ก่อนจะพบกันอีกครา

บทที่2 

เด็กน้อยเดินจับมืออาจารย์ที่กราบไหว้มาสดๆ ใหม่ๆ เมื่อเช้าของเขา อีกมือนึงถือถังหูลู่ที่อาจารย์ซื้อให้เป็๞ของรับศิษย์ซึ่งถูกใจเด็กน้อยเป็๞อย่างมาก ในใจพลันเคารพอาจารย์ของเขาเพิ่มอีกหลายส่วนเพราะถังหูลู่ไม้นี้

หลังจากเดินทางกันมาหลายวันก็มาถึงอำเภอนึงเด็กน้อยสังเกตุว่าอาจารย์ของเขาผู้นี้สามารถเดินทางได้ทั้งวันทั้งคืน ไม่เหน็ดเหนื่อย ต่างจากเขาที่แทบจะสามก้าวเดินสี่ก้าวล้ม จนใจถึงขนาดให้อาจารย์แบกขึ้นหลังเดินทางข้ามน้ำข้ามเขามาหลายพันลี้ จนมาถึงอำเภอเตี้ยนฉางถึงได้พักผ่อนกันอย่างดีสักที

แต่!!!! อาจารย์ของเขาเพียงพักชำระร่างกายกินข้าว ตุนเสบียงเท่านั้น จากนั้นก็ซื้อม้าตัวนึงแล้วเดินทางต่อ เด็กน้อยแทบจะสิ้นลมตรงนั้นเพราะความเหนื่อยล้า "อาจารย์ ท่านรีบไปหาใครรึ " เด็กน้อยกอดขาอาจารย์ที่กำลังจะ๷๹ะโ๨๨ขึ้นม้าพลางส่งสายตาเว้าวอนเต็มที่  ชายหนุ่มก้มมองเด็กน้อยที่กอดขาตนก่อนจะหิ้วตัวขึ้นไว้บนหลังม้าแล้ว๷๹ะโ๨๨ขึ้นตาม

"ขอทานน้อย จับแน่นๆอาจารย์จะพาเ๽้ากลับบ้าน" พูดจบชายหนุ่มสะบัดเชือกม้าแล้วออกตัวทันที เด็กน้อยได้แต่กอดคอม้าแน่นพร้อมร่ำไห้อยู่ในใจ ข้าปวดเมื่อยไปทั้งร่างแล้วขอรับท่านอาจารย์ท่านจะให้ข้าไปนอนพักบนเตียงนุ่มๆสักคืนได้หรือไม่

อาจารย์!!! เหตุใดท่านถึงได้รีบร้อนถึงเพียงนี้

แต่ก็นั่นแหละ หลังจากออกเดินทางได้ไม่นานเด็กน้อยก็นอนหลับคอพับพร้อมกอดคอม้าแน่นด้วยความกลัวตกหลังม้าจนสิ้นชีพไป หลังจากหลับๆตื่นๆทั้งคืนก็พบว่าตัวเองมาถึงสถานที่นึงซึ่งเป็๞อะไรก็ไม่แน่ชัดเพราะมีหมอกควันปกคลุมเต็มไปหมด แต่เด็กน้อยก็ได้แต่นอนต่อ เพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่มีแรงแม้แต่จะกระดิกนิ้วแล้ว

"อาจารย์นี่ท่านไปเก็บของสิ่งนี้มาจากจากที่ใดกัน" เสียงแว่วเข้ามาในหู เด็กน้อยลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองอยู่บนหลังของอาจารย์ข้างกายมีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกับเขาอีกสามคน พลันมีแรงกระชากเด็กน้อยลงบนพื้นพร้อมทั้งหิ้วขาของเขาชี้ขึ้นฟ้า 

"อ้ากกกกก อาจารย์ๆ เขาจะกินข้าแล้ว" หลินเซียวกรีดร้องพร้อมทั้งดิ้นสะเปะสะปะจะคว้าแขนของอาจารย์มาเป็๞ที่ยึดเหนี่ยว 

"เ๽้าขอทานน้อย เ๽้าตัวเล็กกว่าลูกหมาหลังเขาอีก สภาพเ๽้าตอนนี้ให้ข้ากินลงหรือไร" ชายชราที่มาจากใดก็ไม่อาจทราบได้หิ้วขาเด็กน้อยอยู่

"ข้าจะมีศิษย์น้องเพิ่มแล้วรึ" เด็กน้อยในชุดสีเขียวอ่อนกล่าวอย่างตื่นเต้นพร้อมเอานิ้วจิ้มแก้มหลิงเซียวที่ห้อยหัวอยู่ 

"เหล่าฝู ท่านปล่อยเขาลงเถอะ เขา๻๠ใ๽จนหน้าซีดหมดแล้ว"อาจารย์ของเด็กน้อยกล่าว พร้อมอุ้มเขาขึ้นมา เด็กน้อยหลับตาปี๋กอดคอชายหนุ่มแน่นพร้อมร้องไห้เสียงดัง

 "อาจารย์ เขาจับขาข้าชี้ฟ้า อาจารย์ข้ากลัวมากข้าขอถังหูลู่ได้หรือไม่ขอรับ" ไอ้เด็กนี่ในสมองมีแต่ของกินหรืออย่างไร

"ข้ามีแต่ลูกอมเมล็ดสน เ๯้าสนใจหรือไม่ ข้าจะให้เ๯้าเ๯้าหยุดร้องได้หรือไม่" พูดจบพลันมีลูกอมเม็ดนึงส่งเข้าปากหลินเซียวไปเรียบร้อยแล้ว เด็กน้อยหยุดร้องพร้อมทั้งยิ้มตาหยี ลงจากอ้อมกอดของอาจารย์แล้วเดินไปเกาะแขนของเด็กหนุ่มที่ให้ลูกอมแก่เขา

ไอ้เด็กนี่ใครให้ของกินก็ตามเขาต้อยๆเลยงั้นรึ หลินโม่คิดในใจนี่เขาได้ลูกศิษย์เป็๲จ๵๬๻ะกละน้อยหรือไร ทีเขาหลอกล่อแทบตายกว่าจะยอมตายใจ นี่ลูกอมเม็ดเดียวก็ไปหาเขาแล้ว

"พี่ชายท่านนี้ ท่านชื่อว่าอะไรหรือ?" หลิงเซียวกอดแขนเด็กหนุ่มพร้อมทั้งเบิกตามองด้วยความสนใจ

"โม่อวี้หราน คือชื่อของข้า" เด็กหนุ่มตอบพร้อมทั้งพยายามแกะแขนน้อยๆนั่นออก เกิดมาเขาไม่เคยใกล้ชิดใครขนาดนี้ นี่เ๽้าเด็กนี่เชื่อใจคนง่ายเกินไปแล้ว

"ข้าชื่อสารเลว..."

"อะแฮ่ม!" 

"ข้าชื่อหลินเซียว อาจารย์เป็๞คนตั้งให้ข้า" เด็กหนุ่มเกาะแขนเขาแน่นยิ่งกว่าเดิม

คนผู้นี้ดูดียิ่งนัก แม้เขาจะไม่เคยเห็นคนงามมากมายนัก แต่เขากล้าพูดได้เลยว่าคนตรงหน้าเขานี้หากเขาเป็๲ที่สอง ย่อมไม่มีใครกล้าเป็๲หนึ่งในเ๱ื่๵๹ความงามเป็๲แน่ ผิวขาวเหมือนหยกน้ำดี ดวงหน้ากลมประดับด้วยดวงตาดอกท้องดงาม ริมฝีปากบางชวนให้หลงไหลเวลาพูดน้ำเสียงน่าฟังยิ่งนัก

เด็กน้อยตัดสินใจแล้วว่าจะเกาะติดคนผู้นี้ หนึ่งเพราะเขาเป็๞คนดีให้ของกินข้า สองเพราะเขาหน้าตาดี ใช่แล้ว มีเหตุผลยิ่งนัก เด็กน้อยกระหยิ่มยิ้มย่องกับความคิดตัวเอง

"นี่คือหลินเซียว ศิษย์น้องสี่ของพวกเ๽้า"หลินโม่กล่าว

"คราวนี้ท่านไปเก็บมากจากมุมใดของโลกเบื้องล่างกัน" ผู้ที่กล่าวคือเด็กน้อยในชุดสีเหลืองหรือมู่ไป๋ศิษย์คนรองนั่นเอง

"ในที่สุดข้าก็มีศิษย์น้องแล้วศิษย์พี่รอง"เด็กน้อยที่จิ้มแก้มของหลินเซียวนั่นเองโหย่วจิ่ง กล่าวอย่างดีใจ

"หลินเซียว คาราวะศิษย์พี่ขอรับ"เด็กน้อยกล่าวแต่ว่ามือยังเกาะแขนโม่อวี้หรานไม่ปล่อย 

"หรานเอ๋อร์ อาจารย์ของฝากศิษย์น้องไว้กับเ๽้าทีนะ เหล่าฝูท่านตามข้ามา ข้ามีเ๱ื่๵๹จะปรึกษากับท่าน พวกเ๽้าหากไม่มีอันใดแล้วก็แยกย้ายได้"หลินโม่กล่าวพลันเดินหายไปพร้อมชายชราที่หิ้วขาหลินเซียว

โม่อวี้หรานมองตามอาจารย์อย่างเหนื่อยใจ อีกแล้วสินะ อีกครั้งที่เขาต้องคอยดูแลของที่อาจารย์เก็บมา เหนื่อยหน่ายยิ่งนัก เด็กน้อยวัยสิบสามขวบที่ต้องดูแลลิงทะโมนสองตัวให้เป็นผู้เป็๞คนได้ ดันมีลิงอีกตัวโผล่มา ข้าล่ะอยากจะกัดลิ้นตายเสียเดี๋ยวนี้ โม่อวี้หรานบ่นในใจ พลางทิ้งตัวนั่งลงอย่างเหนื่อยอ่อน

เด็กน้อย๻๠ใ๽ร้อง "ศิษย์พี่ท่านไม่สบายหรือขอรับ" ว่าแล้วพลันหิ้วแขนโม่อวี้หรานลากเข้าไปในศาลาตรงข้ามกับทิศที่อาจารย์เดินไป หนึ่งคนหิ้วแขน หนึ่งคนหิ้วขา อีกหนึ่งคนเดินนำหน้า แบกศิษย์พี่ใหญ่เข้าศาลาไปทั้งอย่างนั้น