รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๔๓

            นพนิตไปพบพ่อลมตามที่ตนนัดหมายไว้   

            ณัฐกนกได้รับทั้งภาพถ่ายและคลิปภาพการพบกันของสองพ่อลูกแทบทุกมุม   ตั้งแต่การโผเข้ากอดกันในตอนแรกที่เพิ่งพบหน้ากัน   การนั่งคุยกันในร้านกาแฟ   สีหน้าทั้งสองที่ดูเหมือนทะเลาะกัน   ภาพการค่อยพูดค่อยจากัน   จนถึงการจากกันโดยปราศจาก.. การร่ำลา

            ไม่นานนัก   รถเบ๊นซ์คราสสิคคันดำสุดหรูของเขนก็ขับมาจอดที่หน้าสำนักงานไฟรุ่งโรจน์   แต่คราวนี้.. เขนไม่ได้ออกจากตัวรถ   กลับเป็นณัฐกนกที่เดินออกจากสำนักงานไปขึ้นรถคันนั้นแทน  

        แล้วรถคันดำก็แล่นออกไป   ไปจอดที่ซอยส่วนบุคคลซึ่งไม่ห่างจากสำนักงานเท่าใดนัก  

            “เปิดไฟล์เสียงเลยเขน”  

            “ครับ”   เขนเปิดโน้ตบุ๊ค   “คนของเราจัดการเอาไฟล์เสียง และไฟล์ภาพทั้งหมดมาตัดต่อรวมกันจนเป็นไฟล์เดียวนะครับ  บางตอนจึงมีแค่เสียง  แต่บางตอนจะมีทั้งภาพและเสียงครับ”   แล้วเขนก็คลิกเปิดไฟล์นั่น   

        ณัฐกนกยิ้มรับ   แสดงว่า.. เขาจะได้ยินตั้งแต่ต้นจนจบ และบางช่วงก็มีไฟล์ภาพที่นพนิตคุยกับพ่อลมสลับมาให้ดูอีกด้วย 

        ....... 

            “คิดถึงพ่อจังเลย” 

            เสียงลมหัวเราะอย่างดีใจ   “พ่อก็คิดถึงแก  แล้วนี่.. เป็นไงมั่งเนียะ  นัทเค้าดีกับแกมั้ย?” 

            .......

        ณัฐกนกหวั่นใจในคำตอบของนพนิต.. แม้ที่ผ่านมา.. เขาจะดีกับนพนิต แต่ก็ไม่เคยรู้เลยว่า .. สิ่งที่เขาดีกับนพ .. นพจะชอบหรือเปล่า?

            .......

        “ครับดีครับพ่อ  ดีมาก” 

            ........

        ณัฐกนกลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก.. อย่างน้อย สิ่งที่เขาทำไปก็ไม่สูญเปล่า   เขนหันไปสบตานัท และยิ้มให้กำลังใจคนรัก  

            .......

        “ไม่นาเชื่อว่าพ่อจะสนิทกับพ่อชลด้วย”  

            “ไอ่ชลน่ะเหรอ!!  พ่อสนิทมาก สนิทยิ่งกว่าสนิทอีก  ตอนที่เล่นซีรีย์ด้วยกันนะ ทั้งกอดทั้งจูบกันจนเป็นเรื่องปกติไปเลย”  

        “แล้ว..วันนั้น  พ่อชลพาไปรำลึกอดีตหรือเปล่าล่ะพ่อ” 

        “ทะลึ่งนะแก  แค่ไปกินข้าวด้วยกันเฉยๆ เว่ย” 

        “จริงอ่ะ”

        “เออ.. แกรู้มั้ย?  จนถึงตอนนี้  ชลเค้ายังไม่รู้เลยว่า.. พ่อชอบผู้ชาย  ตอนที่พ่อคบกับนัท  ก็รู้กันแค่ไม่กี่คนนะ” 

        “จริงเหรอพ่อ!!  อันนี้เซอร์ไพร์ชเลยนะ”  

        “ก็ตอนนั้น พ่อกำลังดัง  ผู้จัดการเค้าไม่ให้เปิดเผยอยู่แล้ว  แต่ก็ใจพ่อด้วยแหละ  ตอนนั้นใจพ่อก็ไม่ได้ยอมรับว่าตัวเองชอบผู้ชาย  พ่อแค่.. อยากลองเอากันเฉยๆ 

        ทุกครั้งที่พ่ออะไรกับผู้ชาย..แล้ว.. พอเห็นหน้าแกตอนเบบี๋ พ่อยิ่งบอกตัวเองว่า .. กูคือผู้ชายที่ต้องฟันหญิงเว่ยไม่ใช่เอาผู้ชาย”  

        “พ่อเลยทะเลาะกะพี่นัท” 

        “ก็.. เออ!!  แล้วนี่แกจะมาถามเรื่องเก่าๆพวกนี้ไปทำไม  ทีตอนนั้นพ่อเล่าให้ฟัง ก็ไม่อยากฟัง”  

        “ก็ตอนนั้นมันไม่อยากรู้นี่ แต่ตอนนี้  มันอยากรู้นี่  เออ.. แล้ว.. ทำไมพ่อเลิกกะพี่นัทอะ?”  

        .......

        จบคำถามนพนิต   ณัฐกนกแทบกลั้นหายใจรอฟังคำตอบ    

        .......

        “ก็..”   ลมทอดเสียงก่อน.. แล้วจึงตัดสินใจเล่า   “.. มีคนมาขู่ฆ่าพ่อ อาจจะเป็นพวกมาเฟียที่พ่อติดเงินก็ได้  แต่พ่อเลือกที่จะว่าเป็นคนของพ่อนัท  เพราะเย็นวันเดียวกัน  พ่อนัทมาหาพ่อที่บ้านพร้อมกับลูกน้องในชุดดำกลุ่มหนึ่ง

        พ่อนัทเค้าอาสาล้างหนี้ให้พ่อทั้งหมด ซึ่งก็หลายล้านอยู่  แล้วยังให้เงินก้อนโตให้พ่อไปมีอนาคตใหม่ที่ต่างประเทศ

        แต่มีข้อแม้ว่า..ที่เมืองไทยนี่ เค้าจำหน่ายเลยว่านายนภดลคนนี้ .. ตายแล้ว!!  ถ้าพ่อกลับมา พ่อจะเป็นศพทันที เพราะทั้งเลขพาสปอร์ทและหลักฐานทั้งหมดของพ่ออยู่กับเค้าหมด”    

        “พ่อของพี่นัททำได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?”  

        “ถ้าเค้ารู้ว่าพ่อกลับมาไทย หรือ.. ตอนนี้คนของพ่อนัท.. อาจจะสะกดรอยหาจังหวะฆ่าพ่ออยู่ก็ได้หรือ.. อย่างน้อย.. อาจจะมีคนตามเก็บภาพเสียงพ่อ เอาไปรายงานก็ได้” 

        “เว่อร์ไปพ่อ  ไม่ใช่หนังฮอลลีวู้ดนะพ่อ ที่ชีวิตจริง!!”

        “ถ้าแกรู้ว่าพ่อนัททำอะไรได้บ้างแกจะไม่พูดกับพ่ออย่างนี้

        นพนิตอึ้งไปแล้วก็ทำตลกต่อ   “ครับ คร้าบบบ..”   นพนิตเปลี่ยนเรื่อง   “พ่อ.. พ่อหนีไปอย่างนั้น  แล้ว.. พ่อไม่รักพี่นัทเลยเหรอ?”  

        “คำถามนี้ตอบยากมากว่ะ”   ลมพูดอย่างหนักใจ 

        “พ่อก็ลองพูดกับนพดูสิอาจจะไม่ยากอย่างที่คิดก็ได้นะ”  นพนิตบอกพ่อลม 

        “เอาจริงๆพ่อก็ตอบไม่ได้หรอกว่ารักมั้ย?”  ลมยิ้มเศร้าๆ ให้กับตัวเองในอดีต   “ก็ขนาดกับตัวเอง พ่อก็ยังยอมรับไม่ได้.. ว่าชอบผู้ชาย  แล้ว..พ่อจะกล้ารู้สึกรักนัทเค้าเหรอ?   แล้ว.. ถ้ารัก..จะรักมากแค่ไหน  อันนี้ตอบยากมาก”   สีหน้าลมก็คิดหนักจริงๆ   “รู้แต่ว่า.. นอนกับนัทสนุกมาก” 

        .......

        น้ำตาของณัฐกนกคลอขึ้นที่ดวงตา.. แล้วค่อยๆ หลั่งริน .. รักที่ตนคิดว่าเป็นที่สุด .. รักที่ให้ได้ทุกอย่าง ..รักจนยอมทะเลาะกับทุกคนในชีวิต .. อีกฝ่ายกลับ.. ยังไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำว่ารักหรือเปล่า?..    

        เขนมองหน้านัทอย่างเห็นใจที่สุด

        .......

        “พอล่ะพอล่ะ รอบนี้แกถามเรื่องเก่าๆ เยอะจริง”  ลมตัดบทสนทนา และเข้าเรื่องตนเอง   “มีเงินให้พ่อเท่าไหร่?”  

        “ก็..มีแค่จ่ายค่าที่พักให้พ่อแหละ” 

        “อะไรวะมีแฟนรวยติดอันดับต้นๆ ของประเทศ แกกลับไม่มีเงินติดตัว” 

        “มันก็เงินเค้านี่พ่อ”  

        .......

        อย่างน้อย..คำพูดนี้ของนพนิตก็ทำให้ณัฐกนกชื่นใจได้บ้าง ..   

        .......

        “แกก็ขอสิบอกไปเลย แกเป็นดารา ต้องซื้อเสื้อผ้า ต้องเสริมหล่อตลอด”  

        “พ่อออออ”   นพทอดเสียงอ้อนพ่อลม  

        “เออ!! เออ!! แล้วมีให้พ่อเท่าไหร่?”  

        “หมื่นนึง”   

        .......

        ณัฐกนกเอื้อมมือไปจับมือเขนราวกับเป็นหลักให้ยึดแล้ว.. บีบมือนั่น   “เค้าเป็นเด็กดีของนัทนะเขนเค้าเป็นเด็กดี”  

        เขนพยักหน้ารับ  อย่างน้อยที่สุด  เขนก็รู้ว่าในบัญชีของนพนิตมีเงินหนึ่งแสน  และ..หลังจากที่เขนไปทำงานให้พ่อนัท   นัทจะโอนให้เพิ่มอีกหรือเปล่า ก็ไม่รู้  แต่ที่แน่ๆ อย่างน้อยที่สุดคือ หนึ่งแสน 

        ไม่ใช่หนึ่งหมื่นจากที่นพบอกลม   

        .......

        “เฮ่ย!!  นี่มันน้อยกว่าตอนก่อนที่แกจะรู้จักนัทอีกนะ”  

        “พี่นัทเค้าช่วยนพแบบอื่นแบบซื้อของไห้ อะไรงี้ เค้าไม่ได้ให้เงิน”  

        “แกนี่จริงจริงเล้ยยยยยยย เค้าไม่ให้ก็ขอสิ  ขอ  ขอ  ขอ  ขอ  อุตส่าห์เอาตัวไปนอนกับเค้า เอากันแทบทุกวันขนาดนี้ แต่กลับไม่ได้อะไรเลย”

        “พ่อ..”   คราวนี้น้ำเสียงนพนิตเปลี่ยนไป   

        จนคนเป็นพ่อต้องหันมามองหน้าลูกชาย  ..   “อะไรทำไม แค่นี้ว่าไม่ได้เหรอ?”  

        “พ่อสงสัยใช่ไหมว่าทำไมนพถึงถามเรื่องเก่าๆกะพ่อเยอะนัก” 

        “ก็เออสิ” 

        “ก็นพอยากรู้ว่า..พ่อยังรู้สึกอะไรกับพี่นัท .. พ่อยัง.. รักพี่นัทหรือเปล่า?  ซึ่งก็ดี.. ที่พ่อตอบว่า ไม้รู้ว่ารู้สึกยังไง”

        “แล้วไงวะ”

        “นพว่า..”   สีหน้านพทำให้รู้ว่า .. เขาลังเลว่าจะพูดดีไหม?..

        .. “นพ..นพรักพี่นัท”   

        .......

จบตอน ๔๓