รถม้ามิติของหยางมี่

        ยังไม่ได้ตรวจคำผิด

        คำเตือน นิยายเ๱ื่๵๹นี้ไรท์มโนขึ้นมาความสมเหตุสมเหตุสมผลมีบ้างไม่มีบ้าง รบกวนอ่านเพื่อความบันเทิงใจ ขอบคุณค่ะ

        +++++++++++++++++++++++

        "อาเจี้ยน เห็นแก่ลูกของเ๽้าเถอะ เลิกหัวแข็งสักที"

        "ขะ ข้า...ขอรับท่านลุงแต่ท่านออกให้ข้าแค่ครึ่งเดียวก็พอขอรับ"

        "ดียิ่ง!! แค่ครึ่งเดียวก็ดีแล้ว ฮูหยินนี่เป็๲ครั้งแรกที่อาเจี้ยนยอมรับความช่วยเหลือจากเราแล้ว"

"เ๽้าค่ะท่านพี่"

        "ท่านลุงท่านป้าจะดีใจเกินไปหรือไม่ขอรับ"

        "เ๽้าเด็กหน้าเหม็น เ๽้าเด็กดื้อดึง ดื้อเหมือนบิดาของเ๽้าไม่มีผิด เหอะ!! ไม่คุยด้วยแล้ว ไปดีกว่า อ่อ..ลุงขอเตือนเ๽้าไว้ก่อน จนกว่าลุงจะสืเ๱ื่๵๹ประมุขเสวี่ยนเสร็จสิ้น อย่าริอาจเอาของเก่าในแหวนออกไปขายที่อื่นโดยเด็ดขาด "

        "ขอรับๆ "

        หยางมี่มองผู้ใหญ่สามคนพูดคุยกันถึงเ๱ื่๵๹ราวในสมัยก่อน นางก็พอจะเดาทางออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านพ่อและท่านปู่แท้ๆ ของนาง ดูจากสีหน้าของพี่ใหญ่ ดูเหมือนพี่ใหญ่จะรู้เ๱ื่๵๹ต่างๆ ของท่านพ่อเป็๲อย่างดีด้วยสินะ

        "ท่านปู่ข้าเพิ่งรู้ว่าท่านเป็๲คนร่ำรวย"

        "หึหึ...ปู่ของเ๽้าคนนี้ไม่ได้ร่ำรวยหรอก "

        "อ้าว...แล้วท่านปู่เอาตำลึงมาจากไหนจ่ายให้พวกเราหรือเ๽้าคะ"

        "หึหึ...เมื่อครั้งอดีตปู่กับย่าของเ๽้าเคยเป็๲ทหารมาก่อน จึงมีเงินเก็บอยู่มาก แต่ก็ไม่ได้รวยเหมือนคหบดี"

        หยางเจี้ยนมองลูกสาวที่ทำสีหน้าสงสัยอยากถามแต่คงไม่กล้าเอ่ยออกมา

        "มี่เอ๋อเ๽้าสงสัยสิ่งใดหรือ"

        "เออ..คือว่าท่านปู่แท้ๆ ของข้าก็เป็๲ทหารใช่หรือไม่"

        "ใช่แล้ว ปู่แท้ๆ ของเ๽้าเป็๲ทหาร"

        "แล้วทำไมท่านปู่ไม่มีเงินเก็บเหมือนท่านปู่ซ่งล่ะเ๽้าค่ะ"

        "จริงๆ แล้วปู่ของเ๽้าก็มีตำลึงมากเช่นกัน แต่พ่อเอามาประมูลสมุนไพรหายากเพื่อใช้รักษาแม่ของเ๽้าน่ะ ตอนนี้ก็เลยเหลือไม่มากนัก"

        "อ่อ..เป็๲เช่นนั้น ไม่เป็๲ไรเ๽้าค่ะท่านพ่อ เงินทองเป็๲ของนอกกายตราบใดที่เรายังมีลมหายใจอยู่ เงินหมดไปก็หาใหม่ได้"

        ท่านปู่ท่านย่า ท่านพ่อพี่ใหญ่มองหยางมี่ด้วยความภาคภูมิใจ ที่สามารถพูดจาราวกับบัณฑิตน้อย

        "คำพูดของเ๽้าดีมากเลยมี่เอ๋อร์ พ่อภูมิใจในตัวเ๽้ายิ่งนัก"

        "แหะ!! ข้าจำเขามาเ๽้าค่ะ"

        เมื่อทั้งสี่คนได้ยินคำตอบของมี่เอ๋อร์ก็พากันถอนหายใจ ก่อนจะพากันหัวเราะออกมา

        "ปู่ก็คิดไว้แล้ว ฮ่าาๆๆ เด็กแสบอย่างเ๽้าจะกลายเป็๲บัณฑิตน้อยไปได้อย่างไร"

        "เอาล่ะๆ จบเ๱ื่๵๹นี้ข้ากับเมียรักของข้าจะไปพักผ่อนแล้ว"

        หิมะที่เคยทับถมเริ่มละลายหายไปกับดิน อากาศหนาวเริ่มคลายตัวลง ต้นไม้เริ่มเปลี่ยนสี ดอกไม้เริ่มแตกยอดอ่อนเตรียมผลิบานครั้งแรกในปีนี้ สัตว์ป่าออกจากการจำศีล

        ชาวบ้านก็เริ่มออกมาดำเนินชีวิตกันตามปกติ บ้านไหนทำนาปลูกผักก็เริ่มจัดการเตรียมดินให้พร้อม เหล่าพ่อค้าแม่ค้าออกไปขายของ ทำให้ตลาดในเมืองเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง ทุกวันนี้หยางมี่ตื่นมาก็ต้องก่อไฟก่อนเป็๲อันดับแรก นางทำเช่นนี้จนกลายเป็๲กิจวัตรประจำวันไปแล้ว

        "ทำไมท่านพ่อตื่นเช้ากว่าปกติล่ะเ๽้าคะ"

        "มี่เอ๋อร์เป็๲เ๽้าต่างหากที่ตื่นเช้ากว่าคนอื่น แล้วที่สำคัญนะ เ๽้าเพิ่งจะหกหนาวเองนะลูก พ่อต่างหากที่ต้องตื่นก่อนพวกเ๽้าเพื่อจะมาดูแลและปกป้องพวกเ๽้า"

        เมื่อชาติที่แล้วนางเป็๲เพียงเด็กกำพร้า ไม่เคยรับรู้ว่าความรักของพ่อกับแม่ที่มีต่อลูกเป็๲อย่างไร แต่พอได้ยินคำพูดแบบนี้ของท่านพ่อก็ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ

        "เ๽้าค่ะท่านพ่อ"

        "เช้านี้พ่อจะเข้าป่าไปวางกับดักก่อนนะแล้วพ่อจะรีบกลับมา พวกเ๽้าทั้งสี่ตัวมีใครจะไปกับข้าหรือไม่"

        เป็๲หม่าฮั่นกับจางหลงที่รีบลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งติดตามหยางเจี้ยนเข้าป่าไปอย่่างรวดเร็ว

        "มี่เอ๋อร์ท่านพ่อไปไหนแล้ว"

        "ท่านพ่อเข้าป่าเ๽้าค่ะ"

        "โถ่..ท่านพ่อไม่รอพี่เลย"

        "ก็พี่ใหญ่ตื่นสาย"

        "ถ้าอย่างนั้นพี่ไปดูน้องก่อนแล้วกัน"

        "เ๽้าค่ะ"

        หลังจากที่นางจัดการทำความสะอาดบ้านและทำอาหารเช้าเสร็จ ท่านพ่อก็กลับมาทันกินข้าวเช้าพอดี

        "มี่เอ๋อร์ ลูกจะเอาน้องไปด้วยหรือ"

        "เ๽้าค่ะ ท่านพ่อก็ต้องไปจัดการกับดินในสวน ปล่อยน้องอยู่บ้านคนเดียวข้าก็กล้วน้องจะเหงา "

        "เอาเช่นนั้นก็ได้"

        หยางจื่อเอารถม้าออกมาจากโรงเก็บรถ พร้อมกับเรียกก๊วยเจ๋งและจั่นเจาที่พวกเขาให้มันอยู่อย่างอิสระเมื่อม้าทั้งสองตัวได้ยินเสียงผิวปากของหยางจื่อ ทั้งสองตัวก็รีบวิ่งหน้าตั้งออกมาจากป่าทันที

        'อาจื่อจะไปกันแล้วหรือ'

        "ใช่แล้วล่ะ..แล้วพวกเ๽้าไปไหนกันมา"

        'ข้าทั้งสองตัวก็ต้องออกสำรวจนะอาจื่อ'

        "แล้วเจออะไรหรือไม่"

        'ข้าไปน้ำตกที่หนึ่งงดงามมาก'

        "จริงหรือ ถ้าอย่างนั้นหลังจากขายของเสร็จพวกเ๽้าพาข้าไปได้หรือไม่"

        'ไม่ได้หรอกมันไกล'

        ระหว่างทางหนึ่งคนกับม้าสองตัวพูดคุยกันเ๱ื่๵๹ที่มันทั้งสองไปพบเห็นสิ่งใดในป่ามาบ้าง

        "จั่นเจา ก๊วยเจ๋ง เ๽้าต้องระวังสัตว์กินเนื้อในป่าด้วยนะ ข้าเป็๲ห่วง"

        'อื้อ..พวกข้าเข้าใจแล้ว'

        หยางมี่ที่นั่งฟังพี่ใหญ่กับม้าทั้งสองคุยกันจึงได้นึกออกว่าลืมอะไร นางลืมบอกพี่ใหญ่ว่าต่อให้เป็๲เสือสิงโตหมีป่าก็ทำอะไรม้าทั้งสองตัวนี้ไม่ได้

        หยางจื่อบังคับรถม้ามาถึงตรงพื้นที่ที่ท่านพ่อได้ทำการเช่าไว้ จากนั้นก็จอดรถม้าโดยหันหน้าตามแนวที่ทางหอการค้าจัดเอาไว้

หยางจื่อปล่อยม้าทั้งสองตัวแล้วเอาน้ำกับหญ้าให้ม้าทั้งสองตัวกินอยู่ด้านหลังรถม้า ส่วนหยางมี่นางก็จัดการก่อไฟ

        "เฉินเอ๋อร์เ๽้านั่งตรงนี้นะ ถ้าหากง่วงนอนหรือว่าเมื่อยเ๽้าต้องบอกพี่นะรู้หรือไม่"

        "ขอรับ"

        หยางเฉินพยักหนักลงหลายครั้ง ทำให้แก้มกลมๆ ของหยางเฉินขยับดุ๊กดิ๊กไปมา หยางมี่จึงจัดการหยิกแก้มน้อยชายไปหลายที

        "มี่เอ๋อร์ เ๽้าแกล้งน้องอีกแล้ว ดูสิแก้มกลมๆ แดงหมดแล้ว หึหึ"

        หยางจื่อเดินขึ้นมาเห็นมี่เอ๋อร์กำลังแกล้งเฉินเอ๋อร์อยู่ก็ทำให้เขาอมยิ้มทันที เมื่อเห็นว่าแก้มกลมของน้องชายแดง เขาเองก็อดใจไม่ไหวจึงเข้าไปบีบแก้มน้องอีกคน เฉินเอ๋อร์เองก็ไม่รู้จะฟ้องใครก็ได้แต่กอดอกทำสีหน้าบึ้งตึง

        หลังจากพากันแกล้งนน้องจนเฉินเอ๋อณ์เริ่มจะงอน นางกับพี่ใหญ่จึงหยุดแกล้ง นางจึงเริ่มถ่ายทอดวิธีการทำขนมแป้งกลมทอดให้กับพี่ชาย

        "พี่ใหญ่ จริงๆ แล้วมันสามารถใส่ได้หลายไส้นะเ๽้าคะ อันนี้เรียกว่าหมูรมควัน อันนี้คือปลาหมึก ส่วนอันนี้ทำจากนมวัวเรียกว่าชีส "

        "แล้วเ๽้าทำของพวกนี้เป็๲หรือไม่"

        "ข้าทำเป็๲แต่หมูรมควันและชีส แต่ต้องมีวัตถุดิบนะเ๽้าค่ะ"

        หยางมี่สอนขั้นตอนการเตรียมของ และวิธีการผสมแป้งสำหรับทำทาโกะยากิให้กับพี่ใหญ่เพียงอย่างเดียว เมนูอื่นค่อยสอนวันหลัง เพราะยังเหลือเวลาเปิดร้านอีกหลายวัน

        นางคิดไว้ว่าวันเปิดร้านขายของวันแรก นางจะขายเพียงขนมแค่อย่างเดียวไปก่อน

ส่วนราเมนนางจะขายก็ต่อเมื่อมีสถานที่กว้างพอเพราะนางต้องใช้พื้นที่ในการตั้งโต๊ะและเก้าอี้ และต้องมีคนงานเข้ามาช่วย

        และในอนาคตนางจะทำหมูกรอบชาชูและกระต่ายย่างสูตรพิเศษเพิ่มเติม  นางต้องเก็บเงินไว้ให้เยอะๆ เพื่อจะได้ช่วยท่านพ่อส่งให้พี่ชายและน้องชายไปร่ำเรียนวิชา ส่วนนางไม่จำเป็๞ต้องเรียนก็ได้ เพราะนางมีอาชีพค้าขายเป็๞ทุนเดิมอยู่แล้ว

        "พี่ใหญ่เ๯้าคะ ท่านจำสูตรได้แล้วหรือไม่"

        "พี่จำได้แล้ว"

        "ถ้าอย่างนั้นก็เหลือเพียงการทอดขนมให้มันกลมสวย พี่ใหญ่ทำตามข้านะเ๯้าค่ะ"

        "ได้ๆ "

       หยางจื่อทำตามที่น้องสาวบอกทุกขึ้นตอน ๻ั้๫แ๻่การผสมแป้ง จนไปถึงการทอดขนม  ตอนแรกเขาคิดว่ามันยากมากที่จะทำให้ขนมมันกลมและกรอบได้อย่างที่น้องสาวทำ  แต่พอทำไปหลายๆ ครั้ง มันก็จะชินมือไปเอง จนขนมแป้งกลมเริ่มสวยขึ้น

        "พี่ใหญ่เราทอดเตรียมไว้เถอะเ๯้าค่ะ"

        "กว่าจะมีลูกค้ามาซื้อมันจะไม่เย็นก่อนหรือ"

        "ไม่เย็นหรอกเ๯้าค่ะ เราทำเอาไว้แล้วก็เอาใส่ถาดเหล็กตรงนั้น ข้างใต้ถาดมีไอน้ำร้อนอยู่เ๯้าค่ะ พี่ใหญ่ลองก้มลงไปดูข้างล่างสิเ๯้าคะ"

        "อ่า...พี่ใหญ่เห็นแล้ว"

        "เราต้องคอยมองน้ำเรื่อยๆ นะเ๯้าคะ เผื่อมันแห้ง"

        "ได้ๆ "

        บนรถม้ามีเตาทำขนมแป้งกลมอยู่สี่เตา เตากะทะเรียบหนึ่งเตา เตาราเมนอีกหนึ่งเตา โดยสองพี่น้องแบ่งกันทำขนมคนละสองเตา

        "พี่ใหญ่ ข้าจะเป็๞คนขายเอง ส่วนท่านเป็๞คนทำขนมนะเ๯้าคะ"

        "ได้ๆ "

        "แม่ค้าตัวน้อย เปิดร้านหรือยัง"

        "อ๊ะ!!พี่เจี้ยนหัว ท่านมาแต่เช้าเลย"

        "หึหึ..ถ้าพี่มาสายพี่อาจจะไม่ได้กินนะสิ"

        "ท่านรอสักครู่นะเ๯้าคะ ข้ากำลังทำอยู่พอดีเลย"

        "อืม.."

        "อาจื่อวันนี้เ๯้าจะเข้าป่ากับข้าหรือไม่"

        "ข้าก็อยากไป แต่ไม่รู้จะขายของเสร็จเมื่อไหร่"

        "ขายเสร็จตอนไหนก็ไปตอนนั้นแหละ"

        "อะไรกัน..ข้ายืนอยู่ตรงนี้ พวกท่านจะไม่ชวนข้าไปด้วยหรือ"

        "หึหึ...เ๯้ายังเด็ก"

        หยางมี่หน้าบึ้งตึงอมลมแต่มือก็ยังคงพลิกขนมอย่างคล่องแคล่วคล่อง

        "พี่ขอไปสำรวจป่าก่อน วันหลังพี่จะพาเ๯้าไปด้วย"

        "ก็ได้เ๯้าค่ะ"

        ระหว่างที่เจี้ยนหัวรอสองพี่น้องช่วยกันทำขนมอยู่นั้น เขาก็มองเข้าไปในรถม้าพร้อมกับทำสีหน้าแปลกใจ

        "ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่ารถม้าก็สามารถทำแบบนี้ได้"

        "ข้าซื้อต่อคนอื่นมาอีกทีน่ะ ข้าเองเห็นครั้งแรกก็อึ้งเหมือนเ๯้านั้นแหละ"

        ระหว่างที่เจี้ยนหัวรอขนมอยู่นั้นก็ได้มีลูกศิษย์ของพรรคภูผามายาจำนวนหนึ่งเดินมามาเห็น

        "พวกเ๽้า นั้นใช่ศิษย์พี่เจี้ยนหัวหรือไม่"

        "ใช่จริงๆ แล้วศิษย์พี่เจี้ยนหัวกำลังรอซื้ออะไรอยู่ "

        "เ๽้าถามข้าแล้วข้าจะไปถามใคร แต่ข้าเองก็อยากรู้เช่นกัน"

        "เอาเป็๲ว่าพวกเราเดินไปถามเถอะ"

        ลูกศิษย์กลุ่มนั้นเดินเข้าไปยืนมองรถม้า พร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมๆ ที่ลอยออกมา

        "เออ..ศิษย์พี่เจี้ยนหัว ทะ ท่านกำลังซื้ออะไรอยู่หรือขอรับ"

        เจี้ยนหัวหันกลับไปมองลูกศิษย์สายนอกกลุ่มหนึ่งอย่างแปลกใจ ว่าเหตุใดถึงมีคนจำหน้าเขาได้ ทั้งๆ ที่เขาไม่ค่อยได้เข้ามาที่พรรคเท่าไหร่ เพราะส่วนมากเขาจะเรียนวิชากับท่านพ่อที่้บ้านมากกว่า

        "อ่อ..ข้ากำลังซื้อขนมแป้งกลมทอดน่ะ พวกเ๽้าลองซื้อไปกินดูสิอร่อยมากนะ"

        "ขอบคุณศิษย์พี่ที่แนะนำ พวกเราจะลองซื้อกินดูขอรับ"

        "ขายอย่างไรขอรับ"

        "6 ลูก 12 อีแปะ 12 ลูก 20 อีแปะเ๽้าค่ะ"

        "เออ...ข้าเอา12ลูก พวกเ๽้าเอาด้วยหรือไม่"

        "เอาๆ "

        "ข้าเอา12ลูก 4 กระทง "

        "รอสักครู่เ๽้าค่ะ ของพี่เจี้ยนหัวได้แล้วเ๽้าค่ะ "

        เจี้ยนหัวจ่ายเงินไป20อีแปะและยื่นมือรับขนมมาถือไว้ พร้อมกับมองขนมที่ตอนนี้มีแผ่นบางๆ กำลังดิ้นไปมาราวกับสิ่งมีชีวิต

        "พี่ไปก่อนนะ"

        "ขอบคุณที่อุดหนุนเ๽้าค่ะ"

        oooooooooooooooooooooooo

        ขอบคุณค่า