หลังจากวันนั้น ผู้ชายคนนั้นก็เงียบหายไปเลย ไม่ติดต่อกลับมา แต่นิ่มใช้ชีวิตทุกวันด้วยความระแวง นอกจากคอนโดเล็กๆ ของตัวเองแล้วนิ่มไม่ได้ย่างกรายไปที่ไหนอีกเลย
การไปที่คลับเป็เื่ที่จำเป็อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะยังไงนิ่มก็ต้องหาเงินให้ตัวเองใช้จ่าย ไม่งั้นนิ่มคงได้อดตายอยู่ที่คอนโดเล็กๆ ของตัวเองอย่างวิตกจริตแน่ๆ
แต่ดีเคราะห์ดีที่เ้าของคลับเป็เพื่อนกับแม่ของนิ่มที่ตายไปแล้ว นิ่มเลยรบกวนให้ลุงพลมาส่งที่คอนโดทุกวัน เนื่องจากคอนโดของนิ่มเป็ทางผ่านกลับบ้านของลุงพลพอดี แม้จะต้องทนรอจนลุงพลเลิกงาน คือปิดคลับเช็คความเรียบร้อยจนหมด แล้วถึงจะกลับได้ แต่แบบนี้ก็ดีกว่าออกไปเจอคนที่ไม่ควรเจอ แล้วโดนทำเื่น่าอายอย่างวันนั้น
เมื่อวันเปิดเทอมมาถึง นิ่มก็เริ่มวิตกกังวลมากขึ้น เพราะผู้ชายคนนั้นรู้จักนิ่ม รู้จักชื่อจริงของนิ่ม อาจจะเป็ผู้ชายคนไหนก็ได้ในมหาลัย
ทำเอานิ่มต้องคอยมองผู้ชายทุกคนที่เดินผ่าน ว่ามีคนไหนหรือเปล่าที่คล้ายคลึงกับไอ้ชั่วในวันนั้น
แต่ก็ไม่มี....
จนกระทั่งมาถึงห้องเรียน ฉันก็ยิ้มออกมา แล้วเดินเข้าไปหาเพื่อนในกลุ่ม พูดคุยอย่างร่าเริง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เพื่อนของฉันทั้งสามคนเป็คนนิสัยดีแบบสุดๆ มีอะไรก็ช่วยเหลือกันอยู่ตลอด ฉันเลยรักเพื่อนของตัวเองมากๆ
"ปิดเทอมนี้ไปเที่ยวไหนมาบ้างล่ะนิ่ม"แยมเพื่อนั้แ่สมัยเรียนมัธยมด้วยกันมาถามขึ้น
"ไม่ได้ไปไหนเลยอะ ทำงานอย่างเดียว"
"เฮ้อ น่าเบื่อจริงๆ ทำแต่งานแบบนี้"ใบเตยนั่งเท้าคางมองนิ่มที่เอาแต่ใช้ชีวิตน่าเบื่อแบบนี้มานาน จนใครๆ เห็นก็เหนื่อยแทน
"นั่นดิ เรายังวัยรุ่นอยู่ต้องหาอะไรสนุกๆ ทำบ้าง แบบนี้ชีวิตจะได้มีสีสัน จะใช้ชีวิตแบบจืดชืดแบบนี้ต่อไปไม่ได้หรอกนะนิ่ม"ถ้วยฟูพยายามปลุกปั่นให้นิ่มทำอะไรนอกกรอบบ้าง ถึงจะรู้ว่าคำพูดของตัวเองทำอะไรนิ่มไม่ได้ก็ตาม
"นิ่มก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันน่าเบื่อตรงไหนนะ"ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำไมเพื่อนๆ ชอบคิดว่าฉันใช้ชีวิตน่าเบื่อ ทั้งที่จริงๆ แล้วงานที่ฉันทำมันออกจะตื่นเต้น พบเจอผู้คนมากหน้าหลายตา แล้วไหนจะยังต้องคอยดูแลตัวเอง ไม่ให้พวกบ้ากามเ่าั้เข้ามาลวนลามอีก
มีสีสันจะตาย...แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่สามารถบอกเพื่อนๆ ออกไปได้จริงๆ ว่าตัวเองทำงานอะไร เลยต้องเก็บเงียบไว้ ปล่อยเพื่อนๆ บ่นต่อไปเื่งานที่แสนน่าเบื่อที่นิ่มทำไม่ยอมพักผ่อน
"นี่ๆ เมื่อวานไปเจอพวกปืนกับตุลย์ที่สนามแข่งมาด้วยล่ะ"เมื่อเห็นนิ่มไม่สนใจเื่สร้างสีสันให้ตัวเอง ถ้วยฟูเลยเปลี่ยนเื่แทน แต่บุคคลที่ถ้วยฟูพูดมา นิ่มไม่รู้จักเลยซักนิด เลยนั่งลงเล่นโทรศัพท์ของตัวเองไป
"งั้นเหรอ แล้วพวกมันเป็ไง ดูชั่วร้ายเหมือนเดิมมั้ย"ใบเตยถามเนือยๆ เพราะตัวเองไม่คิดว่าการไปเจอสองคนนี้ที่สนามแข่งรถของพี่ชายถ้วยฟูมันจะน่าตื่นเต้นตรงไหน แต่ในเมื่อเพื่อนชอบก็เลยไม่อยากขัด
"ใบเตยแบบนั้นไม่ได้เรียกว่าชั่วร้ายนะ เค้าเรียกว่าแบดบอย"
"เออๆ"
นิ่มปล่อยให้ถ้วยฟูกับใบเตยเถียงกันไปมาระหว่างชัั่วร้ายกับแบดบอย แล้วหันมาคุยกับแยมแทน
"สบายดีมั้ย่นี้ ทำไมดูเหมือนแกไม่ค่อยสดใสเลย"แยมจับแก้มนิ่มๆ ของนิ่มแล้ว แล้วมองสำรวจ
"งั้นเหรอ ก็สบายดีเหมือนเดิมนะ ไม่ได้เป็อะไร"ฉันลูบหน้าของตัวเอง แล้วคิดว่ามันดูออกขนาดนั้นเลยเหรอว่าฉันไม่สดใส ทั้งที่พยายามทำตัวปกติแล้วนะ
"อืม อย่าหักโหมมากเกินไปนะ เงินไม่พอใช้ยังไงก็บอกได้ ฉันพอมีให้แกยืม"
"ไม่เป็ไร เงินของเรายังมีอยู่ ถ้าไม่พอจริงๆ ค่อยรบกวนแยมละกัน"แยมยังคงใจดีแบบนี้กับฉันเสมอมา เพราะเราสองคนเป็เพื่อนกันมาั้แ่ ม.ปลาย ก่อนจะเจอใบเตยและถ้วยฟูในตอนที่เข้ามหาลัย เราเลยสนิทกันใจที่จะคุยสำคัญๆ กันสองคนมากกว่าใบเตยกับถ้วยฟู
ส่วนเื่เงิน ฉันหาเงินได้จากการเต้นมากอยู่แล้ว แต่ไม่รู้จะบอกเพื่อนตัวเองยังไงว่าฉันเองมีเงินมากทีเดียว เพราะถ้าเพื่อนถามว่างานอะไรถึงได้เงินเยอะขนาดนี้ ฉันก็พูดไม่ออกบอกไม่ได้อยู่แล้วว่าทำงานที่คลับเปลื้องผ้า แม้ตัวเองจะไม่ได้เปลื้องผ้าแล้วเต้นรูดเสาเหมือนคนอื่นก็เถอะ เลยไม่อยากให้เพื่อนสงสัย จนตอบคำถามไม่ได้ เวลาเพื่อนหาว่าจน ก็บอกจนไปง่ายๆ เท่านั้น
"มาแล้วๆ!! "
จู่ๆ ถ้วยฟูก็พูดเสียงดังแล้วรีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองแล้วนั่งตัวตรงเหมือนนางพญา
"ใครมาอะ"ฉันสงสัยมากจริงๆ ว่าใครที่ทำให้ถ้วยฟูตื่นเต้นได้มากขนาดนี้
"เฮ้อ ก็ผู้ชายร่วมคลาสคณะอื่นที่ถ้วยฟูมันชอบไง"แยมตอบให้หายสงสัย
"อ๋อ"ฉันพยักหน้า แต่ก็ลองมองตามถ้วยฟูไป เห็นผู้ชายสามคนเดินเข้ามา
อืมม...ทั้งสามคนหน้าตาดีมากจริงๆ มิน่าล่ะถ้วยฟูถึงได้กรี๊ดกร๊าดขนาดนี้ แต่ต่อให้หน้าตาดีแค่ไหนนิ่มก็ไม่สนใจอยู่ดี เลยเล่นเกมส์เรียงเพชรในมือถือของตัวเองต่อไป
"แก..เหมือนปิดเทอมนี้ตุลย์จะหล่อกว่าเดิมอีก ปืนก็ดูชั่วมั่กๆ แบงค์เองก็น่าร้ากกกกก เลือกไม่ถูกเลยอ่าาาา"ถ้วยฟูกรีดร้องออกมาด้วยเสียงเบาๆ
"เฮ้อ เลือกไม่ถูกก็ไม่ต้องเลือก เพราะพวกนั้นไม่เลือกแกอยู่แล้ว เลิกมโน!!"ใบเตยทนไม่ไหวเลยดับฝันเพื่อนตัวเองลงเสีย
"แกมันปากเสียพูดงี้ได้ไง ตบปากของตัวเองเดี๋ยวนี้"
ฉันเงยหน้าขึ้นมองถ้วยฟูและใบเตยกำลังก่อาย่อมๆ โดยที่มีแยมห้ามทัพท่าทางเบื่อหน่ายอย่างมีความสุข อย่างน้อยสีสันที่ว่าในชีวิตของฉันก็มาจากเพื่อนสามคนนี้นี่แหละ
แต่อยู่ๆ เพื่อนๆ ก็เงียบเสียงลง แล้วมองมาที่ฉันอย่างพร้อมเพรียง
เอ๊ะ...ไม่มองที่ฉันสิ แต่มองเลยตัวของฉันไป
ฉันเลยหันตามไป แล้วพบว่าสามทหารเสือสุดหล่อทั้งสามเดินมาหยุดข้างๆ แล้วนั่งลงโต๊ะว่างถัดจากพวกเราไป
"กรี๊ด ใกล้มากกกกกกกกกก"ถ้วยฟูเขย่าตัวใบเตยแรงๆ หลายครั้ง จนใบเตยต้องตีแขนถ้วยฟูหลายครั้งเพื่อเรียกสติ
"มีสติหน่อย อย่าทำเหมือนเห็นผู้ชายแล้วระริกระรี้แบบนี้ได้มั้ย ไม่อายคนอื่นเค้าหรือไง"
"ไม่อาย ไม่ได้ขอใครกิน"
"พวกแกเงียบหน่อยได้มั้ย มันเสียมารยาทจริงๆ "แยมทนไม่ไหว เลยถลึงตามองทั้งสองคน ใบเตยและถ้วยฟูเลยเงียบลงได้
เมื่อกลับสู่ความสงบ ฉันก็เล่นเกมส์เรียงเพชรเหมือนเดิม ไม่สนใจผู้ชายสุดหล่อที่นั่งข้างๆ เลยแม้แต่น้อย เพราะถึงจะหล่อแต่พวกนี้ไม่ใช่สเป็คของฉัน ฉันชอบผู้ชายที่โตกว่า รุ่นเดียวกันไม่อยู่ในไทป์จริงๆ
พออาจารย์เข้ามานิ่มก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วตั้งใจฟังที่อาจารย์สอน ไม่เหลือบแลไปที่ผู้ชายเลยแม้แต่น้อย
ส่วนผู้ชายที่นั่งข้างๆ ก็กำลังหงุดหงิดเพราะโดนเมินอย่างแรงโดยคนตัวเล็กคนนี้
ให้ตายเหอะ ตอนแรกกะมานั่งให้คนตัวเล็กเห็นแล้วใกลัวเล่นซะหน่อย แต่กลับไม่มองมาเลยซะงั้น ทำเอาแผนของปืนล่มไม่เป็ท่า แต่ไม่เป็ไร เวลายังอีกยาวนาน....
พอเรียนเสร็จแล้วนิ่มก็เก็บของใส่กระเป๋า เตรียมตัวตามเพื่อนไปกินข้าว แต่ได้ยินเสียงที่ทำให้ขนลุกเกลียวดังขึ้นเสียก่อน
"จะรอที่หน้าห้องน้ำชาย"
ฉันหันไปมองคนข้างๆ ทันที เพราะเสียงนี้มัน....ผู้ชายเมื่อคืนนั้น
ผู้ชายคนนั้นก็มองตอบฉันนิ่งๆ แล้วพูดอีกครั้งด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันสองคนว่า
"จะรอที่ห้องน้ำชาย" แล้วเดินออกไปทันที
ตอนนี้ฉันเริ่มสติแตกขึ้นมาอีกแล้ว เพราะไอ้บ้านั่น มันอยู่ที่นี่ อยู่ใกล้ๆ แค่นี้ ถึงว่าสิ ทำไมถึงรู้จักกัน
"นิ่มเป็อะไรรึเปล่า ทำไมทำหน้าแบบนั้น"แยมวางมือบนไหล่ของนิ่มเบาๆ แต่นิ่มกลับสะดุ้งสุดตัวจนแยมแปลกใจ
"ไม่...ไม่เป็อะไร"
"งั้นไปกินข้าวกัน"
"ไปกินก่อนเลย เราลืมไปว่าเราต้องไปทำธุระอะ"ฉันรีบลุกขึ้นสะพายกระเป๋า
"ให้ไปเป็เพื่อนมั้ย"แยมบอกอย่างหวังดี
"ไม่ต้อง เราไปไม่นาน เดี๋ยวเรารีบไปหาที่โรงอาหาร"
"มาเร็วๆ นะ เดี๋ยวพวกเราไปรอที่โรงอาหารก่อน"
"อืม"ฉันพยักหน้า แล้วรีบเดินไปห้องน้ำชายชั้นเดียวกับที่เรียนอยู่ตอนนี้
พวกนั้นจะอยู่กันครบทั้งสามคนมั้ยนะ...ถ้าเป็แบบนั้นแย่แน่
แค่คนเดียวฉันยังรับมือแทบไม่ได้ ถ้าสามคนมีหวังตายแน่ๆ
แต่เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องน้ำชาย ฉันก็โล่งอก เพราะไอ้บ้านั่นยืนอยู่คนเดียว
"ทำไมนานจัง"ไอ้บ้านั่นพูดขึ้นมาด้วยเสียงเรียบๆ เหมือนคนไม่ทุกข์ไม่ร้อน หนำซ้ำนิ่มยังรู้สึกด้วยว่าไอ้บ้านี่มองนิ่มเหมือนมองดูเหยื่อที่ว่าง่ายของตัวเองด้วยซ้ำ
"นาย...นาย้าอะไร"
17K
