“เฮ่อ” โนอาถอนหายใจ ส่ายศีรษะและทำท่าจะเดินจากไป
“แล้วนายจะทำไงต่อ” ชาร์ล็อตต์ถาม
“ตามหาฮิวโก้”
“เอ๊ะ แต่เขาให้นายกลับบ้านไปก่อนนี่”
เขาไม่ตอบและเดินต่อไป
“เดี๋ยว ชั้นไปด้วย”
“จะไปทำไม”
“คือ ชั้นรู้สึกว่าผีดิบนั่น อาจจะเป็คนที่ชั้นรู้จักก็ได้” ชาร์ล็อตต์พยายามเลือกคำ
“หา?”
“ชั้นก็ไม่แน่ใจนัก แต่ชั้นอยากตามสืบต่อ” ชาร์ล็อตต์มองโนอาด้วยแววตาแน่วแน่ เธอตัดสินใจแล้วว่าในเมื่ออยากรู้ก็ต้องรู้ให้ได้
“อืม” โนอาพยักหน้าและเดินต่อไป
ชาร์ล็อตต์ยิ้มและรีบตามเขาไป สักพักเธอนึกได้ก็หันกลับมาหาเบล
“เธอจะไปกับเรามั้ย” เธอถามเบล
“ไปสิครับ ข้าเป็ทาสของท่านนี่นา”
“อืม งั้นก็ไปกัน”
หลังจากนั้นเบลกับเธอก็เก็บเต็นท์ที่พักและเรือที่จอดอยู่ที่ชายหาด และเดินไปหาโนอาที่เรือของเขา เธอเพิ่งรู้ว่าแหวนเก็บของที่เบลเคยพูดถึงนั้น มันสะดวกมากๆ ไม่ว่าอะไรใหญ่แค่ไหนก็ยัดใส่เแหวนเก็บของได้หมด และเธอยังเรียนรู้เื่การใช้พลังในการเก็บของในแหวนและดึงของในแหวนออกได้แล้ว
แปลกดีจังที่เราใช้พลังอะไรแบบนี้ได้ด้วย คงเพราะสิ่งแวดล้อมในโลกนี้ทำให้ใช้พลังได้ละมั้ง ถ้าโลกเราทำอะไรแบบนี้ได้บ้างก็ดี เธอคิด
หลังจากนั้นชาร์ล็อตต์และเบล ก็ขึ้นไปบนเรือของโนอา และเขาก็เริ่มขับเรือออก
“นี่ แล้วเราทิ้งศพพวกนักล่าสมบัติพวกนั้นไว้แบบนั้นจะดีเหรอ”
“เ้าจะฝังให้รึไง” โนอาพูดเนือยๆ
“ไม่ใช่ยังงั้น จะว่าไงดี คือเราไม่ต้องไปแจ้งตายให้พวกเขาหรือบอกครอบครัวของเขาใช่มั้ย พวกเขาจะได้รู้ข่าว”
โนอามองหน้าเธอนิ่งและไม่ยอมตอบ
“ไม่ตอบซะงั้น” ชาร์ล็อตต์บ่น
“จริงสิ แล้วนายจะไปตามหาฮิวโก้ที่ไหน”
“ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ” โนอาตอบง่ายๆ
“ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ อ๋อ ทิศที่ฮิวโก้ขับเรือเหาะออกไปใช่มั้ย เดี๋ยวสิ นอกจากทิศแล้วไม่มีเป้าหมายอะไรอย่างอื่นเลยเหรอ”
โนอาส่ายหน้า
“เวร” ชาร์ล็อตต์ยกมือตบหน้าผากเบาๆ
….
ชาร์ล็อตต์เหม่อมองวิวนอกดาดฟ้าเรือ ตอนนี้เริ่มมืดสนิทแล้ว แต่ยังพอมองเห็นทะเลและเกาะใกล้ๆได้ เพราะแสงดาว ดาวที่โลกนี้เห็นชัดและมีเยอะมาก เธอมองขึ้นไปยังกลุ่มดาวพลางทอดถอนใจ
ผีดิบนั่นน่าจะเป็เขา เราจำดวงตาคู่นั้นได้ แต่ทำไมเขาถึงเป็ผีดิบ แถมยังฆ่าคน ทำไมกันนะ ชาร์ล็อตต์คิด
โง่ชะมัด มัวแต่ตะลึง น่าจะรีบโดดขึ้นเรือเหาะนั่นตามไปด้วย แต่ก็กลัวตาย เฮ่อ
………
พอรุ่งเช้าเรือของโนอาก็มาถึงเมืองท่าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง พวกเธอแวะจอดเทียบท่าเพื่อหาข่าวสารและซื้อของจำเป็ ชาร์ล็อตต์มองไปมาอย่างสนใจ ผู้คนพลุกพล่านมากมาย มีของวางขายสองข้างทางเต็มไปหมด ผู้คนต่างแต่งกายแปลกตา ของที่ขายก็แปลกตา แต่อาคารกลับดูไม่แปลกตานัก
ชาร์ล็อตต์เดินดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยๆ ในขณะที่โนอาและเบลเดินไปถามข่าวของเรือเหาะและหาซื้อของจำเป็ต่างๆ ระหว่างนั้นเธอก็สังเกตว่ามีผู้ชายหลายคนมองมาทางเธอ ซึ่งเธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเป็เหตุการณ์ปกติอยู่แล้วที่เธอมักจะเป็จุดสนใจ ไม่ใช่แค่ผู้ชาย แม้แต่ผู้หญิงหลายคนก็มองมาด้วยสายตาหมั่นไส้ปนอิจฉา แต่เธอก็เดินสวยๆต่อไปอย่างชินชา
ทำไมมองแรงกันจัง คนที่นี่ถ้าจะขี้อิจฉา เอ แต่จะว่าไป สายตาผู้ชายที่นี่ก็หื่นเกิน แถมมองต่ำกันยังไงชอบกล
ชาร์ล็อตต์เริ่มเอะใจ ปกติคนที่ได้เห็นเธอ มักจะมองที่ใบหน้าเธอมากกว่า ถึงเธอจะมีหุ่นเซ็กซี่ ส่วนโค้งส่วนเว้าชัดเจน แต่จุดขายของเธอก็คือใบหน้าที่สวยหวานเหมือนนางฟ้ามากกว่า เอาจริงๆเธอว่าเธอสวยกว่าระดับนางเอกตัวท็อปซะอีก เคยมีคนมาทาบทามเธอเข้าวงการมากมาย แต่เธอไม่สนใจงานวงการบันเทิง
ชิบ.. ลืมไปเลย เราใส่แต่กางเกงในนี่หว่า มิน่าล่ะมองกันแปลกๆ บ้าเอ๊ย
ชาร์ล็อตต์ช็อกเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเธอกำลังเดินร่อนไปทั่วเมืองด้วยชุดสุดเซ็กซี่ราวกับชุดนอนไม่ได้นอนของเอเดน
ทำไงดีวะ หาร้านเสื้อผ้าก่อนดีกว่า บ้าเอ๊ย ลืมได้ไงวะ
เธอเริ่มเลิ่กลั่กมองซ้ายมองขวาหาร้านเสื้อผ้า แทบอยากจะเอามือปิดก้นเดิน จากนั้นก็ถอนหายใจ
ช่างมัน keep look เข้าไว้ เดินสวยต่อไป ยังไงคนที่นี่ก็ไม่รู้จักเราอยู่แล้ว ไม่มีใครแอบถ่ายรูปเราไปลงใน social ได้ keep calm and cool
เธอปรับอารมณ์และเชิดหน้าเดินฉับๆอย่างมั่นใจต่อไปโดยพยายามคิดซะว่ากำลังเดินแบบชุดชั้นในแบรนด์ดังอยู่บน catwalk
“Hi! คนสวย” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างร่าเริง พร้อมกับโอบเอวชาร์ล็อตต์อย่างสนิทสนม
ชาร์ล็อตต์ผงะและพยายามตีตัวออกห่างจากเขา แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเขาโอบเอวเธอไว้แน่น เธอจึงได้แต่เงยหน้าขึ้นไปมองเขาและได้เห็นว่าเขาเป็ชายหนุ่มตาตี่ หน้าตาน่ารัก ตัวสูง รูปร่างผอมเพรียว ผมสีดำ ถักเปียติดหนังศีรษะไว้ตรง่ขมับทั้งสองข้าง เขานั้นยิ้มกว้างให้เธอด้วยแววตาเ้าชู้ นอกจากเขาแล้วยังมีชายหนุ่มอีกสองคนมองเธอด้วยสายตากะลิ้มกะเหลี่ย พวกเขาเ่าั้คนหนึ่งผอม คนหนึ่งตัวสูงใหญ่ล่ำบึ้ก ดูไปแล้วน่าจะเป็พวกอันธพาล
“ปล่อยชั้น” ชาร์ล็อตต์พูดเสียงต่ำอย่างไม่พอใจ เธอหน้าบึ้งและเอามือยันอกเขาไว้ไม่ให้เข้ามาใกล้ชิดมากนัก
“อะไรกัน กลายเป็คนหวงตัวไปั้แ่เมื่อไร ทั้งที่เราออกจะ “สนิท” กันขนาดนั้น” ชายหนุ่มยกมือขึ้นสองข้างเหนือหน้าอก และมองเธออย่างประหลาดใจปนขบขัน
“สนิทงั้นเหรอ นายเป็ใคร” ชาร์ล็อตต์ถาม เธอไม่ถูกชะตาเขาเลย ดูยียวนกวนประสาทและถึงเนื้อถึงตัว เรียกได้ว่า bad boy 100%
“อะไรกัน จำเดเมียนคนนี้ไม่ได้แล้วเหรอ เสียใจชะมัด ปกติเวลามาเมืองนี้เ้าก็จะแวะมาหาข้าทุกทีนี่นา” เดเมียนก้มหน้าลงมาพูดกับเธอใกล้ๆด้วยแววตาวิบวับ
“...”
ชาร์ล็อตต์เงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง เธอไม่ชอบเลยกับััและแววตาของเขาที่มองเธอ มันทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง แค่ถูกเขาโอบเอวและจ้องมองใกล้ๆเธอก็ขยะแขยงมากแล้ว
“หึ” เธอสะบัดตัวหันหนีไปตั้งใจจะเดินไปทางอื่น ด้วยไม่อยากจะคุยกับเขามากไปกว่านี้
“เดี๋ยวสิ เอเดน มาคุยกันก่อนสิ มาถึงนี่ทั้งที ให้ข้าเลี้ยงเ้าสักดริ๊งก์หน่อยน่า” เขารีบคว้าจับแขนเธอไว้
“ปล่อย” ชาร์ล็อตต์พูดเสียงเข้ม
“ไม่เอาน่า ไปสนุกกันเถอะ จะกับข้าคนเดียวหรือจะเอาเ้าพวกนี้ไปด้วยก็ได้ รับรองว่าจะถึงใจเ้าไปอีกหลายวัน จะมีใครทำได้ถึงใจเ้าเท่ากับข้าน่าจะไม่มีอีกแล้วนะ ่นี้ข้าว่าง จะทำทั้งวันยาวไป 3-4 วันเหมือนคราวก่อนก็ได้” เดเมียนกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขานั้นน่ารักผิดกับคำที่พูดออกมาลิบลับ
“...”
ชาร์ล็อตต์ตัวชาไปทั้งร่าง ั้แ่เกิดมาไม่เคยมีใครหยาบคายกับเธอแบบนี้มาก่อน สิ่งที่ชายหนุ่มคนนี้พูดมาถึงจะไม่มีคำหยาบ แต่ความหมายนั้นทำให้เธอรู้สึกทั้งโกรธทั้งอายจนหน้าแดงก่ำ รู้สึกราวกับควันจะออกจากหู เธอยกมือขึ้นตั้งใจจะตบหน้าเขา แต่เขามือไวจับแขนเธอไว้ทัน จนกลายเป็เธอถูกเขาจับแขนไว้ทั้งสองข้าง มือของเขานั้นแข็งแกร่งมากจนเธอดิ้นไม่หลุด
“ปล่อย”
“พูดเป็คำเดียวเหรอ เ้าอย่าลืมสิว่าข้าไม่ใช่พวก submissive นะ เ้าจะมาทุบตีข้ายังงี้ไม่ได้ หรือตอนนี้เ้าไม่มีอารมณ์ ให้ข้าช่วยสร้างอารมณ์ให้มั้ยล่ะ” เขายื่นหน้ามากระซิบข้างหูเธออีกครั้งจากนั้นก็แลบลิ้นที่เจาะลิ้นและใส่จิวเวลรี่ไว้ เลียเข้าไปในซอกหูเธอเบาๆ
“กล้าดียังไง”
ชาร์ล็อตต์ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ด้วยความขนลุก ขยะแขยง และโกรธจัดระคนกัน เธอขยะแขยงกับััของเขาทุกัั และรังเกียจสายตาของเขาที่ราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว ั้แ่เกิดมาเธอยังไม่เคยถูกคุกคามทางเพศขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ตอนที่โนอาอุ้มเธอและตอนที่เบลนวดให้เธอ เธอก็ไม่รู้สึกขยะแขยงแบบนี้ ไม่สิ จริงๆแล้วเธอไม่ได้รังเกียจััของพวกเขาเลย ชาร์ล็อตต์อดเปรียบเทียบััของชายหนุ่มคนนี้กับชายหนุ่มอีกสองคนไม่ได้
“ไง เดเมียน” เสียงเนือยๆของโนอาดังขึ้น
ชาร์ล็อตต์รีบหันไปดูและเห็นชายหนุ่มที่กำลังนึกถึง เดินกินขนมและถือของมาเต็มมือ มาพร้อมกับเบลก็ดีใจ
“โนอา เบล ช่วยชั้นด้วย” เธอรีบพูด
“ช่วยเื่อะไร” โนอาถาม
“เ้าหมอนี่ลวนลามชั้นอยู่นี่ไง”
“แต่เ้ากับเดเมียนเป็คู่ขากันอยู่แล้วนะ” โนอาพูดพลางกินขนมต่ออย่างไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ส่วนเบลพยักหน้าหงึกหงัก
“...” ชาร์ล็อตต์อยากจะร้องไห้ เธอกำหมัดแน่น
คู่ขางั้นเหรอ ให้ตายสิ ยัยเอเดน! เธอคิดขณะรู้สึกอยากหยุมหัวเอเดนเป็ครั้งที่ร้อย
8K
