“โปรดหยุดมือ”
เสียงสีใสนักแต่ดังกังวาน แม้สอดแทรกเข้ามา แต่ผู้ฟังหาได้มีใครรู้สึกขัดใจกลับพากันมองหวังได้พบพานเ้าของเสียง
ผู้คนในอำเภอต่างทราบเ้าของเสียงและพากันคุ้นเคยยิ้มกันยกใหญ่
“ฮูหยินรองมาแล้ว”
นางเดินแหวกฝูงชนเข้ามา
เกาเฉิงเห็นทางคราแรกใจสะท้าน หน้าร้อนผ่าว แถมแท่งตรงเป้ากางเกงแอบตั้งตุงไม่รู้ตัว
“เ้า...เอ่อ...แม่นางคือ........”
หนิงเซียนประสานมือย่อเข่าเล็กน้อยอย่างน้อบน้อม
“ฮูหยินรองบ้านจ้าน หนิงเซียนค่ะ”
นางกองจ้านแหงนหน้ามา
“เซี่ยวเซียน”
“ท่านพี่ รอข้าสักครู่”
พูดจบเดินเข้ามา
“ข้าขอดวลกับคนของท่านแลกกับการละเว้นโทษให้สามีข้า ท่านแม่ทัพพอจะเมตตาหญิงชาวบ้านต่ำต้อยแบบข้าได้หรือไม่”
เกาเฉิงเคลิบเคลิ้มอยู่ครู่หนึ่งค่อยได้สติ กล่าวด้วยเสียงอ่อนนุ่มลง
“ฮูหยินว่ามา ข้าฟัง....”
“สามีข้าเป็นายกอง คอยดูแลความเรียบร้อยในเมือง เขาทำหน้าที่มิขาดตก คนของท่านสังกัดนายกองท่านใด หากเขามิพอใจใยไม่ให้เขาออกมาเรียกทวงความเป็ธรรมแทนลูกน้อง”
“ฮูหยินหมายถึง ให้เขาประลองกับสามีเ้า ที่เพิ่งโดนโบยไปใช่มั้ย?”
“นั่นออกไม่ยุติธรรม ให้เขาประลองกับข้า”
“ฮ่ะกับเ้า?”
“ค่ะ”
พวกทหารและแม่ทัพพากันหัวเราะ
“ประลองยังไง?”
“กระบี่หยุดก่อนถึงตัวชนะ 2 ใน 3 หากข้าชนะละเว้นสามีข้าทุกรณี ให้ทหารที่ก่อเื่ขอโทษสามีข้าและชาวอำเภอเรา หากเสมอละเว้นโทษโบยสามีข้า สั่งขังเค้า 1เดือนแทน”
“ฮูหยิน...เ้าไม่พูดถึงเลยนะ ว่าถ้าแพ้เ้าจะทำยังไง”
“ถ้าข้าแพ้แล้วแต่ท่านแม่ทัพ”
เกาเฉิงยิ้ม
“ได้ข้าจะให้เ้าประลองกับนายกองของข้า...ส่งกระบี่ให้นาง”
ทุกคนโดนพาออกจากลาน
นางกองจ้านกล่าวขึ้น
“เซี่ยวเซียนอย่า....”
“พี่เขยท่านอยู่เฉยๆเถอะ”
เสียลงมาจากทางด้านหลัง หนิงเอ๋อเอายามาทาให้เขาราวกับรู้ว่าเขาต้องโดนอะไร
“เริ่ม”
สิ้นเสียง
นายกองคนนี้ยืนค้ำกระบี่หัวเราะยิ้มไปมามองพรรคพวกเป็เชิงว่าสบายใจมาก
วูบ
สิ้นเสียงกระบี่พวยพุ่งมาใกล้ถึงตัวนางกองวกกระบี่ขึ้นมาแต่หนิงเซียนตวัดกระบี่รูดไถกดกระบี่ของเขาลงแล้วรูดไล่ตามคมขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนถึงมือของนายกองจนเขารีบปล่อยกระบน
ควับ
กระบี่จ่อคอ
“ยกแรกข้าชนะ”
ผู้คนปรบมือยกใหญ่
นายกองเสียหน้ามาก
แต่เกาเฉิงกลับยิ้มกริ่ม
ยกที่สองเขาบุกกระหน่ำฟาดฟันหนิงเซียนถอยร่นจนสุดกระบี่ต้านแรงชายจนหลุดมือ กระบี่จ่อเอวนาง
“ข้าชนะ”
เสียงของนายกองกังวล
นายกองจ้านห่วงหนิงเซียน
“แย่แล้ว นางแม้จะเร็ว แต่สู้นายกองคนนี้ไม่ไหวแน่W
“พี่เขยใจเย็นๆพี่ใหญ่ออมมือยกนี้ให้เขา”
“ออมมือ?”
“ใช่”
“เพราะเหตุใด?”
“นี่มันหลังา แม่ทัพที่มาจากการศึกล้วนเลยถ่มป้อมตีค่ายทำลายเมือง ฆ่าคนมากมาย ทหารของพวกมันล้วนปล้นสะดมชาวบ้าน ข่มขืนเด็กสาวย่ำยีภรรยาผู้อื่น หากพวกมันเสียหน้าไหนเลยจะละเว้นพวกเราในภายหลัง”
“นางจึงจะทำให้เสมอ?”
“มิอาจไม่ใช่”
“มันจะทำได้ง่ายขนาดนั้น?”
“คนอื่นทำไม่ได้แต่นางทำได้”
ยกนี้นายกองโหมดุดันหวังรีบเอาชนะแต่นางเบี่ยงสภาวะกระบี่ของเขาจนสิ้นแรงไปหลายกระบี่ แต่หวังจะให้นายกองที่ผ่านสมรภูมิมากมายนั้นเหนื่อยในระยะเวลาแค่นี้นั้นเป็ไปได้ยาก
นางจงใจเปิดช่องท้องให้เขาฟาดกระบี่มานางฉวยเอากระบี่จ่อคอเขา
เสมอกัน
ทั้งคู่เก็บกระบี่แล้วประสานมือให้แม่ทัพเกา
“อืม...เสมอกัน....ได้ ข้าจะสั่งขังสามีเ้าหนึ่งเดือน เว้นโทษอื่นทั้งหมด พวกเ้าไปได้แล้วข้าจะเข้าจวนไปหารือกับนายอำเภอเื่อื่นๆ ต่อ”
“ขอบคุณท่านแม่ทัพเกาที่เมตตา”
ระว่างนางก้มจรดพื้น เต้าอกกองล้นลงมาให้เขาเห็นจากมุมนี้ยิ่งทวีความกระสันอยากเพิ่มขึ้น
หนิงเซียนไหนเลยดูไม่ออกค่อยๆ เดินน้อมกายเข้ามาใกล้ๆ ทหารเอาหอกไขว้ขวางไว้ แต่เกาเฉิงบ่ายมือออกเป็เชิงห้าม
นางเดินน้อมกายย่อตัวลงจนเห็นเนินอกอยู่ในระดับสายตา พูดแ่เบา
“ขอบคุณท่านแม่ทัพ ่หลังเที่ยงข้าฝึกกระบี่เพียงลำพังที่ลำธารเล็กๆนอกอำเภอ หากเดินไล่ลำธารไปจะพบข้า เพื่อท่านแม่ทัพจะชี้แนะ”
จากนั้นนางประสานมือร่นถอยออกไป เดินไปหาสามี
“ท่านพี่ลำบากต่อสักหน่อยนะ”
“ถ้าไม่ได้เ้าช่วย ข้าคงโดนโบยจนตายไปแล้ว”
“รักษาตัวด้วย พ้นโทษมารีบกลับบ้านมานะ ข้าคิดถึง”
“เซี่ยวเซียน...โธ่...”
นายกองจ้านโดยหิ้วตัวไปกักขัง
หนิงเอ๋อวิ่งไปหาผู้คุมที่หิ้วไปเพราะพวกเขารู้จักมักคุ้นกัน
“พวกท่านเอายากที่ช่วยประคบทาพี่เคยสามเวลา รบกวนพวกพี่แล้ว”
“วางใจเถอะเซี่ยวเอ๋อ พวกข้าจะดูแลนายกองเอง”
หลังเที่ยง
เกาเฉิงแทบไม่รอช้ารุดไปยังจุดดังกล่าว มีลำธารสายเล็กๆแต่ไร้ผู้คนเพราะทางเดินลำบากมีแต่หิน ทหารไม่ไว้ใจให้เขาไป แต่เขาให้ทหารรอทางนี้ ส่วนเขาเดินไล่เลาะลำธารที่ลึกแค่ข้อเท้าไป
พบสตรีนางหนึ่งถือไม้ร่ายรำกระบี่ต้องแสงน้ำกระเซ็นงดงามนัก นางสวมเพียงผ้าคลุมตัวเดียวมีสายรัดคร่าวๆยามเปียกปอนผ้าแนบเนื้อเห็นส่วนสัดเนินนมชมถันหน้าท้องแก้มก้นงามงอน ทั้งยังส่วนที่สำคัญที่สุดมีไรดำอ่อนปกคลุมเบาบางเรียงรายเป็สามเลี่ยมส่วนงามเสื้อผ้าที่นางสวมใส่มาที่นี่แขวนพาดบนกิ่งไม้
“ท่านมาจริงๆวันนี้ประลองกับนางกอง ท่านรู้ใช่มั้ยว่าทำไมเสมอกัน?”
“ข..ข้า...ข้ารู้...เ้าออมมือ”
เกาเฉิงพุดพลางถอดเสื้อผ้าจนเปลือย ปรี่เข้าไปกอดนางทันที
“ว้าย...ท่านอุกอาจนักข้านัดแนะท่านมาให้ช่วยฝึกกระบี่ เพราะสามีข้าโดนท่านสั่งขัง ท่านกลับหน้าไม่อาย”
นางแม้ดิ้นกล่าวแต่เนื้อตัวบิดส่ายไปมาในอ้อมแขนเกาเฉิงทรงอกเต้าถันอันอวบนุ่มหัวถันแข็งชูดชี้เชิดเบียดเสียดหลุดจากผ้าชุดคลุมไถถูกล้ามเนื้อทรงอกแข็งหยาบของเขาจนเขาแทบทนไม่ได้เบื้องล่างเอวของนางบิดส่ายทำทีหนีแต่ยิ่งบิด เนินขนปรกคลุมยิ่งเบียดแท่งที่ชี้แข็งสั่งของเขา จนเขาแทบคลั่ง ทุกส่วนของนางนุ่ม ขาวผ่อง หอม อวบอัดเฉพาะส่วนสงวนทั้งบ้านล่างหน้าหลังแต่เอวกลับคอด แขนเรียวสวย สะโพกผาย ต้นขา่บนอวบตามทรงสะโพกเพรียวไล่เล็กลงไปตามความเรียวของขา
เขารีบบดจูบปากนางและหอมตามคอขยำเต้างามของนาง นางหายใจครางโรบรินเสียงใสสั่นเครือชวนกระสันกว่าใคร
“ช้าก่อนท่านแม่ทัพจนกว่าท่านจะได้ชิมน้ำหวาน”
“ไหนน้ำหวาน”
3K
