เช้าวันเสาร์
ติ๊งต่อง....ติ๊งต่อง
"ปุณณ์ใครมากดกริ่งหน้าบ้านหนะลูก"
"เดี๋ยวผมไปดูครับ"ปุณณ์รีบเดินออกมาพอเปิดออกมาก็ถึงบางอ้อ
"พี่ทินมาทำไมเเต่เช้า"
"ไม่ไปร้านเหรอ"
"ไปเเต่ต้องถามเเม่ก่อน"
"งั้นกูเข้าไปนะ"เขาเอ่ยเเล้วเดินเข้าไปเลย
"นี่บ้านใครเเหมเดินเหมือนบ้านตัวเองเลย"
"เดินบ้านคนที่ชอบผิดเหรอวะ"คำพูดของเขาทำให้คนตัวเล็กอึ้งไปทันที
"พูดบ้างอะไรเนี่ย"
"ทำไมมึงเขินกูเหรอ"
"เขินบ้าอะไร"ปุณณ์รีบเดินเเซงเข้าบ้านทินจักรยิ้มๆเเล้วเดินตามเข้าบ้าน
"เอ้าทินมาเเต่เช้าเลยจะไปไหนเหรอลูก"
"จะไปช่วยคุณเเม่หนะครับที่ร้านกาเเฟ"
"เหรอลูกดีเลยทานอะไรมาหรือยังลูกทานด้วยกันมั้ย"
"เเม่ครับเขาไม่หิวหรอก"
"หิวครับยังไม่ได้กินอะไรมาเลยครับฝากท้องด้วยได้มั้ยครับ"เขาเอ่ยออกมา....เอ้าออ้นเเม่กูเฉยเลยอะไรของเขาวะถ้ารุ่นเดียวกันกูตบกะบาลเเล้ว...ปุณณ์คิดรู้สึกหมันไส้คนตรงหน้า
ทุกคนมานั่งที่โต๊ะอาหารทินจักรนั่งตรงข้ามกับปุณณ์ทินจักรครับทุกคำที่เเม่ปุณณ์พูดอะไรมาเขาสุภาพจนเเม่ปุณณ์เอ็นดูเขามากจนปุณณ์หมันไส้กระทืบเท้าเขาสุดเเรง
"อุ้ย...."เขาหน้าตึงเจ็บสะดุ้งสุดตัว
"เป็ไรเหรอตาทิน"
"มดมันกัดครับตัวใหญ่ด้วย"
"มีมดเหรอไหนๆเดี๋ยวไปเอายามาฉีดนะลูกมานั่งข้างปุณณ์ก่อน"เเม่ปุณณ์เอ่ยเเล้วเดินไปทินจักรเดินกลับมานั่งข้างปุณณ์
"เเม่นี่รักพี่ยิ่งกว่าลูกอีกเนอะ"
"ก็เเน่หละ"
"หรา้าอะไรครับเนี่ยถึงเข้าทางผู้ใหญ่เเบบนี้"
"ก็ไม่อะไรเเม่เค้ารักเเล้วเมื่อไหร่ มึงจะรักกูซะที"เจอเขาหยอดปุณณ์ถึงกับสตั้นไปเลยจนเเม่เขาเดินกลับมาทุกอย่างดูเหมือนปกติเเต่กับมีคนเขินจนไม่กล้าสบสายตากับใครนั่งกินเเบบเงียบๆ
"เป็ไรเปล่ามึงถึงได้เงียบๆ"
"เปล่านี่"
"แล้วเติมอีกมั้ยลูกมีเยอะเลยนะปุณณ์"
"ไม่ครับเเม่เดี๋ยวลงพุง"
"เเล้วตาทินหละลูก"
"ไม่ไหวเเล้วครับซัดไป2เเล้วเเน่นมากเดี๋ยวไปช่วยจัดของต่อจะจุกเอา"ทินจักรปฏิเสธ
"งั้นช่วยกันเก็บนะเรา2คนเเม่จะเก็บกับข้าวเเล้วไปเปลี่ยนชุดเตรียมตัวไปกัน"
"ครับ"ปุณณ์กับทินจักรเอ่ยพร้อมกันพอเเม่ปุณณ์ไปปุณณ์จึงเดินมานั่งที่โซฟา
"นั่งด้วย"
"ใครล่ามขาพี่ไว้หละ"
"ล่ามหัวใจได้มะ"
"เลิกหยอดได้มะไม่ใช่ขนมครกนะพี่"
"จีบก็ไม่ได้หยอดนี่หรือมึงเขิน"
"ถามจริงพี่ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอพูดเเบบนี้"
"กูไว้พูดกับมึงคนเดียวไม่ได้พูดกับคนอื่นนี่หว่าจะเขินเพื่อ"
"พี่เเมร่งตายด้านใช่มะเนี่ย"
"ก็ไม่นะหรือจะลอง"เขาเอ่ยขยับมาใกล้ปุณณ์ขยับหนีจนติดไปไหนไม่ได้ทินจักรขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นหน้าใกล้กันมากจนปุณณ์ถึงกับหลับตาเเน่นเม้มปากไว้อีกจนคนตัวโตหัวเราะเขาขำท่าทีของคนตรงหน้าเเต่จู่ๆยิ่งใกล้ใจกลับเต้นเเรงขึ้นเเปลกๆจนต้องถอยห่างออกมา
"เป็ไรเกร็งๆนะมึงหลับตาทำไม"
"เเล้วพี่จะทำอะไรหละ ไปล้างจานหละ"ปุณณ์ลุกเดินอ้าวไปเลยทินจักรถึงกับถอนหายใจ...อะไรวะเมื่อกี่ทำไมก็ถึงรู้สึกว่าตอนนี้ใจกูเต้นดังราวกับกลองชุดอีกวะหรือว่ากูจะใกล้มันมากไป เเต่ถ้าออกห่างก็ทำภารกิจไม่สำเร็จอีกอย่างงัยกูก็ไม่เเพ้พนันไอ้อินเด็ดขาด...ทินจักรคิดเขาตัดสินใจเดินหน้าต่อเเบบไม่ได้คิดอะไรเลยว่าตัวเองกำลังจะพ่ายใจตัวเองซะเเล้ว
ที่ร้านกาเเฟ
09.30น.
"เดี๋ยวเเม่ไปจัดของชั้นบนนะลูกเอาไว้สต๊อค"
"ปุณณ์ไปช่วยมั้ยเเม่"
"ปุณณ์ทำข้างล่างกับทินให้เรียบร้อยดีกว่าลูก"ผู้เป็เเม่เอ่ยเเล้วเดินขึ้นไปปุณณ์กับทินจักรช่วยกันเรียงของเข้าชั้นจนกระทั้งปุณณ์ปีนวางของตามชั้น
"เหี้ย....จิ้งจก...."
"เห้ยมึง"
......โครม...ตุบ....อุ๊......
ปุณณ์ร่วงจากเก้าอี้ล่วงมาทับทินจักรเต็มๆปากไปจุ๊บโดนคอชายหนุ่มคนที่อยู่ใต้ร่างเล็กถึงกับจุกพูดไม่ออกคนตัวเล็กหน้าเเดงกล่ำ
"พี่เป็ไรมั้ยครับ"
"จ....จุก...มึง....โอ้ย"
"ขอโทษพี่"ปุณณ์รีบลุกขึ้น
"ดึงกูทีลุกไม่ได้"ทินจักรเอ่ยพร้อมยื่นเเขนให้คนตัวเล็กจับให้ลุกขึ้น
"มึงเป็ไรเดี๋ยวก็หัวฟาดพื้นตายหรอก"
"ก็ไอ้นั้นงัย"ปุณณ์เอ่ยชี้ไปที่ตัวต้นเหตุ
"จิ้งจก มึงกลัวเหรอ"
"อืมพี่ไล่มันออกไปได้มะ"
"ถ้าไล่เเล้วกูได้อะไรหละ"ความเ้าเล่ห์ฉายในเเววตาเขา
"พี่จะให้ผมทำไรหละ"
"เป็เเฟนกับกูดิเดี๋ยวกูไล่ให้"
"พี่มึง นี่เ้าเล่ห์หวะเอาอย่างงี้เลยเหรอ"
"เอางัยมึงไม่ตกลวกูไปนะ"
"โอเคพี่ไล่เลยนะๆๆๆๆๆ"ปุณณ์ดันเขาไปข้างหน้าทินจักรยิ้มๆความเ้าเล่ห์ของเขานั้นทำพิษได้เเสบทรวงจริงๆเขาจึงต้องไล่จิ้งจกให้พอเหตุการณ์สงบลง
"อืมทิชชู่มึง"
"เอามาทำไม"
"เช็ดตีนมั้งมากนี่เช็ดให้"
"พี่รู้ใช่มะเมื่อกี้ผมไม่เต็มใจ"
"กูรู้เเต่กูจะทำให้มึงเปลี่ยนใจมาชอบกูให้ได้เป็เเฟนไปก่อนมันไม่เเปลก"
"พี่พูดอย่างงัยวะผมงง"
"มึงมีเขาหรืองัยตอนนี้เป็เเฟนกูเเล้วงัย"
"อย่างงี้ก็ได้เหรอ"
"เออ ช่วยไม่ได้"
"อีพี่ทินพี่เเมร่งเ้าเล่ห์"คนตัวเล็กเอ่ยเดินมาจีดของต่อ....อะไรวะอยู่ดีๆกูเป็เเฟนอีคุณชายปีศาจเเบบงงไปอย่างงัยวะเนี่ย ไอ้จิ้งจกบ้าเจออีกกูจะเอาที่ตียุงช๊อตเเมร่งให้เข็ด....คนตัวเล็กหรี่ตามองคนเ้าเล่ห์เเถมหน้าหงิกใส่เขา
14K
