*gif นี้ใช้เพื่อปรุงจินตนาการเท่านั้นจร้า~*
ภูผา…
ก็เป็คนคนหนึ่ง .. คนธรรมดาคนหนึ่งที่ก็มีหัวใจ เพียงแต่หัวใจอีกครึ่งหนึ่งของเขา .. มันไม่ใช่เธอ.เท่านั้นเอง
'ฉันมาทำอะไรอยู่ที่นี่นะ?’
คำถามเก่า ๆ ราวกับเพื่อนสนิทจู่ ๆ ก็กลับผุดขึ้นในห้วงความคิด เหมือนเช่นหลาย ๆ ครั้งที่เธอต้องตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดอันโดดเดี่ยว ภายในอพาร์ทเม้นท์หรูหราในต่างแดนที่ทางครอบครัวได้ซื้อไว้พักอาศัยระหว่างที่เธอต้องมาศึกษาด้านการออกแบบตกแต่งสวน ที่หญิงสาวตั้งใจจะใช้เป็อาชีพไว้เลี้ยงตัวเองในอนาคต …
ท่ามกลางผู้คนแปลกหน้า .. แม้สถานที่จะงดงาม แต่ก็เหน็บหนาวนักในห้วงแห่งความรู้สึก .. เธอเองก็ไม่ชอบนักกับความรู้สึกบีบคั้นลึก ๆ ที่มันเกิดวูบวับอยู่ในใจนี้เท่าไหร่นัก หากแต่ก็ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าจะกำจัดมันออกไปจากใจได้อย่างไร ซึ่งมันมักจะมาจู่โจมยามเผลอไผล แต่ก็ถือเป็โชคดีที่มันจะหยุดอยู่กับเธอเพียงชั่วแค่วินาทีเท่านั้น …
ครั้งนี้เองก็เช่นกัน...
ศีรษะงดงามสั่นไหว ไล่คำถามที่ไม่้าทราบคำตอบอย่างแท้จริงให้หลุดหายไปจากความคิดโดยไว …
ดวงตาสวยใต้ขนตางอนหนาทอดยาว ราวกับจะให้ภาพงดงามท่ามกลางแดดอ่อนช่วยขับไล่ และบรรเทาม่านหมอกกรุ่นที่ซุกซ่อนอยู่ในใจออกไป
ใช่! ... ความรู้สึกนั่นจะเกิดขึ้นชั่วแว่บก็จริง แต่มันมักทิ้งตะกอนตกค้างไว้ในใจให้เธอขุ่นมัวได้เสมอ!!
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หญิงสาวไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยว่าเส้นทางที่ต้องขับรถไป - กลับมาโดยตลอดระยะเวลาในการมาควบคุมการทำงานให้เป็ไปตามแบบที่เธอ้า ด้วยมุมมองจากจุดนี้ มันสามารถใช้เป็จุดพักสายตาได้อย่างวิเศษทีเดียว
เมื่อต้นเดือนที่แล้ว เธอได้รับงานชิ้นแรกเป็ของคู่แต่งงานใหม่ พวกเขาตกลงใจให้เธอออกแบบและควบคุมการตกแต่งสวนให้กับบ้านพักตากอากาศบรรยากาศบ้านไร่ ที่พวกเขาซื้อเก็บไว้ไม่ไกลจากกรุงเทพมากนัก คงไม่เกินสัปดาห์นี้ งานของเธอที่นี่ก็จะเสร็จเรียบร้อย เพราะเมื่อ่บ่ายลูกค้าทั้งคู่จูงมือกันมาตรวจดูงานและพวกเขาก็ดูพอใจในผลงานของเธอมากทีเดียว นั่นมันคงทำให้ร้อยตะวันเริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นจนมีเวลาใส่ใจกับสิ่งรอบ ๆ ตัวเช่นตอนนี้
ภายใต้แสงส้มอ่อนของดวงอาทิตย์ ที่กำลังจะบอกลาขอบฟ้า เ้าของร่างบางที่ยืนกอดอกพิงรถยนต์ยุโรปเรียบหรูคันเก่ง รอรับลมยามเย็นที่พัดผ่านมาทักทายอย่างอ่อนเบาอยู่เป็ระยะ ... เมื่อสักพักใหญ่ ก่อนหน้านี้ฝนได้ตกลงมาให้ความชุ่มฉ่ำสดชื่นกับใบไม้ใบหญ้า นำพากลิ่นดินหอมอ่อน ๆ แอบแฝงตัวมากับสายลมเย็นชื่นนี้ด้วยสิ … มีไม้ยืนต้นตายเดียวดายอยู่ตรงบริเวณปลายเนินถัดออกไป ไกลกันกับที่เธอยืนอยู่พอสมควร .. มันคงโดนฟ้าผ่าเพราะมีรอยดำเกรียมให้เห็นอยู่ตรงบริเวณลำต้น…
สีดำเข้มของมันตัดฉับกับสีท้องฟ้ายามเย็นที่ยังคงมีสีส้มอมชมพูเรืองรอง ก่อให้เกิดทัศนีย์ภาพที่ชวนมองยิ่งนักใน่เวลาเช่นนี้ จนสามารถเรียกได้ว่า มันคือหนึ่งในผลงานงานศิลปะชิ้นเอกอีกชิ้นหนึ่งที่ธรรมชาติสร้างมาได้อย่างน่าภาคภูมิใจไม่น้อยเลยทีเดียว
เมื่อทอดสายตามองผ่านต้นไม้ต้นนั้นไล่ไปตามทุ่งหญ้ากว้างไกล ก็จะสะดุดตากับบ้านหลังน้อยสีขาวกลางทุ่งเขียวหม่น และด้วยในระยะที่สายตาพอมองเห็น เธอคาดเดาว่ามันน่าจะเป็บ้านที่ปลูกสร้างขึ้นมาได้ไม่นานเท่าไรนัก สังเกตได้จากต้นไม้ที่ดูเหมือนจะปลูกทิ้งปลูกขว้างเสียมากกว่าปลูกเพื่อความสวยงาม เพราะเป็ต้นไม้ที่ยังสูงใหญ่ไม่มาก ปลูกอยู่ดูระเกะระกะตา และตามนิสัยของนักออกแบบทำให้หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะปล่อยให้ใจจินตนาการไปอย่างเพลิน ๆ
จากตรงซุ้มประตูทางเข้าบ้านหลังเล็ก ๆ น่ารักนั่น ... หากจะปลูกไม้หอมที่ออกดอกสีขาวไว้ให้ส่งกลิ่นยามเย็นในยามที่ลมทุ่งพัดผ่าน คงทำให้เ้าของบ้านได้ชื่นใจได้ดีไม่น้อย .. และที่ตรงมุมรั้วนั่น ห่างจากมุมบ้านไม่ไกล เ้าของบ้านจะกล้ากันหรือไม่ที่จะปลูกต้นหางนกยูงเอาไว้ดูดอกสีแดงเพลิงยามย่างเข้าสู่ฤดูร้อนที่แดดแรงอย่างบ้านเรา .. อันนี้เ้าของความคิดเสริมเติมไปเองแหละ เพราะเธอชอบสีสันของดอกไม้นั่นเป็การส่วนตัว …
จะเป็ไร ... ก็แค่คิดเล่นๆ ไปเองนี่นา!
1K
