บทที่ 13 จ้าวอู่เจียงในสายตาของตู๋กูอี้เหอ
"อืม" ตู๋กูอี้เหอรับคำแ่เบา
"แต่นายท่านขอรับ" อาฝูมีอาการลังเลเล็กน้อย หลังจากใช้ความคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก็ถามออกมาว่า
"ในวังหลวงขณะนี้สถานการณ์ซับซ้อน เพื่อช่วยเหลือขันทีน้อยผู้หนึ่ง เราจำเป็ต้องแตกหักกับผู้มีอำนาจอย่างเฉินกงกงเชียวหรือขอรับ นี่เป็การตัดสินใจที่คุ้มค่าแล้วหรือ?"
"ตอนนี้ไม่คุ้มค่าหรอก"
ตู๋กูอี้เหอยกเท้าขึ้นวางพาดไว้บนเก้าอี้อีกตัวหนึ่ง ในเมื่อห้องโถงใหญ่บัดนี้เหลือแต่เพียงตนกับพ่อบ้าน ตู๋กูอี้เหอก็สามารถนั่งได้ตามสบาย ไม่ต้องรักษากิริยามารยาทอีกต่อไป
"แต่ในอนาคต มันต้องคุ้มค่าอย่างแน่นอน เขาช่วยเหลือิเยว่เอาไว้ไม่น้อย แม้แต่หลิวเหม่ยเอ๋อร์หลานสาวของเ้าจิ้งจอกเฒ่าหลิวเจ๋อก็ยังได้รับความช่วยเหลือจากเขาเช่นกัน มิหนำซ้ำ แม้แต่ฝ่าาก็ยังรับฟังคำแนะนำของขันทีน้อยผู้นี้! ฝ่าาทรงเคยรับฟังคำแนะนำของผู้ใดด้วยหรือ? แต่บัดนี้ ฝ่าาทรงรับฟังคำแนะนำของจ้าวอู่เจียง เ้าว่านี่หมายความว่าอะไร?"
"นี่หมายความว่าฝ่าาทรงให้ค่าขันทีน้อยผู้นี้เอาไว้สูงส่งทีเดียวใช่หรือไม่ขอรับ?" พ่อบ้านชราตาเบิกโต
"ใช่แล้ว นั่นก็เป็เหตุผลหนึ่ง และด้วยสถานการณ์ในวังหลวงยังไม่มั่นคง บางครั้งกลุ่มคนที่มีอำนาจจำนวนมากก็ไม่อาจสู้กับบุคคลผู้เดียวที่กุมอำนาจใหญ่ไว้ในมือได้"
ตู๋กูอี้เหอหัวเราะออกมาด้วยความสะใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังชื่นชมในความสามารถของจ้าวอู่เจียง หรือกำลังชื่นชมการตัดสินใจของตนเองกันแน่
"ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในวังหลวงมีขันทีอยู่มากมาย แต่กลับมีจ้าวอู่เจียงเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่สามารถเข้าใกล้ฝ่าาได้"
ตู๋กูอี้เหอยิ้มมุมปาก
"เติมสุรา"
อาฝู พ่อบ้านชรารีบรินสุราใส่จอกให้ตู๋กูอี้เหอด้วยความเคารพ
ตู๋กูอี้เหอยกสุราดื่มรวดเดียวหมด
"เติมสุราอีก"
สิ่งหนึ่งที่ตู๋กู่อี้เหอนึกชอบใจในตัวของจ้าวอู่เจียงก็คือ ขันทีน้อยมีความอดทนอดกลั้นเป็เลิศ เขาไม่แสดงอาการโกรธแค้นเมื่อพบเจอถ้อยคำดูถูก นี่ต่างหากถึงจะเรียกว่ายอดคนที่แท้จริง!
"การไม่แสดงอาการหวาดกลัวออกมาเมื่อพบเจอกับอันตรายนั้นเรียกว่าความกล้าหาญ และบุคคลที่กล้าหาญก็มักจะได้รับผลประโยชน์สูงสุดเสมอ จ้าวอู่เจียงไม่ฝักใฝ่ในความชั่วร้าย แต่ฝักใฝ่ในความดี! ทั้งยังเข้าใจสถานการณ์ของผู้คนเป็อย่างดี จ้าวอู่เจียงจึงมองออกว่าตนเองมีจุดอ่อนจุดแข็งอย่างไร"
"ซึ่งแน่นอนว่าจุดอ่อนของจ้าวอู่เจียงก็คือความใฝ่ฝันในอำนาจนั่นเอง! เมื่อจ้าวอู่เจียงเป็ผู้มีความสามารถ มีความกล้าหาญและกระหายในอำนาจ ในอนาคตคนผู้นี้ก็จะต้องมีตำแหน่งสูงส่งอย่างแน่นอน!"
พ่อบ้านชรายืนตัวแข็งทื่อ หัวใจสั่นไหว เขารับใช้นายท่านมานานแล้ว แต่ไม่เคยได้ยินนายท่านชมเชยผู้ใดเหมือนที่ชมเชยขันทีน้อยผู้นี้มาก่อน
"นายท่านเชื่อใจเขาถึงเพียงนี้เลยหรือขอรับ?"
อาฝูถามออกมาอีกครั้ง
"เขาเป็หลานชายของจ้าวโส่ว ย่อมมีความสามารถและมีสติปัญญาฉลาดหลักแหลม แต่จะสามารถพึ่งพาได้เพียงใด นั่นเป็เื่ที่เราต้องรอดูกันต่อไป"
ตู๋กูอี้เหอวางจอกสุราลงบนโต๊ะ พูดด้วยน้ำเสียงของผู้สูงส่งที่ดูถูกเหยียดหยามผู้อยู่ต่ำกว่า
"การที่ฝ่าาทรงอนุญาตให้ิเยว่เข้ารับใช้นั้น หมายความว่าพระองค์ทรงยอมรับตระกูลตู๋กู แต่เมื่อเหตุการณ์ชายแดนเหนือปะทุขึ้นมา ฝ่าาก็ยังคงสงสัยและระแวงตระกูลตู๋กูอยู่ดี ความจริงเกี่ยวกับชายแดนเหนือ ข้าจะให้มันได้เปิดเผยออกมาด้วยตนเอง ไม่รู้เลยว่าจะมีผู้ใดสามารถปิดบังได้หรือไม่"
ในที่สุด นายท่านก็ตัดสินใจเคลื่อนไหวแล้วสินะ? พ่อบ้านชราโค้งตัวคำนับและล่าถอยกลับออกไปด้วยหัวใจที่สั่นไหว
"กราบเรียนนายท่าน ถ้าอย่างนั้นบ่าวขอกลับไปเตรียมตัวก่อนขอรับ"
…
ในรถม้า
"ขันทีจ้าวขอรับ มีขบวนรับเสด็จของกรมพิธีการมาทำการปิดถนน เกรงว่าคงต้องรออีกนานกว่าจะสามารถผ่านทางไปได้ขอรับ" เสียงของคนขับรถม้าดังขึ้นนอกห้องโดยสารอย่างขออภัย
"ไม่เป็ไร"
จ้าวอู่เจียงพับซองจดหมายช้า ๆ เปิดม่านหน้าต่างห้องโดยสารออกดูด้านนอก จิตใจสงบลงแล้วหลายส่วน
สองฟากฝั่งของท้องถนนในยามนี้มีชาวบ้านยืนอยู่เป็จำนวนมาก ชายหนุ่มสามารถมองเห็นคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินอย่างเชื่องช้าอยู่บนถนนหลวงจากหางตาได้อย่างชัดเจน
อูฐสีขาวราวหิมะสองตัวกำลังลากจูงรถม้าคันใหญ่ คนขับรถม้าเป็บุรุษแดนประจิมสวมใส่หมวกขนสัตว์และชุดขนสัตว์หนาเตอะ
รถม้าคันนี้มีชายฉกรรจ์ร่างใหญ่เป็ผู้คุ้มกันถึงสี่คน ข้างเอวสะพายดาบวงพระจันทร์คมกริบ
เ้าหน้าที่จากกรมพิธีการเดินนำทาง แล้วมนุษย์ห้าคนกับอูฐสีขาวอีกสองตัวก็ติดตามมา
จ้าวอู่เจียงจ้องมองออกไปผ่านม่านหน้าต่างของรถม้า ก็ได้เห็นว่าหน้าต่างของห้องโดยสารรถม้าฝ่ายตรงข้ามนั้นมีมือขาวผ่องยื่นออกมา ตามด้วยศีรษะของสตรีนางหนึ่งอวดโฉมอันงดงามแก่โลกใบนี้
"ให้ตายเถอะ นั่นคือองค์หญิงของพวกเขาใช่หรือไม่?"
"นับเป็สตรีที่งดงามที่สุดในใต้หล้าจริง ๆ!"
"มิน่าเล่า องค์ปฐมกษัตริย์ถึงได้อยากเยือนแดนประจิมมาโดยตลอด"
…
บรรดาชาวบ้านที่มีวาสนามากพอได้ยลโฉมองค์หญิงก็พากันอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง
แต่เสียงอุทานเ่าั้ไม่ได้เข้ามาถึงหูของจ้าวอู่เจียงเลยสักนิด เพราะว่าดวงตาของเขากำลังจับจ้องไปยังใบหน้าของคนที่อยู่ตรงหน้า
ใบหน้า่ล่างของนางปกคลุมด้วยผ้าปิดหน้าบาง ๆ เปิดเผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่งามกับสันจมูกโด่ง ซึ่งเท่านี้ก็พอจะคาดเดาได้แล้วว่าโฉมหน้าที่แท้จริงของนางต้องมีความงดงามไม่ใช่น้อยแน่
ดวงตาเป็ประกายสดใสไร้เดียงสาผสมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น และดวงตาคู่นั้นก็กำลังจ้องมองมาทางจ้าวอู่เจียงเช่นกัน
เมื่อดวงตาทั้งสองประสานกัน แววตาขององค์หญิงก็เป็ประกายระยิบระยับขึ้นมาทันใด นางเปิดปากเอ่ยทักทายว่า "สวัสดี"
เป็สำเนียงที่ผสมกันระหว่างสำเนียงของแคว้นต้าเซี่ยกับแดนประจิม ฟังดูรื่นหูเป็อย่างยิ่ง
นี่หรือคือคณะขนส่งเครื่องบรรณาการ ที่ท่านเสนาบดีแห่งกรมพิธีการพยายามร้องขอให้ตู๋กูอี้เหอมารับเสด็จด้วยกัน?
จ้าวอู่เจียงรีบปิดม่านหน้าต่าง ป้องกันสายตาของคนภายนอก
การกระทำของตนทำให้สตรีในห้องโดยสารฝั่งตรงข้ามหัวเราะในลำคอด้วยความไม่พอใจ จากนั้นนางก็ปิดม่านลงเช่นกัน แล้วขบวนเสด็จก็มุ่งหน้าต่อไปตามการนำทางของเ้าหน้าที่จากกรมพิธีการ
…
เมื่อกลับเข้าสู่วังหลวง จ้าวอู่เจียงซ่อนมืออยู่ในแขนเสื้อ เดินไปตามทางเดินหินด้วยท่วงท่าสบายใจ
ขันทีหนุ่มเดินไปทางตะวันออกและเลี้ยวไปทางตะวันตก มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของวังหลวง
ในจังหวะที่กำลังจะก้าวเดินขึ้นสู่ตำหนักห้องฝึกตนนั้นเอง เ้าของร่างงดงามในชุดสีเขียวก็ยืนกวักมือเรียกตนอยู่ข้างทาง "เสี่ยวจ้าว!"
จ้าวอู่เจียงยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น เดินเข้าไปหาและโอบเอวนางด้วยมือใหญ่ ๆ ของตน
"ท่านพี่ชิงเอ๋อร์"
"เฮอะ" ชิงเอ๋อร์ตีมือของขันทีหนุ่มเต็มแรง พูดด้วยความไม่พอใจว่า "ข้ามารอเ้าอยู่ตั้งนานสองนาน นายหญิง้าพบเ้า"
"ขออภัยที่ให้รอนานนะขอรับ" จ้าวอู่เจียงยิ้มหวาน ชิงเอ๋อร์ผู้อยู่เบื้องหน้าดูจะมีความสวยงามมากขึ้นยามโกรธเคือง ชุดเครื่องแบบนางกำนัลสีเขียวขับเน้นให้เห็นทรวดทรงองค์เอวอย่างชัดเจน ซึ่งทำให้มีความเย้ายวนใจมากกว่าเดิมหลายเท่า
ทั้งสองคนพูดคุยและหัวเราะกันไปตลอดทาง ชิงเอ๋อร์ปล่อยให้จ้าวอู่เจียงได้ถือโอกาสโอบเอวและลูบคลำครั้งแล้วครั้งเล่า โดยทำเพียงดุด่าพอเป็พิธีเท่านั้น
ในไม่ช้า พวกเขาก็มาถึงตำหนักที่ประทับของฮองเฮาตู๋กูิเยว่ เมื่อทำการแจ้งเตือนเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็เปิดประตูรั้วก้าวเข้าไปยังพื้นที่ภายในตำหนัก
"เสี่ยวจ้าวถวายบังคมฮองเฮา" จ้าวอู่เจียงโค้งตัวลงเล็กน้อย
ภายในตำหนักมีการจัดสวนดอกไม้ขนาดเล็กเอาไว้ ตู๋กูิเยว่กำลังนั่งเท้าคางอยู่ที่โต๊ะหินตัวหนึ่ง นางยิ้มออกมาทันทีเมื่อเห็นผู้มาเยือน
"พวกเราไม่ใช่คนอื่นคนไกล นั่งลงก่อนเถอะ"
จ้าวอู่เจียงถือวิสาสะนั่งลงบนเก้าอี้หินที่ตั้งอยู่ด้านข้าง บนโต๊ะมีขนมหวานและผลไม้วางอยู่จำนวนมาก แต่สายตาเขากำลังจับจ้องไปยังหน้าอกอวบอิ่มของตู๋กูิเยว่โดยไม่รู้ตัว
และเพราะนางกำลังนั่งเท้าคาง หน้าอกจึงเกยอยู่กับขอบโต๊ะพอดี ซึ่งทำให้มันยิ่งโดดเด่นสะดุดตามากกว่าเดิม
"จ้าวอู่เจียง บุคคลที่เ้า้าตัวอยู่ในห้องด้านข้างแล้ว"
ตู๋กูิเยว่ใจลอยเล็กน้อย นางกำลังนั่งคิดอยู่ว่าจะแต่งกายเช่นใดเพื่อดึงดูดใจฮ่องเต้ให้ได้มากกว่านี้?
หรือว่าจะไม่ต้องแต่งอะไรเลยดีนะ?
เข้าไปหาด้วยร่างเปลือยเปล่า?
"เขาได้เปิดเผยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ว่าสังหารอาสามของกระหม่อมอย่างไร?"
ขันทีหนุ่มก้มศีรษะลงเล็กน้อย ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
ใบหน้างดงามของตู๋กูิเยว่ปรากฏความเคร่งเครียดขึ้นมาเช่นกัน นางเม้มริมฝีปากและส่ายศีรษะ
"ตอนที่คนในตระกูลของข้าไปจับตัวเขามา สงสัยคงมือหนักกันไปหน่อย เขาสลบไม่ได้สติ จนตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นเลย"
จ้าวอู่เจียงพยักหน้า ลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องด้านข้าง
เมื่อผลักประตูเปิดเข้าไป ภายในห้องมืดสลัว จึงมองเห็นเพียงเงาร่างอ้วน ๆ นอนอยู่บนพื้นเท่านั้น
จ้าวอู่เจียงปิดประตูด้วยหลังมือ เลื่อนแผ่นไม้กระดานบนเพดานปิดลง แสงสว่างที่ส่องลงมาจากหลังคาจึงหายไป ภายในห้องกลับคืนสู่ความมืดมิด ชายหนุ่มนำเทียนไขในมือมาจุดไฟให้แสงสว่างเรือนราง ก่อนจะเดินตรงไปหาเงาดำที่นอนอยู่บนพื้น
ขันทีหนุ่มนั่งยอง ๆ และพบว่า มือและเท้าของเฉินเจิ้งฮัวต่างก็ถูกมัดอย่างแ่า บางทีคนที่จับเขามาคงกลัวว่าเฉินกงกงจะหลบหนีไป ดังนั้น จึงทำการหักข้อต่อแขนขาของหัวหน้าขันทีจนหมดสิ้น
ภายใต้แสงเทียนไขริบหรี่ จ้าวอู่เจียงดึงกริชแหลมออกมาจากในอกเสื้อ แววตามีแต่ความเรียบเฉย เขาใช้กริชเล่มนั้นแทงเข้าไปที่ต้นขาของหัวหน้าขันทีโดยไม่รอช้า...
"อ๊าก!!!"
ความเ็ปปลุกให้เฉินเจิ้งฮัวฟื้นคืนสติขึ้นมาทันที ชายอ้วนลืมตาโตแสงสว่างจากเทียนไขส่องเข้ามาจนแสบตา แล้วเขาก็ได้เห็นดวงตาเรียบเฉยคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่ตนเอง พร้อมกับหูได้ยินเสียงเ็าพูดขึ้น
"เฉินกงกง พวกเราได้พบกันอีกแล้ว"
687
