เมื่อนั่งเงียบกันมาพักใหญ่หล่อนก็เป็ฝ่ายทำลายความเงียบลง
“พี่ปรัชจะพาดาไปไหนคะ”
“พาไปที่ไหนก็ได้ ที่พ้นจากสายตาของภานนท์” เขาพูดโดยสายตามองไปข้างหน้า ไม่ได้หันมามองหล่อน วีรดาคิดตาม และหล่อนก็เข้าใจในเวลาต่อมา
“นี่คือเหตุผลที่พี่ปรัชแต่งงานกับดาใช่ไหมคะ”
“ฉลาดนี่” เขามองหล่อนยิ้มเยาะ จากนั้นเขาก็พูดต่อ
“วิธีนี้จะได้ให้เธอไม่ได้เจอหน้าภานนท์ และเธอจะกลับไปหาภานนท์ไม่ได้อีก เพราะเธอแต่งงานแล้ว” หญิงสาวกำมือแน่นด้วยความผิดหวัง
‘พี่ปรัชคนเดิมที่หล่อนเคยรู้จักหายไปแล้ว คนที่เคยสุภาพและอ่อนโยน ตายจากหล่อนไปแล้วจริงๆ’
“ถ้าเหตุผลเพียงแค่นี้ ไม่ใช่เหตุผลของการแต่งงานกันหรอกค่ะ พี่ปรัชจอดรถเถอะ ดาจะลง ดา้าล้มเลิกเื่ของเรา และหย่าในวันนี้” เขาอึ้งเล็กน้อย
“เสียใจด้วยนะสาวน้อย ฉันทำให้เธอไม่ได้” เขาพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน จะมีก็แต่หล่อนที่รู้สึกผิดหวังเสียใจเต็มอยู่ในอก หล่อนมองเขาอย่างผิดหวังและน้อยใจ ถ้าเขาสนใจหล่อนสักนิด ก็คงดีใจไม่น้อย แต่นี่การแต่งงานครั้งนี้ เขาทำเพราะความ้าของตัวเองเท่านั้น!
…
ภานนท์มาหาวีรดาแต่เช้า เขาตั้งใจไว้ว่าจะพาหล่อนไปแนะนำให้แม่ได้รู้จักที่ลำปาง วีรดาเป็ผู้หญิงที่เขา้าที่จะใช้ชีวิตด้วย ภาพในอดีตที่เขาเจอหล่อนวันแรกยังอยู่ในใจของเขาเสมอ วันที่เขาเจอหล่อนครั้งแรก วันนั้นเขาลืมกระเป๋าไว้ในห้องน้ำพอนึกขึ้นได้ จึงย้อนกลับไปเอา แต่กลับไม่เจอแล้ว ภานนท์เดินหาจนทั่วก็ไม่เจอ เขาออกจากห้องน้ำทำอะไรไม่ถูก ครั้นต้องเติมน้ำมันก็ไม่มีเงิน... จึงนั่งอยู่ในรถเป็นานสองนาน จนกระทั่ง เห็นหล่อนเดินผ่านมา เขารวบรวมความกล้าเดินเข้ามาขอความช่วยเหลือจากหล่อน หญิงสาวยิ้มกว้างให้เขา…พร้อมนั่งรถไปกับเขา และช่วยจ่ายค่าน้ำมันให้ วันต่อมาเขาเอาเงินส่วนที่ยืมหล่อนมาหมายจะคืน ทว่าหล่อนกลับปฏิเสธ เขาจึงเปลี่ยนใจเลี้ยงข้าวหล่อนเป็การตอบแทน จากนั้นมาภานนท์ติดต่อ และแวะเวียนมาหาหล่อนเสมอ... นานวันเข้าเขาคิดว่าผูกพันกับหล่อนมากพอ…พอที่จะออกตัวคบหากับหล่อนในฐานะแฟน แต่หล่อนก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไร นอกจากเป็เพื่อนที่ดีของเขาคนหนึ่ง
เมื่อภานนท์มาถึงที่บ้านของวีรดา ก็ต้องพบกับความผิดหวัง เพราะหญิงสาวคนที่เขา้าพบนั้น ไม่ได้อยู่บ้าน มีแต่ชบาแม่เลี้ยงของหล่อนออกมาต้อนรับ
“ผมมาหาน้องดาครับ”
“วีรดาไม่อยู่ค่ะ”
“ไปไหนครับ” เขาถามอย่างร้อนรน
“น้าว่าคุณเลิกยุ่งกับหลานของเราเถอะค่ะ เธอมีครอบครัวแล้ว และตอนนี้ก็ไม่อยู่บ้านด้วย”
ชบาตอบภานนท์ที่ยืนตรงหน้า ไม่คิดจะไปไหน ภายในใจนึกหวั่นเกรง เห็นได้ชัดว่า แววตาของชายหนุ่มผิดหวัง และเสียใจไม่น้อย จนหล่อนก็อดที่จะเห็นใจเขาไม่ได้ แต่ทุกอย่างได้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งหล่อนและไพโรจน์ก็เห็นดีเห็นงามยกหลานสาวให้ปรัชญาเรียบร้อย หล่อนเชื่อและมั่นใจแล้วว่า ได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดที่ให้หลานสาว
“คุณควรไปหาคนใหม่เถอะ อย่าเสียเวลากับผู้หญิงที่มีเ้าของเลย”
“หมายความว่า น้องดาแต่งงานกับไปไอ้ปรัชจริงๆ เหรอครับ” ชบาพยักหน้าเป็คำตอบ ภานนท์ทำหน้าไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นมันเร็วเกินไป อดสงสัยไม่ได้ว่า เพราะเหตุอะไรทำไมเกิดขึ้นกระทันหันแบบนี้
“ยังไงผมก็ไม่ยอม เพราะน้องดาเป็ผู้หญิงที่ผมรัก น้องดาจะแต่งงานกับปรัชญาไม่ได้เป็อันขาด”
“แต่เขาเป็ผัวเมียกันถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” เมื่อพูดจบหล่อนก็ขอตัว ภานนท์ยืนทำอะไรไม่ถูก เมื่อไม่สามารถจัดการอะไรได้ สิ่งที่เขาอยากรู้ในตอนนี้คือ ปรัชญาพาวีรดาไปอยู่ที่ไหน? ถ้าหากทราบแหล่งที่อยู่ ก็คงตามหาไม่ยาก ยังไงเขาก็ต้องตามหาหญิงสาวที่เขารักให้ได้
“ผม้าทราบว่า บ้านของปรัชญาอยู่ที่ไหน”
“เขาไม่อยู่บ้านหรอกค่ะ อีกอย่างถ้าไปก็รบกวนปู่ของเขา”
“ถ้าคุณน้าไม่บอกผม ผมหาวิธีเอง” ภานนท์หยิบโทรศัพท์มาเพื่อค้าหาแหล่งที่อยู่ของปรัชญา แต่ก็ไม่เจอ เขาจึงเก็บโทรศัพท์ที่ เพื่อขับรถต่อ แต่แล้วสายตากลับปะทะกับร่างของปรียานย์ที่กำลังเดินมาบ้านของวีรดา... เขาขับรถตรงเข้ามาหาปรียานีย์ทันที จากนั้นไม่รอช้าลงจากรถมาขวางหล่อนไว้
“นายมาที่นี่ทำไม” ปรียานีย์มองหน้าภานนท์ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยอยากรู้ว่า เขามาบ้านของเพื่อนรักทำไม
“พี่ชายคุณ เอาน้องดาไปไว้ที่ไหน”
“ฉันไม่รู้ เราไม่ได้คุยกันั้แ่เมื่อเช้าแล้ว” ปรียานีย์ตอบเสียงห้วน
“แล้วเมื่อวานละ คุณได้คุยกับพี่ชายคุณใช่ไหม บอกมานะ ไอ้ปรัชพาน้องดาไปไหน”
“ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่รู้ และคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาข่มขู่ฉัน” ปรียานีย์แหวใส่
ความตั้งใจของปรียานีย์ วันนี้คือมาหาชบาเพื่อจะถามเกี่ยวกับเื่วีรดา เพราะหล่อนเพิ่งได้รับข่าวสั้นๆ จากปู่ว่าพี่ชายกับวีรดาได้ไปจดทะเบียนสมรสกันอย่างเงียบๆ
ตอนนี้ทั้งสองก็ไม่ได้อยู่ที่กรุงเทพแล้ว เพราะความอยากรู้ ทำให้ปรียานีย์ต้องมาแต่เช้า แต่เมื่อเจอผู้ชายตรงหน้าหล่อนก็หมดอารมณ์ทันที
“ฉันจะกลับบ้าน แล้วอย่าตามมาล่ะ”
“ถ้าผมรู้ว่าน้องดาอยู่กับคุณ ผมตามคุณไปแน่” ปรียานีย์ทำท่ายักไหล่ไม่สนใจการขู่ของเขา
…
เมื่อมาถึงโรงแรมพนักงานขนกระเป๋าเดินนำหน้าพาหล่อนกับเขามาส่งถึงห้อง หลังจากวางสัมภาระลงแล้วเขาก็หันมาพูดกับหล่อนสั้นๆ ว่า
‘ฉันมีงานต้องทำ’ หล่อนพยักหน้ารับคำของเขา จากนั้นเขาก็ออกไปข้างนอก...ปล่อยหล่อนให้อยู่คนเดียวจนกระทั่งตกเย็น หญิงสาวยืนอยู่ด้านนอกระเบียงมองผ่านชายหาด และผืนน้ำทะเลที่กว้างใหญ่สายตาไม่ได้จับจุดที่ใด... ั้แ่ที่มาถึงที่นี่ หล่อนอยู่ในห้องคนเดียวมากกว่าสี่ชั่วโมงแล้ว ตอนนี้เขายังไม่โผล่มา...
ตอนหัวค่ำหล่อนคิดว่าจะออกไปเดินเล่นที่ชายหาดเพื่อฆ่าเวลา... สักพักเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น... เมื่อหล่อนเปิดประตูออกมา กลับเป็พนักงานโรงแรม มาพร้อมกับอาหารค่ำ มายืนรอหล่อนที่หน้าห้อง พนักงานที่ยืนตรงหน้าหล่อนก็ตอบสั้นๆ ว่า คุณผู้ชายสั่งไว้ให้
หญิงสาวไม่พูดอะไรนอกจาก เปิดประตูให้พนักงานโรงแรมเดินเข้ามาวางอาหารบนโต๊ะ หล่อนเดินมานั่งบนโต๊ะอาหาร อาหารเย็นวันนี้เป็ ไก่บาบีคิวกับสปาเก็ตตี้แฮม... หล่อนหยิบช้อนส้อมขึ้นมาเขี่ยเส้นสปาเก็ตตี้ไปมาก่อนวางลงบนจาน... หล่อนไม่มีความรู้สึกหิว... หรืออยากกินอะไร ั้แ่รู้ว่าเขาแต่งงานกับหล่อนเพราะอะไร... เมื่อไม่มีกะจิตกะใจที่จะนั่งกินต่อไป... หญิงสาวจึงเดินออกมาด้านนอกระเบียง เพื่อตากลมและมองทิวทัศน์เพลินๆ ต่อ สองเท้าที่กำลังก้าวผ่านห้องนอน หล่อนมองไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่... อดที่จะคิดไม่ได้ว่าหล่อนคงไม่เจอเขานอนบนเตียงแน่นอน.... ั้แ่ที่มาถึงโรงแรมแรม เขาเดินเข้ามาส่งหล่อนจากนั้นก็ออกไปั้แ่ตอนเย็น ป่านนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา
.................
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
6K
