ตอนที่ห้าสิบเอ็ด รวบรวมคนมีความรู้ความสามารถ2
ตั๋งฮวงไม่คิดว่าตามรายชื่อที่ตนเองวางเป็นเป้าหมายต้องการตัวนั้นจะได้ทุกคนมาร่วมงาน
บางคนมีทิฐิในตนเองสูงอย่างกวนอูที่ชื่อเสียงเลื่องลือมาหลายพันปีว่าต่อให้โจโฉทำตัวเป็นเสี่ยใจป้ำเอาใจคุณเธอแค่ไหนก็ไม่สามารถซื้อใจได้กับคนที่มีความหยิ่งทระนงในฐานะบัณฑิตสูงอย่างขงเบ้งที่ต้องให้เล่าปี่ไปเยือนกระท่อมสามคราก่อนถึงจะยอมรับ
หากมองในแง่หนึ่งการไปเยือนกระท่อมสามครานั้นคือการลงทุนเรื่องเวลาอย่างมาก
ในสถานการณ์ที่เร่งร้อนแข่งกับเวลาคือการลงทุนที่ผมแข่งด้วยคงไม่ได้และที่สำคัญตอนนี้ขงเบ้งยังอายุน้อยอยู่...แต่ไม่ได้หมายความว่าผมไปชวนคนอื่นมิได้
“จูกัดกุย...แม้สกุลจูกัดครั้งอดีตเคยได้ดำรงตำแหน่งถึงโหวแต่ตอนนี้เป็นแค่เจ้าหน้าที่ธรรมดาส่งจดหมายเชิญไปก็พอ เหตุไฉนนายท่านจึง..อ้อ ”
กาเซี่ยงตบหน้าผากตนเองอย่างนึกได้
“สกุลจูกัดมีชื่อเสียงเรื่องของสิ่งประดิษฐ์เครื่องกลพอสมควรนายท่านจึงต้องการพบนี่เอง ข้าทราบแล้วจะไปดำเนินการทันที”
กาเซี่ยงถอนหายใจเพราะนายท่านของตนเองออกจะใส่ใจกับผู้มีความสามารถด้านการประดิษฐ์เกินไปบ้าง
“อืมให้เกียรติสกุลจูกัดอย่างดีเชิญมาด้วยรถม้าแปดตัว ให้ขนม ของเล่น เกลือ น้ำตาล สิ่งประดิษฐ์ต่างๆเหล่านี้คือของขวัญแรกพบหน้าให้เกียรติแก่พวกเขาด้วย”
กาเซี่ยงพยักหน้า
“นายท่านวางใจข้ารู้นิสัยของพวกปราชญ์บัณฑิตพวกนี้ดี ไม่ทำให้พวกเขาเสียหน้า”
กาเซี่ยงพูดเหมือนตนเองไม่ใช่พวกปราชญ์บัณฑิต
อาจจะเพราะว่าเขากำเนิดมาจากครอบครัวที่ยากไร้ก็ว่าได้จึงมองว่าตนเองแตกต่างจกาพวกตระกูลบัณฑิตอย่างขงหยงหรือซุนฮก
สกุลจูกัดนั้นแม้จะมีสถานะตกต่ำลงแต่ก็เรียกว่ามีพื้นฐานตระกูลที่ยาวนานอยู่ในสายบัณฑิต
จูกัดกุยอาจจะเป็นข้าราชการธรรมดา
แต่หากบอกชื่อบุตรชายของเขาผู้คนคงจำได้ทันที
บุตรคนโต จูกัดกิ๋น รับใช้ง่อก๊ก
บุตรคนรอง จูกัดเหลียง รับใช้ฉู่ก๊ก
และลูกพี่ลูกน้อง จูกัดกุ๋น รับใช้วุยก๊ก
เรียกว่าไปไปมามาสกุลจูกัดกระจายไปทั้งสามก๊ก
เรียกว่าพอมีตระกูลสายหนึ่งขาดหายไปก็มีการเรียกตระกูลสายอื่นไปครองตำแหน่งต่อแทน
เหยียบเรือไปทุกแคม
นับว่าเป็นสกุลเจ้าปัญญามากหากเรามองในระยะยาว
แน่นอนก็ต้องชมที่จูกัดเหลียงและพี่ชายจูกัดกิ๋นที่วางตัวได้ดีไม่สร้างความหวาดระแวงให้กับซุนกวนและเล่าปี่ด้วย
แม้แต่จูกัดกุ๋นที่เรียกได้ว่าเป็นสุนัขจากมังกร พยัคฆ์ สุนัข ก็เรียกได้ว่านับเป็นผู้มีความรู้ความสามารถ
“และ อุยสิง่าน เฮ้อ ท่านนี้ก็สายประดิษฐ์อีกแล้ว”
กาเซี่ยงส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจ