บทที่ 4 : แอบรักเข้าให้แล้ว
ระหว่างเดินเข้าไปโรงเรียนกวดวิชาฉันเลื่อนลอยอยู่กับความคิดในหัวคำพูดของสายไหมยังวนเวียนสลับกับภาพใบหน้าพี่สายชล ฉันเดินจนเข้าไปด้านในเสียงแซวของพี่ตะวันเรียกสติฉันไว้
“น้องหวาน...มีคนแอบคิดถึงอยู่นะ” พี่ตะวันยักคิ้วหลิ่วตาทำท่าทางยียวนใส่
ฉันพลันรู้สึกอารมณ์เสียอย่างช่วยไม่ได้สิ่งเดียวที่ยังทำให้พอจะอารมณ์ดีก็คือพี่สายชลที่ยืนอยู่ด้านข้างนั้นฉันยิ้มอย่างเขินอาย วนเวียนอยู่กับคำถามว่าฉันหลงรักพี่สายชลจริงหรือไม่ด้วยความใจลอยพาลให้แข้งขาพันเกี่ยว และสะดุดล้ม ฉันใเป็อันมาก พยายามคว้าทุกสิ่งตรงหน้าก่อนที่หน้าจะทิ่มลงกับพื้นฉับพลันมือหนึ่งยื่นมาคว้าตัวฉันไว้อย่างรวดเร็ว ฉันที่ควรจะล้มลงกับพื้นบัดนี้กลับกลายเป็อยู่ในวงแขนของเขาแทน ฉันเงยหน้าขึ้นประสานใบหน้านั้นทันทีดวงตาคู่นั้น ดวงตาของพี่สายชลนั่นเอง ฉันตกตะลึงไปสักพัก ความใกล้ชิดนี้ยิ่งทำให้หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก
“ขอบคุณค่ะ” ฉันขยับตัวถอยออกมาก่อนจะโค้งตัวขึ้นลงแล้วรีบกล่าวขอบคุณ
“ระวังตัวด้วย วันหลังอย่ามัวแต่เหม่อล่ะ” พี่สายชลพูดแกมตำหนิออกมา
ฉันได้แต่รู้สึกใจแป้วลงทันที ได้แต่ก้มหน้านิ่ง น้ำตาคลอเต็มสองตาฉันเพียงพยักหน้าให้ ก่อนจะรีบเดินขึ้นชั้นบนไปในทันที
คาบเรียนวันนั้นฉันแทบไม่มีสมาธิเลย ทั้งเื่ที่สายไหมพูดทั้งเื่เมื่อสะดุดล้มเมื่อเย็น ทั้งเื่ััที่แนบชิดเป็ครั้งแรกยิ่งทำให้ฉันฟุ้งซ่านเข้าไปใหญ่ ฉันได้แต่สะบัดหัวไปมาก่อนจะพยายามกลับมาตั้งใจฟังครูที่สอนอีกครั้ง
่เวลาหนึ่งปีผ่านไปไวเหมือนโกหกความคุ้นชินที่ได้เจอหน้าพี่สายชลทำให้ฉันยิ้มได้ในทุกวัน จนเมื่อใกล้จบเทอมมันช่างเป็่เวลาที่น่าเศร้านัก เพราะฉันจะไม่ได้เจอพี่สายชลอีกแล้วพี่เพชรเอง่นี้ก็ยุ่งกับการอ่านหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างที่ไม่เห็นพบเคยเห็นมาก่อนทำให้ฉันแทบไม่ได้พูดคุยอะไรด้วยเลย
วันนี้ฉันเดินเข้ามาเรียนกวดวิชา แต่กลับพบสิ่งที่แตกต่างออกไปฉันไม่เห็นพี่ตะวันกับพี่สายชลเหมือนเช่นทุกวัน ฉันได้แต่ชะเง้อตามองไปรอบ ๆจนแน่ใจว่าทั้งสองคงไม่ได้มาเรียนแน่ ๆฉันจึงได้แก่ก้มหน้าก้มตาเดินขึ้นชั้นบนไปอย่างหงอย ๆ
คาบเรียนวันนี้ฉันได้แต่นั่งคิดถึงเทอมหน้าที่ฉันจะขึ้นมัธยมหกต่อไปฉันคงไม่ต้องอารมณ์เสียกับคำแซวของพี่ตะวันและคงไม่อาจอารมณ์ดีที่จะได้เจอพี่สายชลอีกแล้วตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าฉันได้หลงรักพี่สายชลเข้าให้แล้วน้ำหวาน...เธอแอบรักเพื่อนพี่ชายเธอแล้วจริง ๆ
Part : พี่สายชล
วันนี้ผมยังยืนรอเธอที่หน้าบันไดเหมือนเคย แมวน้อยของผมเดินเข้ามาอย่างเหม่อลอย พอได้ยินเสียงไอ้ตะวันก็พลันสะดุ้งโหยง เธอชักสีหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จู่ ๆ จะเปลี่ยนเป็หน้าแดงเรื่อออกมา ทำเอาผมแทบเคลิ้มไปเลย ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นบันไดจู่ ๆ เธอก็เซถลาจะร่วงลงพื้น ผมรีบยื่นมือเข้าไปประคองร่างเธอเอาไว้ด้วยความใ ร่างบางถลาเข้าสู่อ้อมกอดผมโดยไม่ได้ตั้งใจ กลิ่นหอมของเธอแตะเข้าจมูกผมอย่างจังจนผมอดที่จะสูดดมเอาไว้ไม่ได้ ฉับพลันเธอเงยหน้าขึ้นมองผมอย่างตื่นตะลึง ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบพร้อมโค้งคำนับไปมา ผมที่รู้สึกเป็ห่วงเธอมากจึงอดที่จะตำหนิเธอออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือน้ำตาที่เอ่อคลอบนใบหน้าจนแทบจะร่วงหล่นลงมาทำเอาผมใจหายวาบ กำลังจะเอ่ยปลอบเธอสักหน่อย แต่เธอกลับรีบเดินหนีไปทันที ผมได้แต่ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเซ็ง ได้แต่ยกมือเกาหัวไปมา ไอ้ตะวันยกมือขึ้นตบบ่าผมเบา ๆ “มึงพลาดละ” ผมมองหน้ามันยิ่งรู้สึกเซ็งอารมณ์เข้าไปใหญ่ “มึงไปกวนตีนที่อื่นเลย” เฮ้อ...วันนี้ผมทำแมวน้อยของผมน้ำตาคลอซะแล้ว
970
