ตอนที่ 25 พรากพรหมจรรย์นางองครักษ์เสือสมิง18+
"ฮ่าๆๆ"
"เ้ามนุษย์โอหังไม่รู้จักข้าสิงขรขุนศึกพระเ้าเม็งกะราแห่งนครขีดขินผู้มีชีวิตะมาหลายร้อยปีด้วยการดื่มเืมนุษย์อย่างพวกเ้าถ้าข้าไม่ใช่จอมขมังเวทย์จะมีชีวิตอยู่ถึงทุกวันนี้ได้อย่างไร?เ้าพวกหน้าโง่'
"ฮ่าๆๆฮ่าๆๆ"
เสียงหัวเราะคำรามอย่างหยิ่งทะนงของพญาผีกองกอยดังสนั่น
“บังอาจหาที่ตาย!!!!”
พญาผีกองกอยกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง
เขื่อนเพชรรวบรวมตั้งกระแสจิตสร้างมโนภาพส่งถึงธาตุทั้งหกให้หลอมละลายร่วมกับของศักดิ์สิทธิ์พญางูเหลือมั์ที่ได้มาก่อให้เกิดเป็อาวุธศักดิ์สิทธิ์และเกาะในตำนานเปล่งแสงประกายเป็สีทองขาวดำ
"คุณพระช่วยร่างของคุณกฤษณะพันธุ์เปลี่ยนไปมีเกาะและปลอกแขนงอกออกมาบนตัวเขาด้วย"
แสงระวีร้องด้วยความประหลาดใจ
"อาวุธศักดิ์สิทธิ์ขวานในตำนาน"
เ้าพระยาผีกองกอยร้องอย่างใฉับพลันมันกลายร่างสูงใหญ่ขึ้นเขี้ยวงอกยาวผิวเป็สีดำแดงตาแดงฉานเล็บงอกออกมายาววาววับน่ากลัวยืนจังก้าแยกเขี้ยวพร้อมที่จะขย้ำขู่คำรามเสียงยาว
!!!!! กอยยยยยยยยยย!!!!!!
เขื่อนเพชรใช้เท้าทั้งสองข้างถีบพื้นถ้ำที่กำลังยืนอยู่พุ่งทะยานเหนือหัวอันสูงใหญ่ของเ้าพระยาผีกองกอย
“จงคืนสู่สุคติ!!!”
สิ้นเสียงคำรามของเขื่อนเพชรขวานฟ้าศักดิ์สิทธิ์ในตำนานก็สำแดงเดชผ่าฟันฉับั้แ่หัวจดล่างแยกเป็สองเสี่ยงพญาผีกองกอยล้มตายทันที
!!!!!!!!เปรี้ยว!!!!!!!
!!!!!!!!อ้ากกกกกกกกกกก!!!!!!!
ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ร้องด้วยความกลัวที่เห็นพญาผีกองกอยกลายร่างร้องขึ้นด้วยความใ
!!!!ว้าย!!!!!
แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียงร้องมันกลับตายทันทีด้วยน้ำมือของกฤษณพันธ์เป็ที่ฉงนสนเท่ห์
!!อาว!!
ร่างของกฤษณพรรณที่ทุกคนเห็นก็ค่อยๆคืนกลับมาเป็สภาพปกติเกาะและปลอกแขนอาวุธได้คืนกลับสู่ร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว
"เ้านายทำได้ยังไงครับทำไมเก่งจังเลยผมไม่รู้เลยว่าเ้านายจะเก่งขนาดนี้"
นายยอดละล่ำละลักด้วยความดีใจ
"มีอะไรที่ยอดยังไม่รู้เกี่ยวกับตัวฉันมากมาย"
“ว้ายยยยยช่วยด้วยยย!!!
แสงระวีร้องเสียงดังด้วยความใทุกคนมองรอบรอบเห็นสมุนผีกองกอยร้องด้วยความโกรธแค้นที่หัวหน้ามันตายตรงเข้าหาคนทั้งหมดด้วยความโกรธแค้น
!!!!กอยยยยยย!!!!
นายยอดหันกลับไปใช้ปืนไรเฟิลที่ถืออยู่ยิงเ้าตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดกระเด็นออกไป
!!!!!เปรี้ยง!!!!
เืมันไหลเป็สีดำมันก็เดินเข้าหาทั้งหมดอีกครั้งด้วยขาที่กลับด้านของมัน
!!!อ้ากกกกกก!!!!!!
เขื่อนเพชรลืมตาขึ้นมองพวกมันอีกครั้งรวบรวมสมาธิกำลังจะเรียกของศักดิ์สิทธิ์ปราบพวกผีกองกอยเหล่านี้ให้สิ้นซากไปกฤษณพันธ์ในร่างของเขื่อนเพชรเหลือบตาไปเห็นผีกองกอยตัวหนึ่งกำลังเข้าโจมตีมาถึงตัวพัดชา
"คุณเขื่อนเพชรครับช่วยพัดชาด้วยเธอกำลังถูกผีกองกอยเล่นงาน"
สมาธิของชายหนุ่มที่กำลังเเรียกของศักดิ์สิทธิ์ออกมาดับวูบลง
'เฮ้ยผมขยับตัวไม่ได้'
เสียงเขาร้องในหัวของกฤษณะพันธ์
"อ้าวทำไมผมมาบังคับตัวเองได้ล่ะ"
กฤษณพันธ์ร้องด้วยความใเขาถลาเข้าหาผีกองกอยตัวนั้นใช้กำปั้นต่อยหน้ามันแล้วร้องขึ้นด้วยความเ็ป
"โอ๊ยโอ๊ยมือผมหักแล้วล่ะมั้งเนี่ย"
ชายหนุ่มสะบัดมือด้วยความเ็ปเขาไม่สามารถทำอันตรายพวกผีกองกอยเหล่านี้ได้เลยเนื้อหนังมันแข็งเหมือนหินเขาคว้ามือพัดชาให้หลบมาข้างหลังถอยขูดติดผนังถ้ำ
เขื่อนเพชรในหัวของกฤษณะพันธ์ร้องด้วยความใโมโห
"เรียกอาวุธศักดิ์สิทธิ์ออกมาสิเดี๋ยวก็พากันตายหมดหรอกนี่"
กฤษณพันธ์ทำหน้างงๆ
"เรียกยังไงครับ"
กฤษณพันธ์รนรานทำตัวไม่ถูก
ก็รวบรวมกระแสจิตเรียกให้อาวุธและเกราะออกมาทำสมาธิให้นิ่งแล้วธาตุศักดิ์สิทธิ์ทั้งหกก็จะหลอมละลายของศักดิ์สิทธิ์มารวมตัวกันทำเร็วๆกฤษณพันธ์หลับตาลงรวบรวมสมาธิแล้วเรียกอาวุธออกมาทันทีเขาะโเสียงอันดัง
"อาวุธในตำนานจงออกมา"
ทันใดนั้นทุกอย่างก็ว่างเปล่า
"เฮ้ยมันไม่ออกมาอ่ะทำไง"
ชายหนุ่มร้องคร่ำครวญอย่างใเพราะฝูงผีกองกอยมันล้อมทั้งหมดเข้ามารวมกันหลังชิดกำแพงค่ำแล้วนายยอดใส่ะุปืนอีกครั้งแล้วยิงออกไป
!!!!เปรี้ยง!!!!
ผีกองกอยสองตัวที่เดินเรียงกันเข้ามาโดนแรงะุล้มลงและกำลังจะลุกขึ้น
"นายครับมาทางนี้มันล้มลงไปแล้วเราวิ่งออกปากถ้ำทางนี้ครับ"
เสียงนายยอดร้องเรียก
กฤษณพันธ์พาพัดชาและทุกคนวิ่งตามนายยอดไปอย่างลนลานพวกผีกองกอยก็ค่อยๆถลาตามกลุ่มเขาออกไปปากถ้ำทุกคนหลุดออกจากปากถ้ำได้รับแสงสว่างพวกผีกองกอยก็กลับเข้าไปไม่กล้าสู้แสง
กฤษณพันธ์พาทุกคนไต่เถาวัลย์ลงมาจากปากถ้ำถึงพื้น
"มันเกิดอะไรขึ้นคะคุณกฤษณะอยู่ๆคุณก็ไม่สามารถทำอะไรพวกสมุนของพญาผีกองกอยได้ล่ะคะปล่อยให้พวกเราเกือบตาย"
แสงระวีต่อว่างกฤษณะพันธ์ที่ปล่อยให้พวกเธอเกือบตายเพราะลูกสมุนผีกองกอยทั้งๆที่เห็นเขาเก่งกาจสามารถฆ่าพญาผีกองกอยตายไปกับมือในพริบตา
"คือคือว่าผมผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับคืออะไรมันก็ไม่เป็อย่างที่ผมคิด"
เขาตอบแสงระวีอย่างอับจนปัญญาและละอายเหลือหลาย
"ผมไม่รู้จริงๆว่าทำไมคุณต้องดึงผมกลับมาในร่างนี้ในเวลาเข้าด้ายเข้าเข็มแล้วคุณทำอะไรไม่ได้คุณจะออกไปทำสากกะเบืออะไรผมไม่เข้าใจคุณจริงๆ"
เขื่อนเพชรสบทอย่างอารมณ์เสียทุกคนนั่งลงกลับพื้นหลังพิงผนังพิมพ์ใหญ่ด้วยความอ่อนล้าจากการหนีกระเสือกกระสนลงมาข้างล่าง
"พระกฤษณะค่ะเป็ยังไงบ้างคะ"
พัดชาเห็นกฤษณะพันธ์บ่นอะไรกับตัวเองซักอย่างเธอลุกขึ้นหมายจะเข้าไปหาเขาเพื่อปลอบใจทันใดนั้นมีร่างลิงั์มันคือพญาผีโขมดดงนั่นเองโหนต้นไม้ลงมาจากผนังถ้ำโหนกิ่งโหนเถาวัลย์ลงมาจากผนังถ้ำตวัดแขนรัดเอวพัดชาโหนเถาวัลย์พุ่งตัวขึ้นสู่ยอดไม้ไปทันที
"ว้ายช่วยด้วยยยยยยย"
พัดชาร้องเสียงหลง
กฤษณพันธ์ทะลึ่งตัวลุกขึ้นวิ่งตามอย่างลืมตัวพอเขาเห็นเป็ไอ้ผีร้ายที่ฆ่านางพญาคนเสือสมิงก็สร้างความโกรธแค้นให้ให้กับชายหนุ่ม
"ไอ้ผีนรกปล่อยพัดชาเดี๋ยวนี้"
เขาวิ่งะโไล่หลังมันไป!ทิ้งให้ในยอดและแสงระวียืนตะลึงลานอยู่กับที่นายผู้ชายะโขึ้นหลังข้า
เขาหันหลังไปเห็นแก้วนิลกาฬวิ่งตามหลังมาและกำลังแซงหน้าเขาไปร้องสั่งเขาขณะวิ่งเธอก็ค่อยๆกลายร่างเป็เสือสมิงตัวเขื่อง
ชายหนุ่มไม่ได้มีความคิดอะไรก็โดดกอดคอขี่หลังนางพญาเสือสมิงแก้วนิลกาฬไปทันทียิ่งเขาเห็นนางองครักษ์คนเสือสมิงยิ่งทำให้ชายหนุ่มปวดร้าวในจิตใจคิดถึงนางพญาคนเสือสมิงขึ้นมาอย่างจับใจ
"ไอ้ผีนรกมึงฆ่าเมียกู"
น้ำตาของลูกผู้ชายก็ไหลพรากออกมาหลังจากสิ้นคำพูดความแค้นแน่นอกกระอักออกมาแทบเป็สายเื
"กูจะฆ่ามึงไอ้ผีนรก"
ความแค้นสุมในใจทำให้ชายหนุ่มะเิเสียงออกอย่างไม่สามารถสะกดกลั้นไว้ได้
อ้ากกกกกกกกกกกกกกกก
ปลอกแขนทั้งสองข้างและเกาะป้องกันปกบางบางเริ่มขยายตัวออกเป็เกาะสีขาวส่งแสงประกายห่อหุ้มร่างกายท่อนบนของกฤษณะพันธ์ไว้
กระแสจิตแห่งความแค้นของเขาะเิออกมาเป็เกราะและอาวุธศักดิ์สิทธิ์เขากำหมัดแน่นปลอกมือทั้งสองข้างแข็งกว่าเหล็กไหลส่องประกายสีขาวเยือกเย็นดูดน้ำแข็งอย่างน่ากลัว
"กูจะจับมึงลงมาฟาดให้ตาย"
สิ้นเสียงะโด้วยความแค้นโซ่กระดูกงูเหลือมสีขาวพุ่งวาบออกจากเกาะกลางหลังเข้าจับข้อเท้าพญาผีโขมดดงอย่างน่าอัศจรรย์ใจเกาะกับกายเป็อาวุธที่ยืดยาวไล่จับอย่างมือปีศาจ
“ค๊อก!!!!
สิ้นเสียงสั้นๆของพญาผีโขมดดงก็ถูกกระชากฟาดไส่ต้นไม้ใหญ่
"ว้าย....ช่วยด้วยยยยยย"
ร่างของพัดชาก็หลุดออกจากอ้อมแขนของพระยาผีโขมดดงลอยละลิ่วกลางอากาศโซ่กระดูกงูอีกข้างกลางหลังของกฤษณะพันธุ์พุ่งวาบพันตัวพัดชาลอยกลางอากาศชูเหนือศีรษะของชายหนุ่มไว้
ไม่ให้ตกดินโซ่กระดูกงูเหลือมจับร่างพญาผีโขมดดงฟาดไส่ต้นไม้ข้างทางอย่างบ้าคลั่งกระดูกของพญาผีโขมดดงแทบแหลกไปทั้งตัว!อ่อนระทวยเืไหลออกจากปากเป็สีน้ำตาลเข้ม
นอนหงายสิ้นเรี่ยวแรงกลางดินชายหนุ่มะโลงจากหลังนางองครักษ์คนเสือสมิงลอยขึ้นคร่อมร่างั์กว่า 7 ฟุตของพญาผีโขมดดงกำปั้นที่แข่งปานเหล็กไหลสีขาวกระหน่ำต่อยกลางอกของเ้าผีร้ายอย่างบ้าคลั่ง
“มึงต้องตายมึงฆ่าเมียกู!!!”
เสียงชายหนุ่มร้องโหยหวนเหมือนคนเสียสติ
“เธอผิดอะไร!!!!เธอผิดอะไร!!!!”ฮือ!!!ฮือ!!!มึงฆ่าเมียกูทำไมมมมม!!”
กำปั้นสีขาวต่อยจนกระดูกหน้าอกของพญาผีโขมดยุบลงไปในดิน
"มึงฆ่าเมียกูเธอผิดอะไรเธอผิดอะไรเธอผิดอะไร"
พญาผีโขมดดงสิ้นใจตายคาที่ชดใช้เวรกรรมที่มันได้ก่อไว้คามือกฤษณพันธ์แบบที่มันคาดคิดไม่ถึงจริงๆ
นางองครักษ์หญิงคนเสือสมิงยืนมองดูร่างชายหนุ่มด้วยความสะท้อนใจนางรู้สึกสงสารชายพรุ่งนี้เหลือกำลังนางไม่เคยสนใจชายใดเลยแต่วันนี้นางกลับเห็นถึงความรักของเขาต่อนายหญิงของนาง
และคำสั่งเสียของเธอให้ปกป้องคุ้มครองชายผู้นี้จนวันนี้เธอพร้อมกายถวายชีวิตให้กับเขาหลังจากเห็นเขาแสดงความรักถึงนายของตัวเองนางเดินเข้าไปลูบหลังเขาเบาๆ
"อย่าเศร้าโศกเสียใจไปเลยนายผู้หญิงของข้านางไปดีแล้ว"
เหมือนกับเขาได้สติคืนมาเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มหยุดร้องไห้สะอึกสะอื้นเงยหน้าหันมาดูองครักษ์นางคนเสือสมิง
โซ่กระดูกงูเหลือมสีขาวเป็ประกายยองใยที่ม้วนเอวพัดชาไว้เหนือศีรษะชายหนุ่มค่อยๆวางเธอลงบนดินพัดชากลัวจนตัวสั่นผวาเข้ากอดกฤษณพันธ์
"กฤษณะคุณเป็อย่างไรบ้างพัดชากลัวมากเลยขอบคุณมากที่คุณเป็ห่วงและมาช่วยพัดชาไว้ได้"
หญิงสาวทั้งสองโอบกอดปลอบใจกฤษณพันธ์ด้วยความรักและเทิดทูนผู้ชายคนนี้อย่างหมดหัวใจในความที่เขามีความรักบริสุทธิ์ใจต่อคนที่ตนรัก
"เ้านายข้าจะพาท่านไปช่วยพรรคพวกของท่านนางถูกซ่อนไว้ในถ้ำของไอ้ผีร้ายตัวนี้อยู่ปากถ้ำใต้น้ำตกไม่ไกลจากที่นี่"
นางองครักษ์เสือสมิงบอกกับกฤษณพันธ์
"ั้แ่ข้าได้พุ่งชนมันตกน้ำคราวที่แล้วข้าก็ได้พยายามสะกดรอยตามมันจนเห็นที่พักของเ้าผีร้ายมันได้นำเพื่อนหญิงของท่านไปซ่อนไว้ในถ้ำนั้นถ้ารู้สึกแปลกใจไม่รู้ทำไมมันไม่กินเพื่อนหญิงของท่านซึ่งเป็อะไรที่แปลกมาก"
'นั่นมันเขากวางคุดสิบสองยอดนี่ถึงว่าไอ้ผีร้ายตัวนี้มันถึงได้หนังเหนียวไม่มีอะไรทำร้ายิัมันได้เขากวางคุดนี้เป็ยอดเขาพญากวางถึงจะมีสิบสองยอดได้มันมาอยู่กับไอ้ผีนรกนี้ได้อย่างไง'
เขื่อนเพชรค่อยๆพูดอยู่ในหัวของกฤษณพันธ์เขารู้ดีเพื่อนร่วมร่างอยู่ในความโศกเศร้าแต่ก็ไม่อาจจะสละทิ้งของวิเศษชิ้นนี้ก็ได้จึงเอ่ยปากบอก
"คุณนี้เวลาโมโหก็น่ากลัวเหมือนกันนะสุดยอดจริงๆฝีมือในการกำจัดพญาผีโขมดดง!คุณไปเก็บขากวางคุดสิบสองยอดเดี๋ยวนี้มันจะมีประโยชน์สำหรับเราเมื่อกี้แล้วผมหนาวสันหลังเลยคุณนี่ถือว่าสุดยอดจริงๆ"
เขาพูดประจบเพื่อปลอบใจสร้างบรรยากาศให้มันดีขึ้นกฤษณพันธ์ไม่พูดอะไรเก็บของขลังเศษเท่านั้นไว้ในอกเสื้อนางองครักษ์เสือสมิงก็ได้ให้ทั้งสองขึ้นหลังเดินทางไปที่รังของพญาผีโขมดดง
"นั่นไงปากถ้ำใต้น้ำตกมีม่านน้ำตกบังทางเข้าอยู่"
ทั้งหมดรีบเข้าไปดูฮันนี่ทุกคนเมื่อเห็นฮันนี่รู้สึกสงสารเธอเป็อย่างยิ่งเธอนอนเปลือยกายอยู่บนที่นอนบนลานหินสีน้ำเงินดวงตาเหม่อลอยหายใจระรวยเหมือนกับว่าเธอต่อสู้ผ่านศึกามานานหลายวันจนซูบผอม
"ฮันนี่พัดชานะเธอรู้สึกตัวไหม?"
ฮันนี่มือเอื้อมมือมากอดพัดชาดีใจที่เธอรอดชีวิตจากไอ้ผีร้ายที่มันข่มขืนเธอมาหลายวันเธอมองกฤษณพันธ์ด้วยความขอบคุณที่มาช่วยเธอไว้
หลังจากที่ปฐมพยาบาลฮันนี่เสร็จแล้วหาอะไรกินกันทุกคนก็ลงความเห็นว่าต้องพักที่นี่สักคืนเพราะว่าฮันนี่ไม่สามารถจะเดินทางกลับไปสมทบกับนายยอดและแสงระวีได้
กฤษณพันธ์เชื่อว่านายยอดจะสามารถดูแลแสงระวีได้ไปรอพวกเขาในถ้ำที่นอนเมื่อคืนหลังจากกฤษณพันธ์พาพัดชาลงไปอาบน้ำในน้ำตกแล้วก็ขึ้นมาให้เฝ้าเป้าฮันนี่ต่อจากองครักษ์หญิงเสือสมิงให้เธอลงไปอาบน้ำคนต่อไป
นายท่านคะข้ารู้สึกตัวกลัวท่านลงไปช่วยปกป้อง ข้าได้ไหมเวลาข้าอาบน้ำถ้าจะไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้นางขอร้องกฤษณพรรณด้วยสายตาที่ซื่อๆ
"ได้สิท่านช่วยแบกข้ามาทั้งวันคงจะเหนื่อยมากเดี๋ยวข้าจะลงไปดูแลท่านเอง.
หารู้ไม่ว่านางองครักษ์เสือสมิงตัดสินใจแล้วว่าจะติดตามชายผู้นี้ไปตลอดชีวิตนานจึงตั้งใจมอบกายถวายชีวิตให้กับเขาวันนี้เพื่อเขาจะได้นำนางกลับไปด้วย
ร่างของนางเปลือยกายอยู่ใต้ม่านน้ำตกบางบางเห็นร่างกายที่สวยงามสะโพกอกผึ้งกฤษณะพันธ์นั่งหันหลังให้กับนางเพราะเขาไม่ได้สนใจหญิงไดตอนนี้อยู่ในความเศร้าโศกถึงนางพญาเสือสมิง
นายท่านช่วยเอาหินนั่นมาถูหลังให้ข้าหน่อยจะได้ไหมข้าเอื้อมไม่ถึงนางเอ่ยปากบอกชายหนุ่มหันกลับมาเห็นหลังอันขาวนวลก็สงสัยว่าจะเอาหินถูหลังอะไรนางขยับมาข้างๆโขดหินที่เขานั่งอยู่
ขยับตัวขึ้นไปนั่งที่ข้างๆเข่าของชายหนุ่มแล้วจับมือชายหนุ่มมาล้วงลงไปลูบลงสะโพกอวบอิ่ม
กดนิ้วมือของชายหนุ่มแยงเข้าไปผ่านร่องก้นถึงรูสวาทบิดกายสยิวชายหนุ่มตะลึงลานกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เขาไม่ทันตั้งตัวลำแท่งกระดกขึ้นมาแข็งเป็ลำ
นางองครักษ์เสือสมิงหันกลับมากอดเข่าทั้งสองข้างของกฤษณะพันธ์เอามือเข้าไปล้วงท่อนเอ็นแข็งเป็ลำรูดขึ้นรูดลงเหมือนของเด็กเล่น
นายข้านายหญิงของข้าสั่งให้ข้าดูแลท่านและข้าจำเป็อย่างยิ่งที่จะต้องดูแลท่านตลอดไปตามคำสั่งวันนี้ข้าจะทำหน้าที่แทนนายหญิงของข้าจะลองกินของอร่อยของนายหญิงสิว่ามันจะอร่อยสมกับนางเคยกล่าวไว้หรือไม่
นางดึงท่อนเอ็นออกมากำรูดหนังมันลงแล้วใช้ปากดูดอมเหมือนกับเด็กกำลังกินไอติมด้วยความเอร็ดอร่อยกฤษณะพันธ์ซาบซ่านไปถึงกระดูกสันหลังขนลุกความเสียวเกิดขึ้นถึงขั้วหัวใจ
ก้มกระซิบที่ข้างหูว่า
"ผมเสียวอย่าดูดแรงมากสิครับน้ำผมจะไหลอยู่แล้ว"
นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยตาอันหวานฉ่ำเย้ายวนเต็มไปด้วยความรักและความเทิดทูนcและความกระหายอยากท่อนเอ็นใหญ่คาอยู่ตรงปากของนางสาวสวยลุกขึ้นดึงชายหนุ่มลงไปที่ม่านน้ำตกชายหนุ่มลุกขึ้นตามไปไม่ลืมที่จะถอดเสื้อผ้า
นางะโตวัดขารัดเอวเขาเอาไว้ใช้หน้าอกอวบอั๋นเบียดกับหน้าอกที่สวยงามของชายหนุ่มมองตาเขาแล้วยิ้มหวาน
"นายท่านขอผู้หญิงคนนี้เป็เมียของท่านอีกสักคนนะคะข้าไม่เคยเอากับผู้ชายคนไหนมาก่อนเลยข้ามอบร่างกายนี้ให้แก่ท่านคนเดียว"
"ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกำท่อนเอ็นอันแข็งแกร่งสวยงามค่อยๆดันกลีบสวาทไม่เคยผ่านมือชายมาก่อนมันสะดุดมุดได้แค่หัว"
"โอ๊ยยยยยเจ็บ"
กัดฟันเกร็งหนีบขาเข้า
"ไม่เห็นมันจะอร่อยเลยนายท่านท่อนอร่อยของนายหญิงทำไมมันเ็ปเหมือนเนื้อฉีกออกจากกัน"
ชายหนุ่มใช้สองมือจับสะโพกของนางยกขึ้นแล้วกดลงไปจนสุดลำ
"ทนนิดนึงนะเดี๋ยวก็อร่อยเอง"
"ซีดดดดดดดด"
เอียงตัวกระซิบข้างหูนางองครักษ์คนเสือสมิงนั่งยิ้มแล้วตอบ
"ข้าดีใจที่ได้เสียตัวให้ท่านคนเดียว
"ซีดส์"
"คงไม่แน่"
เขาพร่ำเพ้อออกมาอย่างลืมตัวนึกถึงเ้าเขื่อนเพชรตัวร้ายที่อยู่ในร่างของเขา!เสียงหัวเราะฮึฮึดังขึ้นอยู่ในหัวของกฤษณะพันธ์
"อุ้ย?ยยยยยย!!!!!!!!
"เ้านายพูดอะไรหรอคะ"
ชายหนุ่มสั่นหน้า
"ปาวปาวไม่มีอะไรผมกำลังอร่อยกับถ้ำอันคับแน่นของคุณเสียวจังใจเลย.
เขาสาวท่อนลำกลบเกลื่อนคำพูดเมื่อกี้ของเขา
"อื๊ออออ เสียววว เจ็บบบบบ!!!"
นางองครักษ์เสือสมิงไม่ได้สนใจสิ่งที่เขาพูดอีกต่อไปตอนนี้เธอทั้งเจ็บทั้งเสียวซ่านไปทั่วทั้งตัวกายชายหนุ่มจับสะโพกผายไว้แน่นกระแทกท่อนลำเข้าออกอยู่ในสายน้ำตก
อย่างมีความสุขก่อนที่ทั้งสองจะร้องคร่ำครวญอย่างมีความสุขท่ามกลางสายน้ำไม่กลัวใครจะได้ยินเลย
http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/2204249/1147292488-member.jpg
((((((((((โปรดติดตามตอนต่อไป)))))))
9K
