ย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย

ดิวพักอาศัยอยู่ในเขตนิคมอุตสาหกรรมทางภาคเหนือ ซึ่งห้องที่เขาเช่าอยู่เป็นห้องที่ใกล้กับโรงงาน ขับรถไม่ถึงห้านาทีก็ถึงโรงงานแล้ว ราคาห้องต่อเดือน 2500 บาทแน่นอนว่าห้องราคา 2500 บาท ไม่ได้มีดีอะไรมากนัก แค่ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆกับห้องน้ำห้องส้วม แต่สำหรับพนักงานโรงงาน แค่นี้ก็ถือว่าหรูมากแล้ว
ดิวเป็นคนที่สูงประมาณ 180 เซ็นติเมตร หน้าตาค่อนข้างไปทางธรรมดา แต่โชคดีที่บ้านของเขาเป็นคนผิวขาว ด้วยเหตุนี้เองละมั้งเขาถึงเป็นหนุ่มที่ค่อนข้างป๊อปปูล่าในโรงงาน
มีสาวหลายคนชอบดิว แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้เลย และตกเป็นของฝ้ายจึงทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เพราะยายนี่เป็นผู้หญิงที่ขี้วีนเอามากๆ แถมยังปากจัดเหมือนสุนัข
ดิวที่เดินออกมารับวันใหม่ สูดหายใจเข้าลึก เขารู้สึกปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แสงแดดที่ตกกระทบถนน สายลมที่พัดเอื่อยๆ ทำให้จิตใจของเขาเบิกบาน
เสียงของฝ้ายยังดังหนวกหู เธอตะโกนไม่สนใจใครเลย และพนักงานแถวนี้ก็รู้กันทั้งนั้นว่าหากมีเรื่องกับเธอจะเป็นยังไง ฝ้ายจะด่าเสียงดังจนไม่อายใคร ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่แคร์อะไรอยู่แล้ว
ต่อให้ดิวเป็นช่างในโรงงาน แต่เขาที่มีวุฒิ ปวส. ก็ได้ค่าแรงแค่สองหมื่นบาทต่อเดือนเท่านั้น นี่ยังไม่รวมโอ แต่หากรวมก็สองหมื่นกว่าบาทดิวต้องส่งเงินกลับบ้านไปให้พ่อแม่ทุกเดือน โดยจะส่งเดือนละห้าพันบาท ส่วนที่เหลือจะถูกฝ้ายริบไว้หมด หากจะไปเที่ยวไหนหรือซื้ออะไรต้องขอเธอก่อน
“ไม่รู้ว่าทนไปได้ยังไงนะ บ้าจริงเรานี่ล่ะก็” ดิวเกาศีรษะอย่างเก้อเขิน เขารู้สึกสมเพชตัวเองเมื่อก่อนจริงๆ มีเงินเท่าไหร่ก็ให้ฝ้ายไปจนหมด ไม่ค่อยได้เก็บไว้ใช้เอง
ส่วนเงินที่อยู่ในบัญชีห้าหมื่นบาท นี่ยังเป็นช่วงเวลาก่อนที่ดิวจะให้ฝ้ายเก็บ เพราะพวกเขาเพิ่งจะย้ายมาอยู่ด้วยกันแค่สามเดือนเท่านั้น เธอจึงยังไม่กล้าเรียกร้องมากเท่าไหร่ นอกจากปากจัดเป็นยายแก่
มองดูรถมอเตอร์ไซค์ที่คิดถึง ดิวก็หยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋า แต่เขาเป็นต้องผละเมื่อดูยี่ห้อรถอย่างละเอียด
“อะไรอะ....ฮอนดะ วีวี่ อะไรวะ?” ดิวถึงกับโง่งม รถคันนี้เขาจำได้ดีเพราะเก็บเงินซื้อเองหลังจากที่ได้งาน นั่นคือรถฮอนด้า เวฟ นั่นเองแต่ดูตอนนี้สิ รูปร่างที่โบราณ รูปทรงห่วยๆเหมือนยายแก่จ่ายตลาด ล้อสีดำหนาที่ดูเทอะทะ ยี่ห้ออะไรนะ...ฮอนดะ วีวี่?
“เฮ้ย นี่รถเราจริงดิ ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้” ดิวไม่เข้าใจเลย เขาไม่มีทางลืมรถของตัวเองเด็ดขาด ถึงแม้ว่าจะนอนเป็นผักมาหลายปีก็ตามที
“หรือว่ามันจะ...” ด้วยความสงสัย ดิวจึงขี่รถมอเตอร์ไซค์ออกไป ทุกอย่างที่ปรากฏแก่สายตายังเหมือนเดิม ถนน โรงงานผลิตต่างๆ รวมถึงห้องเช่าของพนักงาน แต่มีบางอย่างที่เปลี่ยนไปเหมือนกัน
ดิวขับรถออกมาจากนิคมอุตสาหกรรมแล้ว เขาขับมาที่ร้านขายไก่ ซึ่งแน่นอนว่ามันต้องเป็นไก่ KFC แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากับไม่ใช่ มันเป็นร้านไก่ KFF
“เอาจริงดิ นี่ไม่ตลกแล้วนะ” ดิวไม่มีทางลืมร้านนี้อย่างเด็ดขาด เพราะมันขายดีมาก พนักงานมักจะมาซื้อเป็นประจำ และเขาก็มักจะถูกยายฝ้ายสั่งมาซื้อบ่อยๆ นั่นคือไก่วิงส์แซ่บ แต่ดูเหมือนมันจะกลายเป็น KFF แล้ว
“ลองไปดูที่อื่นต่อดีกว่า” ดิวไม่สามารถเข้าไปในร้าน KFF ได้ เพราะตอนนี้มันยังแค่หกโมงเช้าอยู่ ร้านจะเปิดประมาณสิบโมงเช้าเห็นจะได้
ดิวแวะร้านโชว์ห่วยในระแวกนี้ ขนมที่อยู่ในร้านมีบางอย่างที่รู้จักและไม่รู้จัก และที่เขาไม่เห็นเลยก็คือน้ำเป็ปซี่และน้ำโค้ก ตอนนี้มันได้เปลี่ยนไปเป็นอย่างอื่น ซึ่งมีรสชาติฝาดปากเป็นอย่างมาก
“นี่คงจะเป็นโลกคู่ขนานจริงๆสินะ ไม่ใช่อดีตที่เคยพบเจอ...”
มีแค่คำอธิบายนี้เท่านั้นที่บอกทุกอย่างได้ ใช่นี่คือโลกคู่ขนานดิวไม่ได้ย้อนกลับไปยังอดีตที่เคยผ่าน หลังจากที่เขาตายวิญญาณก็ย้อนกลับไปแต่เป็น...โลกคู่ขนานที่มีแต่ของห่วยๆ
“ถ้าอย่างนั้นนี่มันก็เจ๋งเลยนี่นา ด้วยระบบคู่มือเสริม มันจะทำให้เราสามารถสร้างแบรนด์ต่างๆ โดยที่ไม่ถูกฟ้องร้อง แบบนี้มีแต่รวยกับรวยสินะ!”
ดิวรู้สึกมีความสุขจริงๆ ในโลกเก่าของเขานั้น ต่อให้ย้อนเวลากลับไปก็ตามที มันค่อนข้างยากในการทำธุรกิจ กลุ่มนายทุนใหญ่คุมตลาด แล้วพวกรัฐก็อุ้มกลุ่มนายทุนใหญ่อีกที การสร้างธุรกิจถือว่าเป็นเรื่องยาก และหากเราประสบความสำเร็จก็จะถูกกดดันโดยบริษัท ฯ ใหญ่ ซึ่งแน่นอนว่ามีรัฐบาลหนุนหลัง
ดิวไม่ใช้คนโง่ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เรียนจบ ปวส ไม่ใช่ว่าดิวไม่อยากต่อปริญญา แต่บ้านของเขาค่อนข้างจน ที่เรียนจบได้เนี่ยเพราะความพยายามของตัวเองล้วนๆ ซึ่งแน่นอนว่าทำงานพาร์ทไทม์ในช่วงเลิกเรียนนั่นเอง ไม่อย่างนั้นเขาคงมีแค่วุฒิการศึกษาม.6เป็นแค่พนักงานฝ่ายผลิตค่าเเรงวันละสามร้อยบาท จะไปอยู่ได้ยังไง
“ขอโจ๊กหนึ่งชามนะครับ อ้อใส่ไข่ด้วยนะป้าแขก” ร้านโชว์ห่วยตั้งอยู่ข้างๆ ร้านโจ๊กของป้าแขก หลังจากซื้อน้ำดื่มดิวจึงหาโจ๊กกินรองท้องในตอนเช้า
“วันนี้ไม่ซื้อไปให้ฝ้ายหรอ?” ป้าแขกถาม เพราะโดยปกติดิวมักจะมาซื้อโจ๊กไปให้เธอเช้าๆ เป็นประจำ
“ไม่ล่ะครับ วันนี้เธออยากกินอาหารเส้นน่ะ” เขาบอกปัดๆ
“โอ้ นั่นสินะ กินทุกวันคงเบื่อ อะนี่จ้ะ โจ๊กร้อนๆ พร้อมกับไข่ลวกหนึ่งฟอง” ป้าแขกไม่ได้ซักไซ้มากนัก หลังจากยกโจ๊กมาให้ดิวเธอก็กลับไปทำให้ลูกค้าคนอื่นต่อ
“ว้าว รสชาติของป้าแขกยังเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย” ได้กินอาหารที่ไม่ได้กินมาหลายปี ดิวรู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก หลังจากกินโจ๊กเสร็จเขาไม่ได้กลับห้องหรือไปทำงาน วันนี้เขาขี่รถมอเตอร์ไซค์ทั้งวันจนหน้าดำ โดยไม่รู้เลยว่าฝ้ายรู้สึกโกรธแค่ไหนที่ต้องเดินไปโบกรถทำงาน
“เดี๋ยวมึงกลับมา มึงโดนกูแน่!” ในขณะที่ขึ้นรถฝ้ายก็คิดขึ้นในใจ ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่านี่คงเป็นวันสุดท้ายแล้วที่ดิวจะอยู่ห้องเช่านี้กับเธอ
ขับรถมาทั้งวันรู้สึกเหนื่อยมาก ดิวแวะปั้มน้ำมันที่มีร้านสะดวกซื้อเจ้าเก่า ซึ่งแน่นอนว่ามันคือปั้มใหญ่ ล้างหน้าล้างตา ทำหัวให้โล่ง จากนั้นจึงมองผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา ก่อนจะมองระบบคู่มือเสริม
“ตามความเข้าใจ ระบบคู่มือเสริม มันจะทำหน้าที่เหมือนกับอะไหล่ โดยที่ว่าระบบจะคิดว่าเราเป็นเครื่องจักร สามารถที่จะอัพเกรดให้กับตัวเองได้ นั่นคือข้อมูลทางสมอง...ใช่มั้ย?”
ตามความเข้าใจของดิว ใช่ ร่างกายของคนเรามีขีดจำกัด สมองของคนเราไม่สามารถจดจำได้ทุกอย่าง ไม่สามารถเรียนรู้ได้ทุกอย่าง ยกเว้นเพียงแต่ต้องติดตั้งอะไหล่เสริม ซึ่งคล้ายกับรถยนต์หรืออุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ และซอฟท์แวร์คอมพิวเตอร์ ที่จะทำให้มีความสามารถและฟังชั่นอื่นๆ เพิ่มขึ้นมา
และระบบคู่มือเสริมคืออะไหล่ที่ว่า มันจะทำในดิวมีความรู้เหนือมนุษย์ แต่ก่อนหน้านั้นคือ ดิวต้องมีเงินที่จะซื้อคู่มือเสริมระดับสูงให้ได้ซะก่อน
“มีระบบแล้วทำงานไปก็เปล่าประโยชน์ แต่อะไรกันล่ะที่สามารถทำงานได้เงินเร็ว ในสมัยนี้...อืมม์”
นี่คือปี 2017 ถึงแม้จะเป็นโลกคู่ขนานในอดีต แต่ก็ไม่ต่างกันมากนัก วัฒนธรรมยังเหมือนเดิม คนที่รู้จักยังเหมือนเดิม ยกเว้นเพียงดาราหรือผู้มีอำนาจบางคนที่ไม่มีอยู่ กลับกลายเป็นคนอื่นที่ไม่รู้จัก
ดิวหยิบโทรศัพท์ออกมา ก่อนจะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “แม้แต่ยี่ห้อโทรศัพท์ยังเปลี่ยนไป?”
โทรศัพท์มือถือซัมซุง ถูกเปลี่ยนกลายเป็นซันซัน ดิวหัวเราะเล็กน้อย จากที่ดูโทรศัพท์เครื่องนี้ล้าสมัยเป็นอย่างมาก กล้องไม่ถึงสิบล้านพิกเซลด้วยซ้ำ ความจำก็ให้มาน้อยนิด ชิปประมวลผลระดับต่ำกว่าที่ควรเป็น ทำให้การใช้งานค่อนข้างช้า
“ไม่ใช่แค่ชื่อยี่ห้อเท่านั้นที่เปลี่ยนไป แต่สเป็คของเครื่องเองก็ยังเปลี่ยนไปอีกด้วย”
ความจริงซันซันคือโทรศัพท์ที่น่าจะเป็นแบรนด์ขายดีที่สุด แต่ดูเหมือนมันจะไม่ใช่แบบนั้น ด้วยสเป็คเครื่องห่วยๆแบบนี้ ดูไปแล้วไม่ต่างจากมือถือจีนที่ใช้ได้แค่ไม่กี่เดือนแล้วพังเลย
“เราสามารถสร้างแบรนด์โทรศัพท์ขึ้นมาเองได้ ไม่สิ...มันยังเร็วเกินไป”
ในหมวดของเทคโนโลยี มีข้อมูลการสร้างโทรศัพท์มือถืออยู่ด้วย แต่น่าเสียดาย ดิวไม่มีเงินพอจะซื้อคู่มือเสริมแต่ถึงแม้ดิวจะมีเงินก็ใช่ว่าจะสร้างได้ เพราะสิ่งที่ให้มามีแค่ข้อมูลในหัวเท่านั้น ยกเว้นซะจากเขาจะมีห้องปฏิบัติการ สายการผลิตที่ทันสมัย ซึ่งสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมด มีแต่ต้องใช้เงินซื้อเท่านั้นถึงจะมีได้
“เฮ้อ...แล้วเราจะทำอะไรดี” ดิวเรียนจบสาขาไฟฟ้ากำลัง แน่นอนว่าเขาสนใจที่จะสร้างแบรนด์เกี่ยวกับอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ เทคโนโลยีคือสิ่งที่ไม่สามารถมองข้ามได้ จะทำเงินได้มากกว่าอุตสาหกรรมอื่น โดยเฉพาะโทรศัพท์มือถือ
“หืม...ด้วยสิ่งนี้เราน่าจะหาเงินได้ไม่ยาก!” ดวงตาของดิวเป็นประกายเมื่อมองดูหมวดหมู่การแสดง และหมวดย่อยที่เขาเข้าไปดูก็คือ คู่มือการร้องเพลงระดับต่ำ!
เพลงในยุคนี้ดังแค่เพลงเดียวก็มีเงินเป็นล้านแล้ว แล้วหากเทียบกับการทำร้านอาหาร การร้องเพลงถือว่าให้ผลลัพธ์ที่เร็วกว่า ทั้งยังให้จำนวนเงินที่มาก เป็นที่รู้จักของใครต่อใคร
แต่...มันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะการแข่งขันในตลาดนี้สูงมาก แต่ดิวเป็นใคร? เขามีระบบคู่มือเสริม ก็เหมือนกับซอฟต์แวร์และอะไหล่รถยนต์ ดิวสามารถเสริมส่วนนั้นเข้ากับตัวเองด้วยเงินดิจิทัล!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่2 กำหนดเส้นทางแรก

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่2 กำหนดเส้นทางแรก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้