าสมุนไพรก็เดินเข้ามาช่วย นางก็ได้แต่มองคนฐานะสูงก่อนจะก้มหน้าหลบตาอีกฝ่าย
"ยกไปให้แม่นมจี้ฝั่งนั้นเลยเ้าค่ะ"เสียงหวานกล่าวกับชินอ๋องอย่างมีมารยาทพลางผายมือไปทางเพิงที่ใช้สำหรับเตรียมตากสมุนไพร
ร่างสูงพยักหน้ารับจึงเดินไปตามที่นางว่า
เมื่อแน่ใจว่าของไปถึงที่หมาย จ้าวซินเยว่ก็เดินเข้าไปในเรือนเพื่อเอารายชื่อสมุนไพรที่จะต้องเก็บมาในวันนี้โดยที่นางไม่ได้สังเกตเลยว่าใครกำลังมองนางด้วยสายตาแบบใดบ้าง
"อาจารย์วันนี้ข้าต้องไปเก็บสิ่งใดมาบ้างเ้าคะ" เสียงหวานถามย่างเคยชิน
ซุนหัวนิยมเก็บสมุนไพรมาแค่ใช้เผื่อขาดเพียงเล็กน้อยเพื่อปกป้องธรรมชาติ ส่วนหนึ่งที่เก็บมาหากเพาะต่อได้นางก็จะเพาะบางส่วนเอามาใช้เอง อีกส่วนตากเก็บไว้ใช้และจะไม่หาเพิ่มเพื่อขายแม้ราคาจะสูงเทียมฟ้า
เพื่อให้สมุนไพรป่ายังมีใช้ไปเรื่อยๆซุนหัวเลยรบกวนป่าน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
หลังจากที่ได้รายชื่อสมุนไพรแล้ว จ้าวซินเยว่ก็เดินออกไปทางป่าใกล้ๆน้ำตกตามลำพัง
ยามนางออกมาจากเรือนหลังเล็กของอาจารย์ อ๋องทั้งสองก็ไม่อยู่แล้วพี่ชายนางก็เช่นกัน ทั้งที่นางคิดว่าจะชวนพี่ชายไปเป็เพื่อนเพราะเส้นทางนั้นนางไม่คุ้นเท่าไหร่และจะไปรบกวนแม่นมกับบ่าวทั้งหลายก็วุ่นกับการตระเตรียมสมุนไพรเพื่อการรักษาทหาราเ็คนยิ่งไม่พอนางก็เกรงใจ จึงเดินไปด้วยตัวคนเดียว
ร่างเล็กเดินไปทางน้ำตกภายในป่าที่ไม่ได้ลึกมากเพียงแต่ตรงนี้ไม่ค่อยจะมีคนเดินผ่านไปมาก่อนที่นางจะเริ่มเก็บสมุนไพรป่าตามที่อาจารย์สั่ง
ใน่เวลาเดียวกัน หยวนซ่ง บุตรชายของคหบดีที่มีอำนาจแถวนี้ได้ติดตามนางมาหลายวันในที่สุดก็ได้โอกาสที่นางอยู่คนเดียว ในที่ที่ไม่มีคน
"นายน้อย นี่มัน์เปิดทางชัดๆยังไงแม่นางจ้าวก็คงไม่พ้นท่าน" บ่าวร่างผอมพูดพลางหัวเราะคิกคักอย่างพอใจ
วันนี้จ้าวซินเยว่ก็ยังงดงามเช่นเดิมนางงดงามที่สุดแล้วในที่นี้ไม่มีใครงามเกินนาง ทั้งผิวพรรณขาวเนียน ทั้งใบหน้าของนางสวยด้วยสมุนไพรบำรุงนานาชนิดรูปร่างอรชร และกริยาที่ไม่ต่างจากคุณหนูผู้หนึ่งนางล้วนเป็นางในฝันที่ไม่อาจเอื้อมของชายหนุ่มแถวนี้ แต่เขานี่แหละจะเอื้อมเขาจะทำให้นางเป็เมียเขาให้จงได้
"งั้นก็ไปสิวะ จะรออะไร"หยวนซ่งบอกบ่าวพร้อมเดินตรงขึ้นูเาตามจ้าวซินเยว่ไป
...... ...
สายน้ำที่ไหลผ่านดูช่างใสสะอาด ชายหนุ่มร่างสูงเนื้อตัวเต็มไปด้วยาแกำลังชำระล้างร่างกายอยู่ในแอ่งน้ำตกผมยาวถูกมัดรวบอย่างดีไม่ให้เปียกน้ำ ใบหน้าคมคายไม่แสดงอารมณ์ต่อสิ่งใดเรือนร่างเปลือยเปล่าเผยกล้ามเนื้อ่บนเหนือน้ำที่ดูสมบูรณ์แข็งแกร่งใบหน้าเกลี้ยงไร้หนวดเคราไม่เหมือนเช่นทหารทั่วไป เผยความคมคายของเขา
ร่างสูงชำระร่างกายจนพอใจจึงเดินขึ้นมาแต่งตัวพลางปล่อยผมยาวสีดำขลับออกมาผ่อนคลาย
เวลานั้นเอง ร่างสูงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าบางเบาของสตรีจึงได้หลบฉากออกไปเนื่องจากตนเองอยู่ในสภาพที่ไม่เรียบร้อยนักและเขาก็ไม่อยากให้ใครมาเจอในตอนนี้
อีกด้านหนึ่งเสียงฝีเท้าของสตรีใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนถึงปลายแอ่งที่อยู่ห่าง นางก็หยุดลงรอยยิ้มสวยปรากฏขึ้นก่อนที่คนตัวเล็กจะก้มลงไปเก็บสิ่งที่ตามหา
"เจอแล้ว มีอยู่จริงๆ ด้วย"จ้าวซินเยว่เห็นสมุนไพรอย่างสุดท้ายที่ตามหา นางจึงรีบเก็บสมุนไพรนั้นโดยไม่ทันสังเกต ว่ามีบุรุษผู้หนึ่งใช้วรยุทธ์หลบหลีกนางไปตามต้นไม้ที่นางเดินผ่าน
ดวงตาคมคายเหลือบหญิงสาวเล็กน้อยแต่เขาไม่รู้จักหญิงสาวผู้นั้นจึงมิได้ใส่ใจ
ร่างเล็กลุกขึ้นพร้อมกับยกตะกร้าเล็กที่นำมาใส่สมุนไพรด้วยท่าทางร่าเริงก่อนจะหันหลังกลับ แล้วพบกับบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนดักหน้าหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม
"แม่นางจ้าวดวงเราช่างสมพงศ์กันเหลือเกิน เช่นนี้เราสองคนควรจะได้คู่กัน"หยวนซ่งกล่าวกับจ้าวซินเยว่พร้อมกับเดินเข้าใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับร่างบางที่ค่อยๆเดินถอยไปข้างหลัง
"หยวนซ่งเ้าคิดจะทำสิ่งใดกัน" นางมิใช่คนโง่ นางรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่าย้าอะไรแต่นาง้าซื้อเวลาเพื่อมองหาทางหนาทีไล่
"จุ๊ๆๆๆ แม่นางจ้าวอย่าถ่วงเวลาเลย ยังไงเ้าก็หนีข้าไม่พ้น"
สิ้นเสียงของหยวนซ่ง มันก็ถือวิสาสะจับแขนของนางโดยมีลูกน้องทั้งสองมาช่วยยืนล้อมแต่จ้าวซินเยว่ก็สะบัดอย่างด้วยความไม่ยินยอม
"โอ้ย! นังนี่ฤทธิ์เยอะนักนะ"จ้าวซินเยว่ใช้เท้าถีบไปที่กล่องดวงใจของผู้ชายจนหยวนซ่งทรุดลงกับพื้นต้องปล่อยจ้าวซินเยว่ไป เมื่อมีทางรอด นางจึงพยายามวิ่งหนีให้เร็วที่สุด
แต่นางก็ไม่ทันลูกน้องของหยวนซ่งคนตัวใหญ่จับข้อมือของนางไว้ได้ แต่นางก็ไวกว่านางหยิบมีดที่เอาไว้ใช้ตัดสมุนไพรแทงที่มือมันจะมันร้องเสียงดัง
"โอ้ย! เจ็บ!!!"ลูกน้องตัวใหญ่เบ้ปากร้องได้อย่างกับเด็ก จ้าวซินเยว่เบ้ปากนึกสมน้ำหน้าก่อนจะรีบวิ่งไปโดยที่ลูกน้องตัวเล็กยังลังเล
"ตามไปสิวะ!วันนี้ข้าไม่ได้นางเป็เมีย ข้าเอาพวกเ้าตายแน่!" สิ้นเสียงของผู้เป็นายบ่าวตัวเล็กก็รีบวิ่งตามจ้าวซินเยว่
ทางด้านร่างบาง นางวิ่งไปพลางหันไปมองข้างหลังไปพลางจึงไม่ทันได้มองทางให้ดี ระหว่างที่นางวิ่งมือของนางก็โดนจับแล้วกระชากไปหลังเงาต้นไม้ใหญ่พร้อมกับพุ่งเอาอ้อมอกของบุรุษทันที
นางใตื่นจนจะกรีดร้องแต่มือหนาของอีกฝ่ายก็ไวก่อน เขายกมือปิดปากอีกฝ่ายพร้อมมองนางด้วยสายตาดุ
"ถ้าไม่อยากถูกพวกนั้นจับทำเมียก็อยู่นิ่งๆ" เ้าของเสียงเรียบเบากดต่ำดูทรงพลังเอ่ยกับหญิงสาวที่ตนพึ่งช่วยก่อนจะชะงักเมื่อเห็นใบหน้านางใกล้ๆ
ไม่แปลกใจเลย ทำไมคนพวกนั้นถึง้านางก็งดงามต่างจากชาวบ้านธรรมดาขนาดนี้
ไม่ต่างจากจ้าวซินเยว่ที่ก็ตกตะลึงในใบหน้าของอีกฝ่ายนางไม่เคยเห็นเขามาก่อน แต่เรียกได้ว่าเป็ชายหนุ่มหน้าตาดี ไม่รู้ว่าเป็นักเดินทางที่ผ่านไปมาหรือไม่
เสียงฝีเท้าของลูกน้องตัวเล็กมาถึง ทั้งสองคนยิ่งเงียบกว่าเดิมจ้าวซินเยว่ยิ่งขยับเข้าใกล้ชายหนุ่มกว่าเดิมพลางมองบ่าวผอมของหยวนซ่งที่ดูเหมือนจะกำลังหานางอย่างไม่ลดละ
"เจอไหม!?" หยวนซ่งที่พึ่งจะหายจุกรีบถามลูกน้องด้วยเสียงที่น่ากลัวจ้างซินเยว่เห็นหยวนซ่งกับลูกน้องอีกคนก็ตัวเกร็งสั่นอย่างเห็นได้ชัด
"ไม่เจอเลยครับนางน้อย"หยวนซ่งจิ๊ปากอย่างไม่พอใจเขาอุตส่าห์หมายมาดว่าวันนี้ต้องได้จ้าวซินเยว่เป็เมียแล้วแท้ๆ
แล้วนางหายไปไหน
"ตามหาต่อ! ยังไงวันนี้ ข้าต้องได้นาง!"บ่าวสองคนพยักหน้ารับ คนหนึ่งเดินขึ้นไปที่เดิมเพื่อตามหาอีกคนเดินลงเขาไปเผื่อจะเจอ ส่วนหยวนซ่งยังคงแสดงท่าทีหงุดหงิดอยู่ที่เดิมไม่ขยับตัว
"ยังไงก็ไม่มีทางหนีข้าพ้นหรอก!"
แกร๊บ!
เท้าของหญิงสาวดันเหยียบเข้ากับใบไม้แห้งจนทำให้หยวนซ่งหันมาทางต้นไม้ใหญ่ที่พวกนางซ่อนอยู่
หญิงสาวกำเสื้อของชายหนุ่มแน่นด้วยความกลัวในขณะที่มือหนาเปลี่ยนมาโอบเอวและจับหัวของนางแนบตัวหากมันเข้ามาใกล้เขาจะใช้วรยุทธ์พานางหนี
ทันใดนั้น!
พรึบ!
กระรอกตัวสีขาวะโออกมาจากพุ่งไม้พร้อมกับวิ่งขึ้นต้นไม้ต้นนั้นต่อหน้าหยวนซ่ง
"ชิ เ้ากระรอกบ้า!"ว่าจบ หยวนซ่งก็ละความสนใจแล้วแล้วเดินตามบ่าวตัวเล็กลงเขาไปหมายจะดักจ้าวซินเยว่ที่ทางลงนั่นเสีย
เมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายไปแล้วชายหนุ่มก็คลายตัวออกจากนาง ส่วนจ้าวซินเยว่ก็มองตามหยวนซ่งไปอย่างเบาใจ
"ขอบคุณท่านมากนะเ้าคะที่ช่วยข้าไว้" จ้าวซินเยว่ก้มลงขอบคุณอีกฝ่ายที่ช่วย จนถึงตอนนี้ยางก็พึ่งสังเกตว่าชายหนุ่มยังแต่งตัวไม่เรียบร้อยนักเสื้อของเขาเพียงคลุมไว้เท่านั้น ยังเห็นร่างกายชายหนุ่มอยู่ จึงหลบสายตาไป
"เป็สตรีอย่ามาเดินในที่แบบนี้คนเดียว ยิ่งหน้าตาเช่นเ้า ยิ่งอันตราย"ชายหนุ่มดุอีกฝ่ายด้วยความตนเองก็น่าจะอายุมากกว่าพอเห็นท่าทางของนางก็จึงนึกได้ว่าตนเองยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย
"งั้นขอไม่รบกวนท่าน"
"จะไปยังไง รู้จักทางอื่นที่จะออกจากที่นี่งั้นหรือ"ชายหนุ่มขัดไปพลางใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยไปพลาง ก่อนจะรวบเกล้าผมลวกๆแล้วเท้าสะเอวมองหน้านางดุๆ
หญิงสาวเม้มปากอย่างหนักใจก่อนจะส่ายหน้านางมาที่นี่นับครั้งได้ นับประสาอะไรกับทางอื่นๆ
ชายหนุ่มถอนหายใจ พลางส่ายหน้าไม่อยากจะเชื่อว่าอีกฝ่ายจะเป็คนในพื้นที่
"บ้านอยู่ที่ไหนเล่าข้าจะเดินไปส่ง" เสียงเรียบพูดอย่างช่วยไม่ได้หากปล่อยไปลำพังมีหวังได้โดนคนพวกนั้นดักจับทำเมียจริงๆ แน่
"ที่อารามเ้าค่ะข้าอยู่กับหมอซุน" ชายหนุ่มคิ้วกระตุก ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินนำนางไปอีกทางที่จะต้องเดินผ่านป่า ร่างบางไม่มีทางเลือกจึงต้องเดินตามอีกฝ่ายไป
...... ...
อารามด้านหลังของวัดเก่าแก่วันนี้ไต้ซือมาพบกับเหล่าทหารและเหล่าคนที่มายืนอาศัยด้วยใบหน้าอิ่มบุญพอดีกับที่จ้าวซินเยว่และเฉินจือหานเดินออกมาจากป่าด้านข้าง
ทั้งสองคนหยุดชะงักและทักทายไต้ซือเ้าอาวาสตามมารยาท
"เอาเถอะๆ ตามสบาย อาตมามาเยี่ยมดูเท่านั้นขาดเหลืออะไรก็บอกได้เลย อาตมาจะช่วยเท่าที่ทำได้" ว่ากันว่าแต่ก่อนเ้าอาวาสท่านนี้ก็เป็ขุนนางตงฉินผู้หนึ่งแต่ชีวิตในฐานะขุนนางไม่สงบนักจึงมาบวชอยู่ในพื้นที่ห่างไกลเช่นนี้
"ขอบคุณที่ดูแลมาหลายปีข้าจะส่งของมาให้วัดทุกปีเพื่อเป็การตอบแทนที่ท่านช่วยเหลือแช่นเดิม"ชายหนุ่มข้างกายของจ้าวซินเยว่พูดด้วยน้ำเสียงสงบ
"อย่าได้คิดเป็บุญคุณไปท่านรองแม่ทัพเฉินข้าเพียงให้พวกเ้าหยิบยืมสถานที่ ในฐานะนักบวชข้ามิอาจยุ่งเกี่ยวกับเื่ในราชสำนักอยู่แล้ว" เ้าอาวาสยิ้มก่อนจะมองนาง"ชะตาคนเราก็แบบนี้ จะเจอก็ต่อเมื่อถึงเวลา และจากกันเมื่อหมดเวลาข้าไปก่อนดีกว่า ไม่รบกวนพวกเ้าแล้ว" กล่าวจบก็เดินออกไปจากพื้นที่โดยที่ทุกคนยังอยู่ในอาการสงบ
แต่ใจจ้าวซินเยว่กลับไม่ได้สงบขนาดนั้นนางพึ่งจะรู้ว่าบุรุษที่พึ่งช่วยนางออกมาคือ รองแม่ทัพเฉินจือหาน ผู้นั้นผู้ที่เป็เ้านายสายตรงของพี่ชายนาง
ตลอดสามปีมานี้ นางไม่เคยเจอบุรุษผู้นี้มาก่อนแม้จะอยู่ใกล้กันแต่ก็คลาดกันเสมอ
"เ้าไปไหนมา เฉินจือหานเหตุใดจึงมาเอาป่านนี้" ชินอ๋องถามหลานชายด้วยสีหน้านิ่งความเป็ทหารเช่นเดียวกัน ทำให้บรรยากาศทั้งสองคนตึงเครียดไปหมดเพียงแต่บุคคลที่โดนถามกลับลอยหน้าลอยตา ไม่ได้ตึงกลับ
"ข้าก็มาล่าช้าเช่นนี้ทุกครั้งหากไม่มีคนระวังหลัง ท่านน้าคิดว่าทหารเหล่านี้จะมาถึงที่นี่อย่างปลอดภัยหรือไม่"เฉินจือหานยักไหล่อย่างไม่สนใจ เดินเข้าไปในเรือนของอาจารย์ซุนทันที
"เหตุใดจึงออกมาจากป่าพร้อมคุณหนูจ้าวได้เล่า"เป็รุ่ยอ๋องถามต่อ ทำเอาอย่างหนุ่มชะงักแล้วหันมามองนางอีกครั้งอย่างใ
"น้องสาวจ้าวหานหรอกหรือ"เขาถามนางด้วยความสงสัย
"เ้าค่ะ" นางตอบเบาๆ
"นางเกือบถูกทำร้าย ข้าเลยช่วยไว้คิดว่าเป็บ่าวของหมอซุน"
"ถูกทำร้ายหรือ!?" นอกจากบุรุษทั้งสามทั้งแม่ชีมารดาของนางและซุนหัวก็พูดออกมาแทบจะพร้อมกันด้วยความใ
"คนแถวนี้รู้กันทั่วว่านางเป็ลูกสาวข้าไม่ว่าใครต่างก็เกรงใจไม่กล้าแตะต้องนาง แล้วใครกันที่กล้าทำเ้า"จ้าวอันหรานร้อนรนมาก อยู่ที่นี่มาหลายปีจ้าวซินเยว่เองก็อยู่มาตลอดไม่เคยมีเื่เช่นนี้ทำให้จ้าวอันหรานรู้สึกห่วงลูกสาวมาก ไม่ต่างจากจ้าวหาน อย่างไรนางก็เป็เหมือนดวงใจของสองแม่ลูก
จ้าวซินเยว่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกผิดที่นางประมาทเกินไปที่ออกไปลำพังเช่นนั้น
"ข้าก็ไม่เป็ไรแล้ว เป็รองแม่ทัพช่วยไว้ต้องขอบคุณท่านมากๆ" เฉินจือหานหรี่ตามองจ้าวซินเยว่ ที่นางเลี่ยงจะพูด
นี่คงไม่ใช่ครั้งแรก...
เป็ความคิดของเฉินจือหาน ไอ้หนุ่มคนนั้นคงทำแบบนี้มาหลายครั้งแต่ไม่เคยได้ไม่อย่างนั้นมันก็คงเป็คนที่มีอำนาจในหมู่บ้านจึงไม่อยากให้แม่หรือใครมีปัญหายามที่พวกเขาจากไป
แต่นั่นก็ไม่ใช่เื่ของเขาอีกนั่นแหละ
"ข้าขอตัวช่วยอาจารย์ก่อนนะเ้าคะ"
จ้าวซินเยว่รีบเดินเอาสมุนไพรเข้าไปในเรือนโดยไม่สนใจสายตาของผู้ใดที่มองนางอยู่
"ว่าแต่รองแม่ทัพเฉินกุนซือจ้าวพูดว่าท่านโดนพิษมา ทั้งยังเป็พิษร้ายแรงที่หมอทหารยังถอนไม่ได้เข้ามาข้างในสิ ข้าจะหาวิธีถอนให้" เฉินจือหานถอนหายใจยาว
"ข้าโดนพิษแต่มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นข้าก็ยังใช้ชีวิตปกติ"
"ความดื้อของท่านได้มาจากผู้ใดกัน! มาให้ข้าตรวจเสียก่อนค่อยพูด"ซุนหัวไม่เกรงบารมีของเฉินจือหานแม้อีกฝ่ายจะเป็หลานรักของฝ่าา นางเป็หมอ หากมันแต่ก้มหัวะเกรงใจคนมีอำนาจคงไม่ได้รักษาอย่างถูกต้องกันพอดี
"ท่านนี่นะ ยิ่งกว่าแม่ของข้าเสียอีก"
"หากเป็แม่ของรองแม่ทัพป่านนี้รองแม่ทัพคงไปนอนในหลุมแล้วล่ะ" จ้าวอันหรานกล่าวแซวด้วยความเอ็นดูนางเห็นบุรุษผู้นี้มาั้แ่ในวัยเยาว์ พอหย่าขาดย้ายมาอยู่ที่นี่ก็เจอกันบ่อยๆและนางเองก็สนิทกับแม่ของรองแม่ทัพที่เป็น้องสาวแท้ๆ ของฮ่องเต้เพราะความสนิทสนมจึงทำให้นางไม่เกรงกลัวเลยที่จะกล่าวกับคนหนุ่มพวกนี้อย่างเป็กันเอง
"ข้าไปรอท่านหมอด้านในแล้วกัน"เฉินจือหานที่ยอมเดินเข้าไปในบ้าน ตามจ้าวซินเยว่ไปด้วยใบหน้าเรียบแต่ก็รู็ดีว่าเ้าตัวมิได้ยินยอมจ้าวอันหรานและชินอ๋องจึงมองหน้ากันแล้วส่ายหน้าอย่างระอา
... ... ...
"น้องสาวจ้าวหาน"เสียงเรียบเรียกจ้าวซินเยว่ที่กำลังคัดแยกและเตรียมสมุนไพรที่พึ่งเก็บมาไม่ทันได้สังเกตบุรุษที่เดินตามเข้ามาหญิงสาวสะดุ้งพลางหันไปมองก็พบว่าร่างสูงนั่งลงที่รอ แต่ไม่ได้สนใจนางเลยสักนิด
"เ้าถูกคนพวกนั้นตามมากี่ครั้งแล้ว"มือบางที่กำลังทำงานหยุดชะงักเมื่อได้ยินคำถามนั้นที่กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่สนใจเลยสักนิดแต่คำถามนั้นกลับ ทำให้นางสะดุ้ง
เพราะเื่หยวนซ่ง นางไม่เคยบอกใครสักครั้ง!
"ควรจะบอกเื่นี้กับพี่ชาย หรือแม่ของเ้านะก่อนที่มันจะทำมากกว่านั้น" จ้าวซินเยว่ละมือจากงานในหัวของนางคิดเื่ที่รองแม่ทัพพูด อันที่จริงนางก็ควรจะบอกเื่นี้กับผู้ใหญ่เพื่อป้องกันแต่ยุคสมัยนี้เื่พวกนี้มันจะพูดได้จริงๆ หรือ
"แต่เื่แบบนี้ ในค่านิยมเช่นนี้ข้าพูดได้หรือเ้าคะ?"
จ้าวซินเยว่หันไปถามเฉินจือหาน นางมาอยู่ที่นี่สามปีแม้จะอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แต่นางก็เห็น สตรีที่ถูกบุรุษฉุดกลางเมืองแม้จะยังไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่บ้านฝ่ายหญิงก็จำต้องยอมให้บุตรสาวแต่งออกไปนางจึงไม่แน่ใจ
"หากไม่เชื่อในตระกูลจ้าวก็หาบุรุษที่ปกป้องได้แต่งด้วยเถอะ" เฉินจือหานกล่าวด้วยท่าทางสงบพลางถอดเสื้อออกมาโดยไม่สนใจนางที่นั่งอยู่
ส่วนจ้าวซินเยว่ที่ได้ยินเช่นนั้นและเห็นท่าทางของเฉินจือหานแบบนั้นก็พาเข้าใจไปผิดไปใหญ่
"ท่านจะทำอะไรเ้าคะ! ถอดทำไม!"
#####
850
