ถังเป่า : เทพธิดาตัวน้อยน้อยผู้พลิกชะตาราชวงศ์ชิง

        ถังเป่ากล่าวว่า "อันนี้เหนื่อยจังเลย! ถังเป่าอยากจะพักผ่อนสักแป๊บหนึ่งเพคะ!"

        ต้องบอกว่า คำพูดนี้ทำให้พี่ชายคนโตของนางรู้สึกจุกอกเล็กน้อย

        อวิ๋นถีขยับเท้าเดินเข้าไปใกล้ถังเป่า แล้วถามนางเสียงเบาว่า "ถังเป่าน้อย เหตุใดเจ้าถึงตกปลาได้แม่นยำทุกครั้งเช่นนี้ รีบสอนพี่ชายคนโตของเจ้าเร็วเข้า!"

        "เอ๋?"

        ตอนแรกนางรู้สึกประหลาดใจ แต่ถังเป่าไม่มีความลับใด ๆ จึงรีบอธิบายให้พี่ชายคนโตและหลานสาวตัวน้อยทั้งสองคนฟังด้วยความกระตือรือร้นทันที

        "คือแบบนี้ แบบนี้ ทำแบบนี้ก่อนเพคะ!" มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างของนางวางทับบนมือของอวิ๋นถี คอยสั่งให้เขาหย่อนเบ็ดตกปลาขนาดเล็กเลงไป

        แม้ว่าอวิ๋นถีจะทำตามคำพูดของนาง แต่เขาก็ยังยิ้มและพูดดักไว้ก่อนว่า "มือของพี่ชายคนนี้ วันนี้คงไม่มีโชคเสียแล้ว หากถังเป่าน้อยตกไม่ได้ เจ้าห้ามร้องไห้นะ..."

        ยังพูดไม่ทันจบ ดวงตาของอวิ๋นถีก็เบิกกว้างเท่าไข่ไก่แล้ว!

        ท่านหญิงรองถึงกับอุทานออกมาว่า "ปลา!"

        ที่แท้ ทันทีที่ถังเป่ากดมือขององค์ชายใหญ่ให้หย่อนเบ็ดลงไป ก็มีปลาจินหลี่ตัวเล็กงับเบ็ดทันที

        องค์ชายใหญ่ "???"

        ถังเป่าเริ่มได้ใจ "ทำแบบนี้ก็เรียบร้อยแล้วเพคะ!"

        นางเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "ง่ายมาก ๆ เลยล่ะ!"

        "นี่... เป็นเรื่องบังเอิญใช่ไหม?" มุมปากของอวิ๋นถีกระตุก

        ตอนที่เขาตกปลาเอง ไม่เห็นได้สักตัวเดียว

        แต่พอถังเป่ากดมือเขาเพื่อสาธิต กลับตกได้ทันที?

        ในขณะที่องค์ชายใหญ่ยังคงสงสัยในชีวิต ท่านหญิงใหญ่และท่านหญิงรองก็เริ่มรู้สึกอิจฉา

        "ท่านอาสิบสี่ ช่วยสอนพวกเราด้วยได้ไหมเพคะ?"

        ท่านหญิงรองโผเข้ามากอดถังเป่า พร้อมกับเงยหน้าเล็ก ๆ ร้องเรียกถังเป่าด้วยเสียงใสว่า "ท่านอาสิบสี่"

        ถังเป่าซึ่งได้เล่นกับเพื่อนรุ่นเดียวกันเป็นครั้งแรกมีความสุขมาก ใบหน้าเล็ก ๆ สีเหลืองนวลปรากฏรอยแดงระเรื่อสองข้าง

        "ได้ ได้เลยเพคะ!"

        ดังนั้น ด้านซ้ายมีท่านหญิงใหญ่ ด้านขวามีท่านหญิงรอง ถังเป่าจึงถูกเพื่อนตัวน้อยทั้งสองล้อมรอบไว้อย่างมีความสุขตรงกลาง

        ดูเหมือนว่าหลังจากได้รับ ‘การเสริมดวง’ จากถังเป่า โชคในการตกปลาของเด็กน้อยทั้งสองก็ดีขึ้นในที่สุด

        พอตกได้ตัวหนึ่ง เมื่อหย่อนเบ็ดตกปลาขนาดเล็กลงไป ก็ตกได้อีกตัวตามมาติด ๆ

        ราวกับว่าปลาจินหลี่ตัวน้อยที่สวยงามเหล่านี้กำลังเข้าแถวกันกระโดดลงไปในถังใบเล็กของพวกนางเลย!

        การทำซ้ำขั้นตอนง่าย ๆ อย่าง ‘ใส่เหยื่อ หย่อนเบ็ด ตกปลาจินหลี่’ แม้แต่ท่านหญิงใหญ่ที่ชอบตกปลาจินหลี่ก็เริ่มจะรับไม่ไหว

        "เริ่มน่าเบื่อแล้วล่ะเพคะ..." นางใช้มือทั้งสองข้างเท้าคางเหมือนดอกทานตะวัน แล้วพูดขึ้นมาทันที

        ในถังน้ำข้างเท้าของนางเต็มไปด้วยปลาจินหลี่ตัวน้อย เบียดเสียดกันจนดูเหมือนจะล้นออกมา!

        ไม่ใช่แค่นาง แม้แต่ถังของถังเป่าและท่านหญิงรองก็อยู่ในสภาพเดียวกัน!

        ส่วนองค์ชายใหญ่อวิ๋นถีที่อยู่ห่างจากถังเป่า ดูเหมือนว่าโชคของเขาจะหายไปอีกครั้ง ไม่สามารถตกปลาได้อีกเลยแม้แต่ตัวเดียว

        คราวนี้ อวิ๋นถีมั่นใจแล้วว่า โชคของถังเป่านั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญจริง ๆ

        กว่าจะรอจนเจ้าก้อนกลมทั้งสามหมดความสนใจในการตกปลาจินหลี่ อวิ๋นถีก็บิดขี้เกียจ "ปลาตัวเล็กเหล่านี้ เอาไปเลี้ยงในสระที่บ้านเราเถอะ"

        เขาไพล่มือไว้ข้างหลัง กวาดสายตามองจำนวนปลาตัวเล็ก ก็ถือว่าใช้ได้ ไม่เยอะเกินไป สระในจวนองค์ชายใหญ่สามารถเลี้ยงได้สบาย ๆ

        "แบบนี้วันหลังถ้าพวกเจ้าอยากตกปลา ก็มาตกที่บ้านได้เลย"

        "ดีเลยเพคะ!"

        ถังเป่ากระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุขตามท่านหญิงใหญ่

        อวิ๋นถีจึงฉวยโอกาสจิ้มถังเป่า "ถ้าอย่างนั้น ถังเป่าต้องจำไว้ว่าให้มาเล่นที่จวนพี่ชายบ่อย ๆ นะ!"

        "ลองคิดดูสิ ตอนนี้เจ้ามีหลานสาวแค่สองคนนี้เท่านั้น หากอยากเจอพวกนาง ก็ต้องมาที่บ้านพี่ชาย"

        "อีกอย่าง พี่ชายยังสามารถพาเจ้าไปกินของอร่อย ๆ และเล่นสิ่งที่สนุก ๆ ได้ด้วยนะ!"

        เมื่อเผชิญกับข้อดีที่องค์ชายใหญ่ร่ายยาวออกมา ดวงตาของถังเป่าก็ยิ่งเป็นประกายมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่เส้นผมที่ชี้โด่เด่บนหัวของนางก็ตั้งชันขึ้นมาทันที

        จะโทษว่าถังเป่าใจโลเลไม่มั่นคงไม่ได้จริง ๆ เพราะองค์ชายใหญ่ให้ข้อเสนอที่เย้ายวนเกินไป!

        นางเขย่งเท้าเล็ก ๆ โบกมือลาองค์ชายใหญ่อย่างอาลัยอาวรณ์ในอ้อมกอดของจักรพรรดิคังซี ทำให้ท่านพ่อของนางรู้สึกหมั่นไส้เล็กน้อย

        "พี่ชายเจ้าพาเจ้าออกไปเที่ยวเพียงวันเดียว ถังเป่ามีความสุขขนาดนี้เชียวหรือ?"

        ถังเป่าไม่ได้สังเกตเห็นความน้อยใจของท่านพ่อ เมื่อเห็นแผ่นหลังของพี่ชายคนโตหายลับไป นางก็โอบรอบคอของจักรพรรดิคังซีอย่างว่าง่าย แล้วซบใบหน้าเล็ก ๆ ลงที่ซอกคอของเขาพร้อมกับหัวเราะ

        "มีความสุขมากเพคะ~"

        ในที่สุดจักรพรรดิคังซีก็ถูกความสุขของถังเป่าส่งต่อมาถึง เขาอุ้มนางเดินเล่นในลานบ้าน "วันนี้ถังเป่าทำอะไรบ้างหรือ? บอกท่านพ่อที่ออกไปนอกวังไม่ได้สักคำได้หรือไม่?"

        พอได้ยินคำนี้ แววตาของถังเป่าก็เปลี่ยนเป็นความกังวลและสงสารทันที "ท่านพ่อ ลำบากมากเลย! ถังเป่าปวดใจจังเพคะ!"

        จักรพรรดิคังซีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ไม่เจอกันเพียงวันเดียว คำพูดของถังเป่ากลับยิ่งฟังดูไม่ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม!

        เป็นความผิดของอวิ๋นถีลูกชายคนโตแท้ ๆ !

        พรุ่งนี้จะให้เขาทำงานเพิ่มเป็นสามเท่า ข้อหาที่ก้าวเท้าซ้ายเข้าประตู!

        หลังจากตัดสินใจในใจอย่างมีความสุข สีหน้าของจักรพรรดิคังซีก็อ่อนโยนลง พร้อมกับปลอบให้ถังเป่าพูดให้มากขึ้น

        "ใช่แล้ว ท่านพ่อลำบากมาก ดังนั้นถังเป่าผู้ใจดีรีบบอกท่านพ่อเร็วเข้า วันนี้เจ้าไปเล่นอะไรมาบ้าง?"

        ถังเป่าจึงนับนิ้วเล่าให้จักรพรรดิคังซีฟังทีละอย่าง

        "ไปบ้านของพี่ใหญ่เพคะ! เจอพี่สะใภ้ แล้วก็... แล้วก็มีหลานสาวสองคน!"

        "กินเนื้อรสเปรี้ยวหวาน! แล้วก็ตกปลาด้วยเพคะ!"

        "แล้วก็มีขนมน้ำตาลด้วยเพคะ!"

        ถังเป่าใช้สมองอย่างหนักเพื่อเล่าทุกสิ่งที่พบเจอในวันนี้ให้จักรพรรดิคังซีฟัง เมื่อเห็นนางพยายามนึกย้อนกลับไปจนใบหน้าเล็ก ๆ ดูตั้งใจมาก จักรพรรดิคังซีก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้

        ลูกสาวที่เป็นเหมือนเสื้อนวมตัวน้อยกับลูกชายที่น่ารำคาญช่างแตกต่างกันจริง ๆ !

        อืม พรุ่งนี้ให้อวิ๋นถีทำงานเพิ่มเป็นห้าเท่าดีกว่า

        ท่านพ่อผู้เมตตาตัดสินใจอย่างมีความสุข ในขณะที่องค์ชายใหญ่อวิ๋นถีที่เพิ่งเดินออกจากวังกลับจามออกมา

        "หืม? หรือว่ามีใครกำลังคิดถึงข้า?"

        "เป็นถังเป่า? หรือว่าเป็นพระชายา?"

        องค์ชายใหญ่หัวเราะ ฮิ ๆ แล้วพลิกตัวขึ้นม้า รีบกลับจวนไปพบพระชายาที่กำลังตั้งครรภ์ทันที

        หลังจากเดินเล่นเสร็จ จักรพรรดิคังซีก็อุ้มถังเป่ากลับไปยังห้องอุ่นในตำหนักเฉียนชิง

        "พรุ่งนี้ถังเป่าไปพบท่านย่าดีหรือไม่? ไม่เห็นถังเป่าเพียงวันเดียว ท่านย่าก็คิดถึงเจ้าแล้ว"

        เมื่อนึกถึงว่าวันนี้ฮองไทเฮาทรงส่งคนมาถามถึงถังเป่า จักรพรรดิคังซีจึงปัดปอยผมที่เปียกเหงื่อบนหน้าผากของถังเป่า พร้อมกับถามนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        ถังเป่าเองก็ชอบไทเฮาที่มักจะยิ้มและพูดคุยกับนาง จึงรีบพยักหน้า "ได้เลยเพคะ ได้เลย!"

        จักรพรรดิคังซีบีบแก้มเล็ก ๆ ที่ยังไม่มีเนื้อมากนักของถังเป่า แล้วส่งนางให้กับโกวหง "ไปอาบน้ำเสียเถอะ พี่ชายเจ้านี่จริง ๆ เลย พาเด็กไปเที่ยวจนเหงื่อโชกตัวเหม็นไปหมด!"

        นึกถึงตอนที่เขาเลี้ยงรัชทายาทด้วยตัวเอง เลี้ยงเด็กได้ดีมาก!

        รัชทายาทตัวน้อยทั้งว่านอนสอนง่ายและน่ารัก สะอาดสะอ้านทุกวัน จะเหมือนกับท่าทางที่องค์ชายใหญ่เลี้ยงเด็กในตอนนี้ได้อย่างไร?

        คิดมาถึงตรงนี้ จักรพรรดิคังซีก็รู้สึกว่า งานห้าเท่าอาจจะเบาเกินไปหรือไม่?

        ถ้าอย่างนั้น ให้เป็นสิบเท่าเลยแล้วกัน!

        อวิ๋นถีที่กำลังกอดภรรยาและลูบลูกในท้อง จามออกมาอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว เขาลูบศีรษะที่โล้นเลี่ยนของตนเอง สีหน้าดูแปลกใจ

        "แปลกจริง ๆ วันนี้ทำไมถึงจามบ่อยนัก?"

        พระชายาอิลเกิ้นเจวี๋ยหลัวลองแตะอุณหภูมิที่หน้าผากของเขา "ก็ไม่ได้ตัวร้อนนี่เพคะ!"

        "ช่างเถอะ ไม่สนใจแล้ว!"

        องค์ชายใหญ่สลัดเรื่องเล็กน้อยนี้ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว และหันมาให้ความสนใจกับท้องของพระชายาอิลเกิ้นเจวี๋ยหลัวแทน

        ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุข "รีบให้พ่อได้ดูเจ้าองค์ชายน้อยของเราเร็วเข้า! ไอหยา ตั้งครรภ์สิบเดือน เดือนหน้าก็ได้เจอเจ้าองค์ชายน้อยของเราแล้ว!"

        พระชายาอิลเกิ้นเจวี๋ยหลัวยิ้มไปพลาง แต่ก็มีความกังวลเล็กน้อย นางลูบท้องที่นูนสูงของตนเอง

        หากว่า... ครรภ์นี้ยังเป็นองค์หญิงตัวน้อยอีก จะทำอย่างไรดี?

        ท่านเป็นถึงองค์ชายใหญ่ของท่านพ่อ แต่แต่งงานกันมาหลายปี นางกลับไม่สามารถให้กำเนิดพระนัดดาสามัญแก่ท่านได้...

        ดูเหมือนจะรับรู้ถึงอารมณ์ของคนในอ้อมกอด องค์ชายใหญ่จึงกุมมือของพระชายาอิลเกิ้นเจวี๋ยหลัวไว้ และปลอบนางว่า

        "อย่าคิดมากเลย ไม่ว่าจะเป็นองค์ชายน้อยหรือองค์หญิงน้อย ก็ล้วนเป็นลูกของข้า ข้าจะรังเกียจพวกเขาได้อย่างไร?"

        "เพคะ!" พระชายาอิลเกิ้นเจวี๋ยหลัวขอบตาแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว แล้วเอนกายพิงในอ้อมกอดขององค์ชายใหญ่