สามีอุ้มบุญ

ตอนที่ 5 เหินห่าง ห่างเหิน

            “อิงฟ้าวสุขอโทษ วันนั้นเราขาดสติ เราไม่ได้ตั้งใจ เราไม่อยากเลิกกับเธออภัยให้เราเถอะนะ” วสุพยายามอย่างหนักที่จะขอคืนดีกับอิงฟ้า

            “เราคงให้เธอได้แค่เพื่อนขอโทษนะ” หญิงสาวตอบอย่างตัดบท

            “มาทำไมไอ้เพื่อนเลว ทำกับอิงฟ้าขนาดนี้ยังกล้าเสนอหน้าอีกเหรอ”รวีรีบปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อวสุ

            “กลับไปเลยนะแล้วไม่ต้องมาให้อิงฟ้าเห็นอีกต่อให้อิงฟ้าอภัยให้ กูก็ไม่อภัยเว้ย” รวีตอกกลับอย่างเหลืออด จนวสุต้องยอมถอย

            “ภาคินมึงช่วยพูดให้กูหน่อยดิวะ”วสุรีบหาพวก

            “กูไม่มีเพื่อนเลวๆ อย่างมึงว่ะ ลูกผู้ชายเค้าไม่รังแกผู้หญิงเหรอกเว้ย” ภาคินตอกกลับอย่างหัวเสีย

            “เอองั้นกูก็ไม่มีเพื่อนอย่างมึงเหมือนกัน” วสุ๹ะเ๢ิ๨อารมณ์แล้วเดินจากไปอย่างฉุนเฉียว

หลังจากวันนั้นมา แม้ว่าวสุจะพยายามง้อขอคืนดีอิงฟ้าแต่หญิงสาวก็ไม่ยอมใจอ่อน อีกทั้งมีรวีที่คอยกันท่า และจัดการอย่างสุดฤทธิ์จนสุดท้ายวสุจึงยอมแพ้ไปโดยดี แม้ว่าจะรู้สึกรักและเสียดายหญิงสาวมากก็ตาม

            “อิงฟ้าไปเที่ยว คลายเครียดกันไหม” รวีถามอย่างเป็๞ห่วงหญิงสาว ๻ั้๫แ๻่เลิกกับวสุเธอก็ไม่ยอมคบกับใครอีกเลยแม้ว่าจะมีคนเข้ามาขายขนมจีบมากมาย

            “ไปไหนล่ะ”อิงฟ้าถาม

            “ภาคินว่าจะพาไปนั่งร้านกาแฟแถวๆ นี้น่ะ บรรยากาศดีมากเลย” รวีตอบ

            “อ้อ...จริงๆ ก็อยากไปนะ แต่ว่าลืมไปว่านัดเพื่อนติวหนังสืออะ อาทิตย์หน้าจะสอบแล้วด้วยยังไม่ค่อยเข้าใจเลยรวีไปกะภาคินเถอะ เราขอตัว” อิงฟ้าเฉไฉเพื่อจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับภาคิน

           ทั้งอิงฟ้าและภาคินเองต่างก็พยายามหลีกเลี่ยงที่จะเจอหน้ากันให้มากที่สุดทุกครั้งที่รวีชวนอิงฟ้าไปเที่ยวถ้าหญิงสาวรู้ว่าภาคินไปด้วยเธอมักจะมีเหตุผลร้อยแปดพันเก้า ยกแม่น้ำมาอ้างเพื่อที่จะไม่ไป

            ภาคินเองหากเจอหญิงสาวก็พยายามไม่พูดคุยไม่มองหน้าเธอเช่นกัน

            โชคดีที่ทั้งสามต่างก็เรียนใกล้จบแล้วทำให้ต่างฝ่ายต่างยุ่งอยู่กับการจบการศึกษา อีกทั้งพอจบ ก็แยกย้ายกันทำงานโดยรวีและภาคินได้งานในกรุงเทพฯ ในขณะที่อิงฟ้ากลับไปช่วยพ่อของเธอบริหารโรงแรมในต่างจังหวัดทำให้การพบเจอกันค่อนข้างยาก แต่รวีและอิงฟ้าก็ยังคงสนิทสนมและยังคงโทรศัพท์พูดคุยกันเสมอมา