10
ย้ายมาที่บ้านเชิงเขา
อี้หลินตื่นมาั้แ่เช้ามืดแต่ดูเหมือนว่าเซียวหรงจะตื่นก่อนเธอ เขากำลังเก็บของในห้องนอนทำให้เธอรู้สึกมึนงงเล็กน้อย
"พี่เซียวหรงเก็บของไปไหนหรือคะ?" เธอเอ่ยถามเขา เพราะของในห้อง รวมถึงเสื้อผ้าของเขาถูกพักเรียงเอาไว้อย่างเป็ระเบียบ
"ก็ย้ายไปอยู่บ้านเชิงเขาไงครับอี้หลินคงไม่ลืมใช่ไหม" เมื่อเห็นสีหน้าดูงงๆของเธอเซียวหรงก็อดที่จะเอ่ยเย้าอีกฝ่ายไม่ได้ ทำไมน่ารักจังเขายื่นมือไปลูบแก้มของอี้หลินเบาๆอย่างอดใจไม่ได้ เขายกยิ้มเล็กน้อยเอ็นดูท่าทีที่แสดงออกมาในตอนนี้
อี้หลินรู้สึกเขินอายกับการกระทำของเซียวหรงั้แ่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวเธอเลยสักครั้งมาตอนนี้เขากำลังใช้มือลูบแก้มเธอ หัวใจของอี้หลินนั้นเต้นแรงเอามากๆ แม่เ้าหัวใจจะวายพี่เซียวหรงของเธอช่างดูดีเหลือ
"พี่บอกว่าจะย้ายบ้าน"เธอพึ่งได้สติและเอ่ยถามเซียวหรงอีกครั้ง เขาพยักหน้าและส่งยิ้มให้กับเธอนั้นทำเอาเธอตาพร่า ยิ้มแบบนี้หล่อชะมัด
เธอลุกขึ้นจากที่นอนโถมตัวเข้าไปโอบกอดเขาในทันที
"พี่ยอมย้ายไปอยู่ที่บ้านของฉันพี่เซียวหรงของหลินหลินดีที่สุด ขอบคุณนะคะที่พี่ยอมย้ายไปอยู่บ้านหลังนั้นขอบคุณพี่มากจริงๆที่คิดถึงฉันและหนิงหนิงมากกว่าตัวพี่เอง"เธอรู้ว่าเขาต้องยอมอยู่แล้ว แต่พอมาได้ยินจากปากเขามันก็อดดีใจไม่ได้
เซียวหรงที่อยู่ๆก็ถูกอีกฝ่ายโถมตัวมากอดก็ได้แต่ทำตัวไม่ถูกแต่สุดท้ายเขาก็ยกมือโอบกอดที่เอวของอี้หลิน หัวใจของเขาในตอนนี้มันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากหน้าอออยู่แล้ว
พอได้กอดกลิ่นกายหอมๆของอี้หลินทำให้เขาไม่อยากจะคลายอ้อมกอดออกเขาอยากจะกอดเธอเอาไว้ทั้งวันทั้งคืน ความรู้สึกตอนนี้มันช่างดีมากจริงๆเขาชอบความรู้สึกยามที่ได้โอบกอดและได้กลิ่นกายหอมๆของอี้หลิน
"พี่ต้องขอบคุณอี้หลินที่ไม่รังเกียจพี่พี่สัญญาพี่จะเป็สามีที่ดีของอี้หลิน" เซียวหรงได้บอกกับตัวเองและอี้หลินเธอไม่รังเกียจที่เขายากจน ั้แ่ย้ายเข้ามาอยู่เธอเต็มใจที่จะอยู่กับเขาเธอไม่เคยมองเขาด้วยสายตาดูแคลน
ความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอมันเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆขอบคุณ์ที่ส่งอี้หลินเข้ามาในชีวิตของเขาความจริงเขาไม่คิดที่จะแต่งงานมีภรรยา เพราะเขามีหนิงหนิงต้องดูแลเขาไม่เคยสนใจหญิงสาวคนไหน จนกระทั่งพบเจอกับอี้หลิน
เมื่อเจออี้หลินมันเหมือนกับว่าเขาได้พบเจอกับคนที่เขาเฝ้ารอไม่รู้ว่าทำไม แต่หัวใจของเขามันร่ำร้องว่าต้องเป็อี้หลินคนเดียวเท่านั้นไม่มีเหตุผลใดมารองรับ แค่ความรู้สึกที่มีของเขาเท่านั้น
"หนิงหนิงวันนี้เราจะย้ายบ้านกันนะ"อี้หลินเอ่ยบอกกับหนิงหนิงเพื่อพยุงเธอมาห้องโถงเพื่อทานมื้อเช้าวันนี้บ้านสุ่ยทานมื้อเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากัน
"ย้ายไปไหนคะ?"หนิงหนิงเอ่ยถามด้วยความใ
"ย้ายไปบ้านตรงเชิงเขานี้เองไม่ไกลจากที่นี้ เราย้ายกันวันนี้เลยนะ กินข้าวเสร็จเรามาเก็บของย้ายบ้านกัน"อี้หลินบอกกับหนิงหนิง
เซียวหรงนั้นไปของรถลากของผู้นำหมู่บ้านจากนั้นบ้านสุ่ยก็ทยอยเก็บของและย้ายมาที่บ้านหลังใหม่ พอมีคนย้ายมาที่บ้านเชิงเขาชาวบ้านก็จับตามอง พอเห็นว่าเป็บ้านสุ่ย ชาวบ้านก็พากันพูดไปต่างๆนานา
โดยเฉพาะสะใภ้ใหญ่บ้านิพอรู้ว่าบ้านสุ่ยนั้นย้ายไปอยู่บ้านเชิงเขาท้ายหมู่บ้าน ก็รู้สึกริษยารีบเอาเื่ที่ได้ยินมาไปเล่าให้คนที่บ้านิฟัง
"พวกมันมีเงินจากไหนมาสร้างบ้านใหญ่โตทุกคนต่างพูดว่าอี้หลินมันโชคดีที่ได้แต่งกับบ้านสุ่ยเงินที่มันเอาไปจากคุณแม่ก็พึ่งเอาไปได้ไม่กี่วันเอง"หวังเย่หัวเอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจเธอจะไม่ยอมให้อี้หลินได้ดีไปกว่าเฟิ่งฮวาบุตรสาวของตน
พอไม่มีนังอี้หลินความลำบากก็มาตกอยู่ที่เธอและบุตรสาว จากที่ไม่เคยทำงานบ้าน นางต้องทำทั้งหมดทั้งซักผ้า กวาดบ้าน งานในครัว ให้อาหารไก่และหมู่ ดีที่สามีของเธอช่วยเธอตักน้ำบุตรสาวเธอเมื่อกลับจากโรงเรียนยังต้องมาช่วยล้างจาน ไม่ทำก็ไม่ได้
"นังอี้หลินนังหลานเนรคุณทำให้ฉันเสียเงินไปพันหยวน แถมยังได้บ้านหลังใหม่อีกเจ็บใจจริงๆ" จางลี่เหมียนเอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจ แต่เธอทำอะไรไม่ได้มันน่าเจ็บใจมากที่สุดก็ตรงนี้
"นั้นสิค่ะคุณแม่เราไปดูให้เห็นกับตาดีไหม?" หวังเย่หัวเอ่ยชวนแม่สามี
"เหอะคิดว่าฉันไม่อยากไปฉีกอกมันหรือยังไง แต่ตาเฒ่าสั่งห้ามไปยุ่งเกี่ยวกับมันอีก นี้พึ่งจะแต่งกับบ้านสุ่ยได้ไม่ถึงอาทิตย์ทำไมมันไม่ตายๆไปพร้อมกับพ่อและแม่มันก็ไม่รู้"
ความเจ็บแค้นของนางได้แต่เก็บมันเอาไว้ในใจอย่าพลาดก็แล้วกันไม่งั้นนางจะเหยียบมันลงให้จมดิน
ตอนนี้บ้านสุ่ยช่วยกันขนของย้ายมาที่บ้านเชิงเขาบรรยากาศบ้านเชิงเขานั้นเงียบสงบ แถมที่หลังบ้านยังมีลำธารเล็กๆไหลผ่านมีบ่อน้ำที่เ้าของ
บ้านหลังเก่าขุดเอาไว้อี้หลินนึกไม่ถึงว่าผู้นำตงเหอนั้นจะให้ชาวบ้านขุดบ่อให้เธอด้วย
เธอนึกขอบคุณที่เขามีน้ำใจต่อตัวเธอ
"พี่เซียวหรง พี่สะใภ้ที่นี้สวยมากเลยค่ะ บ้านน่าอยู่มากๆเลย" หนิงหนิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สดใสเธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ช่างน่าอยู่จริงๆ
"ดีใจที่หนิงหนิงชอบดูสิตรงนั้นมีที่ให้ทำแปลงผัก ตรงหน้าบ้านพี่ว่าจะเอาไว้ปลูกดอกไม้หนิงหนิงว่าดีไหม" อี้หลินบอกกับหนิงหนิง
"ดีค่ะ หนูชอบดอกไม้หนูจะช่วยพี่สะใภ้ปลูก" หนิงหนิงเอ่ยออกมาด้วยความร่าเริงเธออยากมีความรู้เื่เพาะปลูก เธออ่านหนังสือมาตั้งมากมาย มีความรู้แต่ไม่เคยปฏิบัติเธอตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้ทำมัน ตอนนี้ร่างกายของเธอดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก
เหมือนว่าขาของเธอทั้งสองข้างนั้นค่อยๆมีเรี่ยวแรงขึ้นมาถึงแม้ตอนนี้จะต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุงเดิน แต่มันก็ดีกว่าแต่ก่อนมาก
สุ่ยเซียวหรงนั้นฟังบทสนทนาของภรรยาและน้องสาวก็ได้แต่ยกยิ้มเขาตัดสินใจถูกแล้วที่ย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้ สองสามีภรรยาช่วยกันจัดข้าวของเข้าที่อี้หลินแอบมาตกแต่งบ้านเอาไว้บางส่วนแล้ว เธอจักเตรียมที่นอน ผ้าห่ม ตู้ โต๊ะเอาไว้ครบ
แค่ย้ายเครื่องครัว เสื้อผ้าและข้าวของอื่นๆตามมาก็เพียงพอแล้ว
กว่าจะจัดข้าวของเสร็จก็ล่วงเลยมาจนถึง่เย็นอี้หลินนำปลาที่แสร้งว่าตกมาจากลำธารข้างบ้าน มาทำอาหารวันนี้เธอจะทำน้ำแกงปลาแล้วก็ปลานึ่งซีอิ้ว ทานคู่กับผัดหน่อไม้
"อี้หลิน"
"อี้หลิน" เสียงะโเรียกชื่อเธอดังมาจากหน้าบ้านหวังเย่หัวที่เดินมาถึงหน้าบ้านได้กลิ่นหอมของอาหาร มันกลิ่นหอมมาก ดูเหมือนว่าอี้หลินจะกินดีอยู่ดีกว่าที่เธอคิด ถึงแม่สามีบอกไม่ให้มาแต่ความริษยามันแผดเผาให้เธอมาเพื่อดูให้เห็นกับตา
โดยที่นางคงลืมไปว่า บ้านินั้นได้ประกาศตัดขาดกับอี้หลินแล้วอี้หลินเองก็ประกาศไม่เกี่ยวข้องกับบ้านิเช่นกัน
"ป้าสะใภ้ใหญ่"อี้หลินแลกใจที่เธอมาที่บ้าน
"เปิดประอยู่สิจะให้ฉันยืนอยู่หน้าบ้านหรือไง ไร้มารยาท"หวังเย่หัวเอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจ ทำไมบ้านสุ่ยถึงมีเงินสร้างบ้านดูแล้วหลังใหญ่พอสมควรเลย แถมยังทำกำแพงอิฐล้อมรอบอีก
"ป้าสะใภ้มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"อี้หลินไม่ยอมเอื้อมมือไปเปิดประตูให้อีกฝ่ายผู้เป็ย่าของเธอคงให้ลูกสะใภ้มาดูว่าเธอบ้านสินะ ทำไมเธอจะรู้ไม่ทันสตรีนางนั้น
"นังอี้หลินเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ ฉันเป็ป้าสะใภ้แก พอได้เงินมาจากบ้านิก็ใช้มือเติบไม่รู้จักกตัญญู ไม่เห็นหัวฉันแล้วหรือไง" หวังเย่หัว้าเข้าไปสำรวจข้าวของด้านในบ้านหากมีอะไรที่เธอหยิบฉวยไปได้ เธอไม่ลังเลที่จะหยิบฉวยเอามันกลับไป
"ต้องขอโทษด้วยแต่ว่าฉันตัดขาดกับบ้านิแล้ว คุณย่าเองก็ประกาศกร้าวว่าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉันหวังว่าป้าสะใภ้จะยังจำได้ แล้วเงินนั้นก็เป็ของพ่อฉันถ้ามีใครที่ควรจะกตัญญูก็คงจะไม่ใช่ฉัน" อี้หลินเอ่ยออกมาอย่างไม่ลังเลเธอแบ่งเงินให้ตั้งครึ่งหนึ่ง นั้นถือเป็การกตัญญูแล้ว
"เหอะทำมาเป็ไม่เห็นหัวคนบ้างิ นึกว่าฉันอยากจะมาที่นี้มากหรือไง"หวังเย่หัวพูดจบก็สะบัดหน้าเธอจากไป นางนึกเจ็บใจที่ไม่ได้เข้าไปในตัวบ้านแต่ไม่เป็ไรโอกาสในวันข้างหน้ายังมี
เมื่ออี้หลินเห็นว่าป้าสะใภ้ใหญ่จากไปแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา หวังว่าคนบ้านิจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับเธออีกนอกจากิหรูหรง เธอไม่เห็นแก่หน้าของใครทั้งนั้น
เซียวหรงที่กลับมาจากเอาปลาไปให้ผู้นำหมู่บ้านตอนเดินมาเขาสวนกลับสะใภ้ของบ้านิ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาทำไม
"มีอะไรหรือเปล่าอี้หลิน"เซียวหรงเอ่ยถามออกมาด้วยความเป็ห่วงไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมาสร้างความลำบากใจให้กับอี้หลินหรือเปล่า
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่เซียวหรงป้าสะใภ้แค่มาดูบ้านใหม่ของพวกเรา" อี้หลินบอกกับอีกฝ่าย
"พี่ไปอาบน้ำเถอะนะคะเราจะได้มาทานมื้อเย็นด้วยกัน" อี้หลินบอกกับสามีวันนี้ถือว่าเป็วันดีๆที่เธอได้ย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้
แต่ก็ยังมีเื่ที่เธอทำไม่ค่อยสะดวกนั้นคือการเข้าไปในมิติและการนำของในมิติออกมา เพราะั้แ่มาอยู่กับเซียวหรงเธอแทบไม่ได้เข้าไปในมิติเลย เว้นแต่ตอนที่เข้าครัว เธอแอบเอาของในมิติ พวกข้าวเครื่องปรุง ธัญพืชออกมาเติมเอาไว้
เธออยากจะเอาเนื้อหมูออกมาทำอาหารฉลองที่ย้ายบ้านแต่ก็ทำไม่ได้ เธอต้องหาจังหวะและโอกาสพูดเื่นี้กับสามีของเธออย่างจริงจัง
"พี่สะใภ้ทำอาหารอร่อยมากกกฉันชอบปลานึ่งซีอิ้วของพี่สะใภ้มาก กลิ่นหอมมาก ไม่คาวเลย" หนิงหนิงเอ่ยชมรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้เธอชอบอาหารทุกอย่างที่พี่สะใภ้ทำ
"ทานเยอะๆนะหนิงหนิงถ้าชอบวันหลังพี่จะไปตกปลามาทำให้ทานบ่อยๆ"อี้หลินคีบเนื้อปลาใส่ถ้วยข้าวของหนิงหนิง จากนั้นก็คีบให้กับเซียวหรง
"พี่เซียวหรงเองก็ทานเยอะๆนะคะ"อี้หลินส่งยิ้มให้กับเซียวหรง เธออยากให้เขาได้ทานอาหารที่มีประโยชน์จากนี้เธอจะขุนเขาเอง
"จริงสิพี่เซียวหรงพรุ่งนี้เราเข้าป่ากันนะคะ" ตอนนี้ไม่เนื้อแล้ว เธออยากไปล่าสัตว์ถ้าได้หมูป่าสักตัวคงดีไม่น้อย เธอจะได้ทำอาหารจานเนื้อให้เขาทานบ่อยๆเป็ไปได้อยากทำให้ทานทุกวันเลย
"ได้ครับ" ได้ยินเซียวหรงตอบรับรอยยิ้มของอี้หลินก็ส่งให้เขาอีกครั้งพี่เซียวหรงของเธอช่างใจดีมากจริงๆ
หวังว่าคืนนี้เธอกับเขาจะได้ใกล้ชิดกันกว่าเดิมห้องนอนใหญ่ที่บ้านหลังนี้นั้นมีเตียงนอนกว้างตั้ง 6 ฟุต มันเพียงพอที่จะนอนบนเตียงทั้งสองคน
พอคิดว่าคืนนี้จะได้นอนข้างๆกับพี่เซียวหรงอี้หลินก็รู้สึกเบิกบานใจ
------
1K
