บทที่ 6 คนมีความผิดจะต่อรองอะไรได้ (2/2)
เกรเทลเม้มปากคิดวิตกดูท่าว่าผู้ชายคนนี้จะคุยด้วยยาก การเจรจาโหดหินกว่าตอนเธอไปสัมภาษณ์งานที่บริษัทเสียอีก
“ข้าไม่มีอะไรแลกแต่ข้าช่วยงานท่านได้ ปัด กวาด เช็ด ถูก ข้าทำได้หมด”
ท่าทางที่ดูตั้งใจนำเสนอสรรพคุณโอ้อวดของเด็กที่น่าจะอายุน้อยกว่าทำให้เขาอยากปั่นประสาทต่ออีกนิด
“แต่ข้าก็มีแม่บ้านอยู่แล้ว เ้าจะมาแย่งงานนางหรือ?” ท้ายรูปประโยคเขาจงใจส่งเสียงให้สูงขึ้น
“ไม่ขอรับท่านไม่ต้องจ่ายค่าจ้างข้าก็ได้ขอแค่อาหารและที่นอน ข้ายินดีช่วยงานทุกอย่างที่ท่านสั่ง”
เธอไม่รู้จะหว่านล้อมอะไรเขาแล้วถึงแม้ว่าจะเพิ่งกินขนมปังแข็ง ๆ นั้นไป แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้หายหิวขนาดนั้นอย่างมากก็รองท้องเล็กน้อย ส่งผลให้การคิดวิเคราะห์ทำงานได้ไม่เต็มประสิทธิภาพ
“หึ ก็ได้ถือสะว่าข้ามีน้ำใจก็แล้วกัน เห็นว่าเ้าใจกล้าหน้าด้านขอร้องทั้งที่เพิ่งก่อเื่ไป”
เกรเทลแทบจะร้องเฮ้ดีใจออกมาทันทีเมื่อเขารับข้อเสนอเธอ
“เฮ้ยเฟียซ! เอ็งไปเอากุญแจมาไขกรงตรงนี้ทีแล้วก็อย่าลืมเอาลูกกุญแจข้อมือข้อเท้ามาด้วยนะ”
เขาหันไปะโเรียกคนในปกครองเสียงดังจนคนทั่วบริเวณนั้นทำสีหน้าฉงนสงสัย ไม่นานชายที่ชื่อเฟียซก็เดินมาไขให้เธอ
“อ่อ เผื่อเ้ายังไม่รู้ว่านายเ้าชื่อวอลล็อคจำใส่กะโหลกน้อย ๆ ไว้ด้วยนะ”
ไม่พูดเปล่าเขายังใช้สันข้อนิ้วชี้มาเคาะหัวเธอไปสองที
“เฟียซเ้าหางานให้ไอ้เด็กนี้ด้วยนะ…แล้วก็จับตาดูมันไว้อย่าให้คลาดสายตา”
ประโยคสุดท้ายเขากระซิบเสียงเบาไม่ให้เธอรู้
“ได้ครับนาย”
ร่างสูงเดินจากไปทิ้งให้เธอยืนอยู่กับลูกน้องสนิท เขาเป็ชายหนุ่มที่ดูแล้วคงอายุไม่ห่างจากเธอเท่าไร เนื้อตัวสะอาดสะอ้าน มีรอยยิ้มที่อบอุ่น หางตามีไฝขี้แมลงวันเม็ดเล็ก ๆ ดูเป็มิตรกว่าเ้านายตั้งเยอะ
“เ้าชื่ออะไร?”
“เกรเทลขอรับ” เธอขานรับอย่างนอบน้อม
“เฮ้ยไม่ต้องพูดดีขนาดนั้นข้าก็แค่ลูกน้อง ข้าชื่อเฟียซเป็รองหัวหน้าที่นี่”
เด็กสาวพยักหน้ารู้สึกผ่อนคลายลงเธอพิจารณาชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเบื้องต้น อีกฝ่ายไม่ได้ถือตัวดูเขาจะชิว ๆ ไปเสียทุกอย่างยืนเท้าเอวกระดิกเท้าสบายใจ
“ดูแล้วเ้าก็น่าจะอายุน้อยกว่าข้า แต่ช่างเถอะเดินตามข้ามาจะพาไปที่พัก”
เกรเทลเดินตามเฟียซไปเงียบ ๆ ตลอดเส้นทางเธอก็ลอบสังเกตสภาพแวดล้อม ทุกอากัปกิริยาของเธออยู่ในสายตาของเขา
แต่ก่อนที่เราจะเดินไปกันเขาขอแวะไปเอาข้าวของต่าง ๆ จากกระโจมเก็บของที่จะให้เ้าเด็กใหม่คนนี้เสียก่อน เกรเทลเห็นว่ามันเป็ถุงผ้าดิบสีตุ่นขนาดไม่ใหญ่มากถูกแบกอยู่บนหลังเฟียซ
มันเป็ลานกว้างที่มีการตั้งเป็บ้านพักขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ สไตล์เรียบง่าย บ้านทำจากไม้สนดูแข็งแรงทนทานต่อฟ้าฝน
“ถึงแล้วเ้าอาศัยอยู่หลังนี้แล้วกัน อยู่กับเ้ารอล์ฟ”
“รอล์ฟ?”
ร่างเล็กขมวดคิ้วสงสัยขอเดาว่าคน ๆ นี้คงจะเป็รูมเมตของเธอ
“เพื่อนร่วมบ้านพักเ้านั่นแหละตอนนี้มันน่าจะออกไปขนของให้นาย”
เธอพยักหน้าเข้าใจ
“วันนี้เ้ายังไม่ต้องทำงานพักกินข้าวอาบน้ำอาบท่าเสีย พรุ่งนี้ค่อยเริ่มงานไม่ก็ไปถามงานจากไอ้รอล์ฟก็ได้”
พูดเสร็จเฟียซก็ยื่นถุงผ้าที่เอามาจากกระโจมให้เธอ ข้างในจะเป็พวกเสื้อผ้าและของเครื่องใช้จำเป็อย่างแปรงสีฟัน สบู่ ผ้าเช็ดตัว แม้ว่าจะไม่ได้ใหม่เอี่ยมแต่ก็ดีกว่าใส่ชุดเก่าที่ไม่รู้ว่าสวมมานานแค่ไหน
“แล้วก็เดี๋ยวสักประมาณ 5 โมงเย็นเ้าก็เดินไปตามทางข้างหน้านะ มันจะมีโรงครัวอยู่สำหรับคนงานและอย่าไปช้าเชียวข้าวหมดไว”
“ขอบคุณท่านมาก”
เธอกล่าวขอบคุณในความใจดีของเขา
ั้แ่ที่เห็นเ้าเด็กคนนี้ชายหนุ่มก็รู้สึกเอ็นดูมันพอสมควรคงเป็เพราะบุคลิกลักษณะคล้ายน้องสาวที่เสียไปเมื่อสามปีก่อนด้วยโรคหัวใจ
แม้ว่ามันจะเป็เด็กผู้ชายแต่ดูแล้วคงอายุไม่ห่างจากน้องสาวเท่าไรนัก ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่คงจะชอบท่าทางมันจนรบเร้าขอให้ทำความรู้จักเป็แน่แท้
“อืม ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นข้าไปทำงานก่อน”
เมื่อเขาเดินจากไปเธอก็หันหลังไปมองบ้านพักหลังใหม่ เป็บ้านไม้มีหลังคา มีหน้าต่าง 4 บานซ้ายขวา ทางเดินขึ้นบ้านมีราวรั้วกันตกที่ทำจากไม้ไผ่
…ดูดีกว่าที่คิด…
ถ้าไม่บอกว่าเป็บ้านพักคนงานเธอก็คิดว่าเป็บ้านพักชาวบ้านทั่วไปคิดว่าจะต้องไปนอนพื้นดินรวม ๆ กันเสียอีก แบบนี้ก็ดีเธอจะได้ไม่ต้องไปเจอคนเยอะ ๆ เวลาพักผ่อนตอนกลางคืนดี
เธอยังไม่อยากโดนจับได้ว่าเป็ผู้หญิงตอนนี้
เกรเทลหอบเอาถุงผ้าที่ไม่หนักไม่เบาก้าวเท้าขึ้นบันไดบ้านแล้วเดินไปเปิดประตู
เมื่อเดินเข้ามาสิ่งแรกที่เห็นคือบ้านค่อนข้างกว้าง มีเตียงสองหลังวางคนละฝั่ง ใกล้กันเป็พวกตู้เล็ก ๆ ที่คาดว่าคงเอาไว้เก็บของใช้ส่วนตัวคนละใบวางอยู่ข้างหัวเตียงอีกทั้งยังมีตู้เสื้อผ้าคนละใบ
เตียงฟากซ้ายถูกจับจองไปเรียบร้อยแล้วจึงเหลือฟากขวาที่ดูเป็ระเบียบไม่มีการร่องรอยถูกใช้งาน ซึ่งก็ดีที่ไม่ต้องมานอนติด ๆ กันให้อึดอัดใจอย่างน้อยก็มีพื้นที่ส่วนตัวของใครของมันบ้าง
เ้านายคนใหม่ของเธอคงจัดการระบบภายในเป็อย่างดี บ้านพักที่นอนรวมกันแค่สองคนไม่แออัด ดูผ่อนคลายสบายใจ ถ้าไม่นับเื่ค้าทาสเขาคงกลายเป็เ้านายที่มีความทันสมัยคนหนึ่งเลย
เธอวางข้าวของลงบนเตียงแล้วเอนตัวลงนอนอย่างหมดแรงอยากลุกไปอาบน้ำแต่ไม่มีแรง
…หิวข้าวจังแต่ยังไม่ถึงเวลา เฟียซบอกว่ามีโรงอาหารให้สินะ…
ท้องยังส่งเสียงร้องออกมาเบา ๆ ขนมปังก้อนนั้นไม่พอยาไส้ไหนจะน้ำถ้วยเล็ก ๆ นั้นอีกแค่คิดก็รู้สึกแย่
“เ้าเป็ใคร?”
เกรเทลชะงักเพราะได้ยินเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากหน้าประตูบ้านพักจึงชะโงกหน้าจากเตียงขึ้นมาดูเป็ชายร่างสมส่วนไม่ผอมแต่ก็ไม่อ้วน มีกระขึ้นเต็มใบหน้า
กลัวเสียมารยาทเธอจึงรีบลุกขึ้นยืนเพื่อแนะนำตัวเองกับเขา ก่อนจะพูดก็กระแอมเสียงเล็กน้อยให้ทุ้มต่ำที่สุด
“ข้าเกรเทลเป็รูมเมตของเ้าคือข้าเพิ่งมาใหม่ฝากตัวด้วยนะ”
“อ่อ เ้าคือทาสที่คนอื่นเขาพูดนี่เอง”
ไม่คิดว่าข่าวมันจะไปเร็วขนาดนี้ก็อย่างว่าเธอเล่นกระชากโซ่เพื่อหนีออกไปแถมยังหน้าด้านของานจากเ้านายที่นี่อีกไม่ถูกพูดถึงคงแปลกพิลึก
“เออ…คงใช่ข้าเองแหละ”
เกรเทลเขินอายเล็กน้อยคาดว่าเธอจะกลายเป็หัวข้อสนทนาหลังจากนี้แน่ ๆ สงสัยหลังจากนี้ต้องไม่ทำตัวให้เป็จุดสนใจเสียแล้วไม่งั้นแผนการหลบหนีคงพังอีกครั้งเธอยังไม่อยากลำบาก
“ข้าชื่ออารอล์ฟหรือเรียกสั้น ๆ ว่ารอล์ฟก็ได้ข้าไม่ถือ”
------
กดหัวใจ ❤️ หรือคอมเมนต์เป็กำลังใจให้ไรท์ได้นะคะ
หากพบคำผิด แปลพลาด แก้ไขหรือติชม โปรดคอมเมนต์อย่างสุภาพไรท์ยินดีปรับปรุงแก้ไขค่ะ
Talk with writer
ตอนเขาให้งานหล่อนทีแรกทำไมหล่อนไม่รับไปล่ะสาว เป็ไงแกสภาพพพพ
ดีแค่ไหนเขายังกล้ารับคนแบบแกเข้าทำงาน แต่อย่างไรก็ตามมันก็ไม่สามารถ
ล้มความตั้งใจในการหนีได้หรอกค่ะ5555
2K
