ตอนที่ 1 ััพิเศษ
ผมชื่อโอบกอดปีนี้ผมอายุได้25ปีบริบูรณ์ ทุกวันนี้ผมมีอาชีพขายต้นไม้ออนไลน์หาเลี้ยงชีพมาได้หนึ่งปีเต็ม หลังจากงานที่ทำประจำได้ประกาศเลิกจ้างอย่างกะทันหันก็มีอาชีพนี้นี่เเหละที่คอยเลี้ยงปากเลี้ยงท้องพอให้ผมได้มีชีวิตอยู่รอดไปวันๆ
ถึงเเม้รายได้จากการขายของมันจะไม่ค่อยเยอะมากเท่าไหร่เพราะผมไม่ใช่คนเด่นคนดังอะไร เเต่ต้นไม้มันคือความสุขของผม ว่างๆ ผมก็ร้องเพลงให้ต้นไม้ฟัง บ่นเเละพูดคุยกับต้นไม้บ้างตามประสาชายโสดที่รักสันโดษ
เเต่ผมมีความลับหนึ่งอยากจะบอก คือผม.....สามารถสื่อสารเเละเห็นิญญาได้ สืบเนื่องมาจากเมื่อตอนที่ผมอายุได้สิบสองปี ผมนั้นประสบอุบัติเหตุลื่นล้มจนหัวล้มฟาดพื้นอย่างเเรงจนทำให้ผมหลับไปถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนกว่าจะฟื้นขึ้นมา เเละหลังจากตื่นขึ้นมาตั้งเเต่วันนั้นชีวิตของผมก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ผมสามารถมองเห็นิญญาต่างๆ มากมาย เเละิญญาที่รู้ว่าผมสามารถมองเห็นพวกเขาได้ต่างก็มาอ้อนวอนร้องขอให้ช่วยสื่อสารกับคนในครอบครัวเเละคนรักของพวกเขาเป็จำนวนมาก จนทำให้ผมหวาดกลัวต้องเก็บตัวอยู่แต่ในห้องนอนเเละงอแงจนไม่ได้ไปโรงเรียนระยะหนึ่งเลย
เเต่โชคดีที่พ่อและเเม่เชื่อมั่นในตัวผมว่าสิ่งที่ได้เล่าไปนั้นคือความจริงไม่กล่าวหาด่าทอว่าผมเป็เด็กที่เพ้อเจ้อเเละจินตนาการคิดไปเอง
พ่อเเละเเม่จึงได้ไปปรึกษากับพระอาจารย์ที่วัดแห่งหนึ่งที่ท่านนับถือมาก ให้ช่วยทำให้ความสามารถในการเห็นิญญานั้นหายไปจะได้ใช้ชีวิตปกติแบบเด็กคนอื่นๆ
"หลวงพ่อคะกราบนมัสการค่ะ เราสองคนมีเื่ทุกข์ใจจะมาปรึกษา" พ่อเเละแม่คลานเข่าเข้ามากราบพระอาจารย์ด้วยความนอบน้อมพร้อมกับสีหน้าที่ดูอมทุกข์
"นิมนต์โยม มีเื่ทุกข์ใจอันใดเล่า เกี่ยวกับเ้าโอบกอดใช่ไหม" พระอาจารย์เห็นสีหน้าพ่อกับแม่ตั้งเเต่เข้ามาก็รับรู้ได้ทันทีว่าต้องเป็เื่โอบกอดที่ท่านได้เห็นตั้งเเต่ตัวน้อยๆ เเละก็เป็ท่านนั่นเองที่เป็คนตั้งชื่อนี้ให้ด้วยความเอ็นดู
"มันพอจะมีวิธีไหนหนทางใดที่พอช่วยลูกของผมได้ไหมครับหลวงพ่อ เราสองคนเป็กังวลกันอย่างมาก" พ่อพูดออกไปด้วยสีหน้ากังวลใจเพราะสงสารในลูกชายที่อายุเเค่สิบสองปีเเต่กลับต้องมาพบมาเจอวิญญานต่างๆ จนใครๆ ก็มองว่าโอบกอดเป็บ้าหลังจากฟื้นขึ้นมา
"โยมทั้งสองใจเย็นๆ กันก่อน... ทำใจให้สบายอาตมาเชื่อว่าเื่ทุกอย่างมีเหตุมีผลของมัน เเละที่สำคัญปัญหาทุกอย่างจะย่อมมีทางออกเสมอ" พระอาจารย์เห็นอกเห็นใจทั้งพ่อและเเม่เป็อย่างมาก ท่านได้หลับตาลงหลังจากพูดจบสักพักหนึ่งในท่านั่งสมาธิ
"เป็ไงบ้างคะหลวงพ่อ พอจะเห็นหนทางที่พอจะช่วยเ้าโอบกอดมันบ้างไหมคะ"เมื่อหลวงพ่อลืมตาขึ้น เเม่ก็รีบพนมมือถามออกไปทันทีด้วยความร้อนใจ
"มันเป็ชะตาที่ฟ้าลิขิตมาเเล้ว ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ถ้าเ้าโอบกอดมันไม่เห็นพวกผีิญญา ตอนนี้มันจะอาจตายไปแล้วก็ได้ เเต่....."พระอาจารย์หลังจากออกจากการนั่งสมาธิเพื่อหาหนทางช่วยเหลือ ก็มองไปที่พ่อกับเเม่พูดพรางส่ายหัวเบาๆ
"ไม่ต้องถึงกับหายไปเลยก็ได้คะหลวงพ่อ ตอนนี้ขอแค่หนทางทำให้มันเบาบางลงไปก็ได้ ไม่มีจริงๆ หรอคะ ตอนนี้ลูกของเรายังเด็กอยู่ไม่สามารถรับอะไรแบบนี้ไหวแน่นอน ถ้าขืนยังเห็นวิญณาณแบบนี้ต่อไปอาจจะเสียสติเเละเป็บ้าไปจริงๆ ก็ได้"พระอาจารย์ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เเม่ก็พูดขึ้นเเทรกอย่างไว
"อาตมายังพูดไม่ทันจบ โยมก็พูดแทรกแล้ว"
"ขอโทษค่ะหลวงพ่อ มันร้อนใจไปหมด เเสดงว่าพอจะมีทางออกใช่ไหมคะ"
"อาตมาจะบอกว่าก็พอจะมีหนทางทำให้เ้าโอบกอดมันเบาบางลงได้ อาตมาจะช่วยได้แค่ทำให้เ้าโอบกอดเห็นเเค่ิญญาที่โชคชะตาผูกพันธ์กันเท่านั้น ที่จะสามารถนำพามาให้พบเจอเเละช่วยเหลือได้ ส่วนิญญาทั่วไปก็จะไม่สามารถมาให้เห็นได้ถ้าหากไม่มีชะตาผูกพันธ์กัน"
พ่อและเเม่ต่างกอดกันเพราะดีใจเป็อย่างมาก เพียงเเค่นี้ก็เพียงพอแล้วลูกของเขาจะได้ใช้ชีวิตแบบเด็กทั่วไปได้อย่างมีความสุข เเม้จะยังเห็นิญญาอยู่บ้างเเต่ก็ยังดีกว่าต้องเห็นตลอดทุกวันเเละเเทบตลอดเวลาแบบตอนนี้
หลังจากคุยกับหลวงพ่อไปได้ซักพัก หลวงพ่อก็ขอวันเดือนปีเกิดโอบกอดเพื่อทำพีธีและได้ทำนํ้ามนต์ไปให้โอบกอดไว้ดื่มกิน โดยต้องกินให้ครบกำหนดเจ็ดวัน เเล้วทุกอย่างจะคลี่คลายลง ิญญาที่ได้เห็นจะเลือนลางหายไปเอง
หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยแล้วพ่อแม่ก็ได้กราบลาพระอาจารย์กลับบ้าน ทั้งสองดูมีความสบายใจมากขึ้น
ตั้งเเเต่พ่อแม่บังคับให้ผมกินนํ้ามนต์ของพระอาจารย์ครบเจ็ดวัน ิญญาที่เคยเห็นก็ค่อยๆ เลือนลางหายไป จนผมสามารถใช้ชีวิตแบบเด็กปกติได้ทั่วไป จวบจนผมอายุได้25ปี ตั้งเเต่นั้นมาผมก็ไม่เห็นิญญาอีกเลย
จนทำให้ผมคิดว่าคงไม่มีิญญาตนใดที่ชะตาผูกพันธ์กับผมเเล้วล่ะ เพราะเวลามันก็ผ่านมานานเเล้วจนผมลืมคิดเื่นี้ไปเลย เเต่ก็ถือเป็เื่ดีเพราะผมเป็คนที่กลัวผีมากๆ ภาพจำต่างๆ ที่เห็นิญญาในวัยเด็กยังจำติดตาไม่เคยลืม
เเละนอกจากขายต้นไม้ออนไลน์เเล้วผมยังทำงานพิเศษคือการจัดสวนในราคากันเอง ลูกค้าก็จ้างงานกันมาเรื่อยๆ เพราะผมเป็คนที่ใส่ใจทุกรายละเอียดในการจัดวางทุกอย่างผลงานจึงออกมาดีถูกใจลูกค้า ทำให้ลูกค้าต่างติดใจเเละบอกกันปากต่อปาก
วันนี้ได้มีลูกค้าท่านหนึ่งได้สนใจติดต่องานมาให้ผมไปจัดสวนที่บ้าน โดยบ้านมีชื่อว่า บ้านภพรัก เป็บ้านชายทะเลของลูกชายของลูกค้าที่ติดต่อมา เเถมยังให้ค่าตอบเเทนในราคาที่สูงมากอีกด้วย โดยมีข้อเเม้ว่าขอเเค่จัดสวนให้สวยตรงตามใจลูกชายของเขาก็พอ ซึ่งผมไม่มีปัญหาอยู่เเล้ว เลยตอบตกลงรับงานนี้เพราะค่าจ้างสูงกว่าทุกบ้านที่ผมรับงานมา
หลังจากตกลงราคาเเละนัดสถานที่ วัน เรียบร้อยเเล้ว ผมก็ได้เดินทางมายังบ้านที่มีชื่อว่า บ้านภพรัก
^____________________^
สวัสดีนักอ่านทุกคนด้วยนะคะ เื่นี้เป็ผลงานการเเต่งเเนววายเื่แรกของตะวันรัตน์ หากมีคำผิดหรือจุดผิดพลาดตรงไหนสามารถคอมเมนต์บอกได้เลยนะคะ
ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เพื่อเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า และอย่าลืมกดบันทึกนิยายเข้าชั้นหนังสือไว้เพื่อรับการแจ้งเตือนตอนต่อไปนะคะ
ฝากติดตามด้วยน้าาาา
128
