ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

            เนื่องจากที่บ้านยังมีคนป่วยจ้าวซื่อเลยไม่กล้ารั้งอยู่นานจึงลุกขึ้นพยุงหยวนเหล่าเอ้อร์กลับบ้านในขณะที่เจินเจินยังอยู่เล่นที่บ้านสกุลกู้ต่อ อีกสักครู่ถึงค่อยกลับระหว่างที่เจินเจินเล่นอยู่ที่บ้านสกุลกู้นั้นได้ถูกกู้ซิ่วไฉและกู่ซื่อลากตัวไปพูดจาสั่งสอนว่าต่อไปห้ามกระโดดลงไปช่วยคนในแม่น้ำอีก

            เจินเจินพยักหน้ารับคำ “ข้าไม่ช่วยแล้ว”

            เลิกสั่งสอนได้แล้ว ข้าอยากจะรีบไปเล่นต่อ

            ครั้นฟ้าใกล้จะเปลี่ยนสีกู้อวี้ถึงพาเจินเจินไปส่งที่บ้านเวลาเดียวกันนี้เองภายในบ้านรองสกุลหยวน หลี่ซื่อฟื้นขึ้นมาแล้ว และกำลังฟังคำกล่าวเตือนจากจ้าวซื่อ

            “อยากจะตายไปไย ตายหรือจะสู้มีชีวิตอยู่หากเจ้าตายไปใครจะยังจดจำเจ้าได้อีก ข้าจะบอกเจ้าให้ เจินเจินเป็นคนช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้หากเจ้าฆ่าตัวตายอีกจะถือว่าทำผิดต่อนาง ขนาดแม่น้ำเย็นเฉียบถึงปานนั้นนางก็ยังไม่เกรงกลัวกระโดดลงไปช่วยเจ้าขึ้นมา”

            “ยังมีค่ายา ข้าจ่ายไปตั้งสองตำลึง หากเจ้าไม่คืนเงินมา ข้าก็จะเสียเปรียบ”หยวนเหล่าเอ้อร์กล่าวสำทับ

            ใบหน้าหลี่ซื่อยังคงแดงจัดด้วยพิษไข้ ยกมือปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มลงมา“พี่สะใภ้รอง พี่รอง พวกท่านวางใจเถิด ข้าจะไม่ฆ่าตัวตายอีกแล้ว”เจินเจินเป็นคนช่วยชีวิตนางเอาไว้ หากนางฆ่าตัวตายซ้ำอีกจะถือว่าทำผิดต่อเจินเจินแต่ถ้าหากนางไม่ฆ่าตัวตาย แล้วจะให้นางใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร

            แลเห็นหลี่ซื่อมีสีหน้ากลัดกลุ้มเป็นกังวล จ้าวซื่อเอ่ยว่า“เจ้าไม่ต้องห่วง เจินเจินบอกแล้วว่าจะจ้างให้เจ้าช่วยดูแลกู้อวี้พวกเราเองก็ปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว รอให้หายดีเมื่อใดเจ้าค่อยไปทำงานที่บ้านสกุลกู้ช่วยดูแลกู้อวี้และช่วยทำงานบ้าน ค่าตอบแทนเดือนละสองร้อยอีแปะรวมค่ากินค่าอยู่แล้วถึงแม้ค่าตอบแทนจะสู้ในตำบลไม่ได้แต่อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องที่กินที่อยู่ ข้าคิดว่าน่าจะเพียงพอ

            “อีกประการหากเจ้าไปทำงานในตำบล คนในตำบลไม่มีผู้ใดเห็นคนรับใช้เป็นคนทว่าข้าตระหนักดีว่าสกุลกู้เป็นคนเช่นไรชาวบ้านในหมู่บ้านต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าพวกเขาเป็นคนดี เจ้าไปทำงานอยู่ที่นั่นพวกเขาไม่มีทางทำไม่ดีต่อเจ้าแน่ อีกอย่างผู้ใหญ่บ้านได้กล่าวแล้วว่าจะช่วยทำทะเบียนครัวเรือนให้ได้อยู่ที่นี่ต่อเจ้าจะได้ไม่ต้องกลับบ้านเดิมไปให้ถูกรังแก หรือต่อไปหากเจ้าอยากแต่งงานใหม่ก็สามารถตัดสินใจเองได้หรือหากไม่แต่งงาน จะรับเด็กมาอุปการะเลี้ยงดูก็ย่อมได้”

            หลี่ซื่อรู้สึกซาบซึ้งตื้นตันใจอย่างยิ่งพยายามจะลงจากเตียงเพื่อโขกศีรษะขอบคุณ กลับถูกจ้าวซื่อห้ามเอาไว้นางร่ำไห้เอ่ยว่า “ข้าคิดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อยว่า สุดท้ายแล้วผู้ที่ยื่นมือมาช่วยข้าไว้จะคือพวกท่านเจินเจินต้องมาลำบากเพราะข้าแท้ๆ”

            ยามอยู่บ้านใหญ่สกุลหยวน หลี่ซื่อสนิทกับจางซื่อเนื่องจากแม่สามีรังเกียจบ้านรอง ปกตินางจึงไม่ค่อยยุ่งสุงสิงกับบ้านรองเท่าใดมีแค่บางครั้งที่นางแอบให้ของกินเจินเจินเท่านั้น นั่นก็เพราะว่านางเห็นเด็กหญิงแล้วนึกถึงบุตรสาวสองคนที่จากไปตั้งแต่เยาว์วัยไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด นับตั้งแต่มีเจ้าใหญ่ไม่ว่าสะใภ้คนใดให้กำเนิดบุตรสาวล้วนไม่รอดสักราย แม้แต่เจินเจินก็เกือบจะไม่รอดเช่นกัน

            “เจ้าไม่ต้องพูดเรื่องนี้แล้ว ผู้ที่ช่วยเจ้าเอาไว้คือเจินเจินพวกเราแค่กลัวว่าเจ้าจะเป็นอันใดไปแล้วจะทำให้นางเสียใจเท่านั้น” จ้าวซื่อกล่าวคำ

            คำพูดที่จ้าวซื่อกล่าวมานั้นล้วนเป็นความจริงหากหลี่ซื่อกลับคิดว่าพี่สะใภ้รองและพี่รองแค่พูดให้นางสบายใจขึ้นเป็นพวกปากแข็งแต่ใจอ่อน

            บุญคุณครั้งนี้นางจดจำเอาไว้แล้ว

            “ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้าใหญ่จะร้ายกาจถึงเพียงนี้ ทั้งยังคิดไม่ถึงเลยว่าพี่สะใภ้สามจะพูดโกหกตาไม่กะพริบร่วมมือกับพวกเขามาใส่ร้ายข้า!”

            “คนบ้านนั้นไม่มีคนใดเป็นคนดีเลยสักคน ตามความคิดข้าเจ้าใหญ่นั้นร้ายกาจที่สุด”หยวนเหล่าเอ้อร์ยืนพิงประตูพลางกล่าวอย่างดูถูกดูแคลน

            “ถูกต้อง นางทั้งร้ายกาจและเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่ง”จ้าวซื่อกล่าวสำทับอย่างเห็นด้วย

            “ท่านพ่อ!”

            หลังกู้อวี้วางเจินเจินลงบนพื้น เด็กหญิงก็กล่าวทักทายบิดาหยวนเหล่าเอ้อร์เห็นบุตรสาวกลับมาแล้วก็เข้าไปอุ้มอย่างรักใคร่ทะนุถนอมใบหน้าหยวนเหล่าเอ้อร์ยังคงแดงจัดเพราะฤทธิ์สุรา บนตัวก็มีกลิ่นสุราติดอยู่เช่นกันเจินเจินเบือนหน้าออกอย่างรังเกียจ ก่อนจะดิ้นลงแล้วเดินเข้าไปในห้อง“ท่านอาสะใภ้หลี่ ตื่นแล้วหรือ”

            “กู้อวี้ เข้ามาข้างในก่อนเถิด” หยวนเหล่าเอ้อร์ที่ถูกบุตรสาวรังเกียจหัวเราะแก้เก้อก่อนจะเชื้อเชิญให้กู้อวี้เข้ามาในบ้าน ทว่าชายหนุ่มเห็นว่าใกล้ค่ำแล้วจึงปฏิเสธและขอตัวกลับ

            จ้าวซื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวตรงหน้าบ้านจึงเดินออกมาดูทว่าทันเห็นแค่แผ่นหลังของกู้อวี้เท่านั้นยิ่งนางเห็นชายหนุ่มนางก็ยิ่งรู้สึกชื่นชอบ หันไปเอ่ยกับสามีว่า “ท่านพี่ต้าหลางช่างเหมาะสมกับเจินเจินของเราเสียเหลือเกิน”

            หยวนเหล่าเอ้อร์กลับแค่นเสียงกล่าวว่า “หากเขาสอบไม่ได้จ้วงหยวน[1] ก็อย่าหวังเลยว่าข้าจะยกบุตรสาวให้”

            ภายในห้อง เจินเจินเขย่งปลายเท้าเอามืออังที่ศีรษะของหลี่ซื่อครั้นเห็นว่ายังร้อนอยู่จึงวิ่งไปรื้อค้นหีบใส่ของเพื่อหายาที่หมอเทวดาชวีเคยให้ไว้บุรุษชราผู้นั้นเคยบอกกล่าวแก่นางไว้ว่าขวดยาสีใดใช้รักษาโรคใด

            เจินเจินหยิบขวดยาสำหรับรักษาโรคไข้หวัดออกมา จากนั้นเทออกมาหนึ่งเม็ดแล้วยื่นไปเบื้องหน้าหลี่ซื่อ“ท่านอาสะใภ้หลี่ นี่เป็นยาแก้ไข้ที่ท่านปู่ชวีให้ข้าไว้ท่านกินแล้วต้องหายดีในไม่ช้าแน่นอน”

            หากถามว่าไฉนนางถึงเพิ่งเอามาให้ตอนนี้ คงต้องตอบว่าเพราะนางลืมอย่างไรเล่า

            ชีวิตของหลี่ซื่อได้เจินเจินเป็นคนช่วยเอาไว้นางจึงไม่ระแวงเลยแม้แต่น้อยว่าเด็กสี่ขวบอย่างเจินเจินให้นางกินอะไร แล้วจะมีปัญหาหรือไม่ในเมื่อคนหนึ่งกล้าป้อน อีกคนก็กล้ากิน

            “ท่านอาสะใภ้หลี่ ท่านรักษาตัวให้หายไวๆ จะได้ช่วยข้าดูแลพี่ชายข้าจะให้เงินตอบแทนท่านเอง” เจินเจินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

            หลี่ซื่อมองเด็กหญิงตรงหน้าพลางยิ้ม “มารดาของเจ้าบอกเรื่องนี้ไว้แล้ว รอหายดีเมื่อใดข้าจะไปทำงานที่บ้านสกุลกู้สกุลกู้จะเป็นคนให้ค่าตอบแทนข้า ฉะนั้นเจ้าเก็บเงินเอาไว้เถิด”

            หลี่ซื่อไม่เก็บประโยคที่ว่าเจินเจินจะให้เงินมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อยเพราะคิดว่าเด็กหญิงสี่ขวบจะไปเอาเงินมาจากที่ใดได้ โดยที่ไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าในมือของเด็กหญิงตรงหน้านั้นมีเงินมากมาย

            “เจินเจิน กินข้าวได้แล้ว” จ้าวซื่อตะโกนเรียก เจินเจินจึงรีบวิ่งออกไปเล่นมาทั้งบ่ายนางรู้สึกหิวเหลือเกิน

            จ้าวซื่อนำเนื้อที่กู่ซื่อหมักเอาไว้มาทำอาหาร รสชาติดีมากทีเดียวทั้งสามคนกินจนท้องนูนขึ้นมาเล็กน้อยหลังกินข้าวเสร็จจ้าวซื่อพาเจินเจินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะให้สามีพาบุตรสาวไปเข้านอนขณะที่นางนำอาหารไปให้หลี่ซื่อที่ห้อง

            “ลำบากพี่สะใภ้รองแล้ว” หลี่ซื่อน้ำตาไหลออกมาอีกครั้งด้วยความตื้นตัน

            พี่สะใภ้ต้มโจ๊กจากน้ำแกงไก่มาให้นาง!

            นางอาศัยอยู่บ้านเดิมสกุลมาหยวนหลายปี แม้ยามที่ตั้งท้องตอนนั้นก็ไม่เคยได้กินโจ๊กจากน้ำแกงไก่

            “เมื่อสักครู่ยังดีๆ อยู่แท้ๆ ไฉนตอนนี้ถึงร้องไห้ออกมาอีกแล้วเล่า”จ้าวซื่อไม่ชอบใจกับนิสัยอะไรนิดอะไรหน่อยก็ร้องไห้ของหลี่ซื่อเอาเสียเลยหากร้องไห้แล้วมีประโยชน์ อีกฝ่ายจะถูกบ้านใหญ่สกุลหยวนรังแกเช่นนี้หรือเมื่อมีหลี่ซื่อคอยเป็นตัวเปรียบเทียบจ้าวซื่อรู้สึกว่าตนเองโชคดียิ่งนักที่แต่งให้หยวนเหล่าเอ้อร์ หาไม่แล้วคงต้องมีชีวิตเช่นหลี่ซื่อเป็นแน่

            ยามนั้นในบรรดาบุตรชายของสกุลหยวนทั้งหมดหยวนเหล่าเอ้อร์คือผู้ที่ไม่เอาไหนที่สุด ในขณะที่แม่สื่อล้วนบอกว่าหยวนเหล่าซานกับหยวนเหล่าซื่อคือบุรุษที่ดีนี่กระมังชีวิต...ยามนี้ชีวิตของนางนับว่าดีกว่าหลี่ซื่อดีกว่าเจียงซื่อและจางซื่อเสียอีก นางคือสะใภ้ที่โชคดีที่สุดของสกุลหยวน!

            “เลิกร้องไห้ได้แล้ว วันดีๆ ถูกเจ้าทำจนกลายเป็นไม่ดีเสียแล้ววันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเจ้าจะทำให้บ้านของข้ามีแต่ไออัปมงคลหรืออย่างไร”

            ประโยคนี้ของหลี่ซื่อนับว่าใจดำไม่ใช่น้อย หากคนฟังเป็นผู้อื่นคงจะโมโหไปแล้วทว่าหลี่ซื่อกลับคิดว่าที่อีกฝ่ายพูดเช่นนี้เพราะเป็นห่วงตนเอง และคิดว่าจ้าวซื่อนั้นเป็นคนปากร้ายแต่ใจดี

[1]จ้วงหยวนชื่อเรียกผู้ที่สอบได้อันดับหนึ่งในการสอบเข้ารับราชการในรอบราชสำนัก