ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

วันนี้หม่าเลียงไม่อยู่ที่นี่ มีเพียงพี่น้องของมันที่ยังทำงาน ที่ได้รับมอบหมายอยู่อย่างแข็งขัน ส่วนตัวหม่าเหลียง ถูกมอบหมายให้ไปจัดการ งานอื่นที่สำคัญกว่า"ลุงรอง ลุงสาม ข้าจะเอาเรือไปลงน้ำ ท่านช่วยข้าได้หรือไม่"ซานหลงเข้ามาในอู่ต่อเรือ เดินตรวจดูความเรียบร้อยของงาน เอ่ยขึ้น หลังจากสำรวจเสร็จ"ให้พวกข้าแบกไปลงน้ำเลยหรือไมขอรับ"ทั้งสองถามขึ้น"ไม่ๆ ขอรับ แค่ยกขึ้นรถลาก ข้าจะเอาวัวมาเทียม ลากไปเองขอรับ"รถลากเรือมีลักษณะเหมือน เกวียนเทียมวัว แค่ไม่มีตัวเรือนของเกวียน มีแค่โครงหลัก ด้านบนถูกดัดแปลงให้เหมาะกับการวางเรือท้องแบนสองจอมพลังจัดการให้ได้ดั่งใจ เพียงไม่นานวัวก็ถูกนำมาเทียมกับรถลากเรือ ก่อนจะเคลื่อนตัวออกจากอู่ต่อเรือชั่วคราว ไปเผยโฉมให้คนทั้งค่ายได้เชยชม เรือท้องแบนถูกวัวลากตรงไปยังท่าน้ำที่ใช้กินใช้อาบกันประจำ ที่นั่นมีแนวรั้วไม้ไผ่กั้น กันพวกจระเข้ หรือสัตว์นักล่าในน้ำ รุกล้ำเข้ามา ตรงนี้จึงค่อนข้างปลอดภัย ถามว่าใครเป็นผู้กล้าลงนำไปปักรั้วกัน คำตอบคือไม่มีการปักแนวรั้ว ใช้การตั้งนั่งร้านไม้ไผ่ หยั่งลงไปในริมตลิ่ง ตอกเสารั้วอยู่บนนั่งร้านที่ตั้งยื่นลงไป ผู้คนมีหรือจะกล้าลงน้ำท่ามกลางเหล่าจระเข้มากขนาด วิธีนี้จึงเป็นวิธีที่ง่ายและรวดเร็วที่สุด แต่ต้องใช้กำลังคนกับไม้ไผ่จำนวนมากพอสมควรจระเข้ เป็นเจ้าของน่านน้ำในยุคนี้ พวกมันอยู่บนจุดสูงสุดของสิ่งที่เรียกว่า ห่วงโซ่อาหาร ไม่มีนักล่าตนใดล่าพวกมันเลย เมื่อพวกมันโตเต็มวัยแล้วจำนวนของพวกมันจึงมีมาก และเพิ่มทวีมากขึ้นในทุกปี แต่ตอนนี้มีใครคนหนึ่ง ที่เล็งพวกมันเอาไว้แล้ว"จระเข้ผัดฉ่า! เกราะหนังจระเข้! รองเท้าหนัง เสื้อหนัง ของดีๆ ทั้งนั้น" ของพวกนี้บินอยู่ในหัวของเด็กหนุ่มนักท่องเวลา มาได้สักพักแล้ว แค่มีงานอย่างอื่นที่เร่งรีบกว่า และเครื่องไม้เครื่องมือในการล่ายังไม่พร้อม! เขาจึงยังไม่ลงมือเมื่อถึงท่าน้ำ วัวเทียมเกวียนก็ถูกปลดออกจาก รถลากเรือ สองพี่น้องช่วยกันผลักรถลากลงไปในคลอง พริบตาเดียวเรือท้องแบนก็ลอยลำอยู่ในน้ำอย่างหมั่นคง ถ่วงดุลของเรือดีมากๆ ไม่มีอาการโครงหรือเอียงเลยแม้แต่น้อย"ว้าว!! นายน้อย มันลอยได้!!! มันลอยได้จริงๆ! "ลุงรองกับลุงสามตะโกนลั่นออกมาด้วยความตื่นเต้น คนงานที่อยู่รอบๆ ต่างวาง งานที่ตนทำอยู่ วิ่งมาดูเรื่องท้องแบนที่ลอยอยู่ในน้ำ ด้วยความใคร่รู้ ชาวบ้านพวกนี้ไม่เคยเห็นมันมาก่อน บางคนไม่เคยเห็นแม้แต่เรือไม้ขุดเสียด้วยซ้ำ"ฮ้าๆๆ มันลอยได้จริงๆ ดีจริงๆ ดีมาก ขอบคุณ ขอบคุณทุกคนที่ช่วยกันสร้างมันขึ้นมา มันสำเร็จแล้ว"เด็กหนุ่มกระโดดตัวลอย เขย่าแขนของ ลุงสองเช่นกัน เขาเองก็ดีใจเหมือนกัน เพราะนี่เป็นครั้งแรก ที่ตัวเขาลงมือสร้างเรือท้องแบนขึ้นมาจริงๆ ถึงจะทำทุกอย่างตามที่รู้มา แต่ในใจลึกๆ ก็กลัวว่ามันจะไม่สำเร็จอยู่เหมือนกัน ความรู้นั้นสำคัญ แต่การเอาความรู้มาต่อยอดลงมือทำ หรือสรรค์สร้างอะไรสักอย่างขึ้นมา จากความรู้ที่มีได้นั้น มันสำคัญยิ่งกว่าไม่อย่างนั้นมันก็จะเข้าสำนวน ความรู้ท่วมหัว แต่เอาตัวไม่รอด"เอ้า! เอาไม้พายมาเลย! ขอรับ"เด็กหนุ่มก้าวขึ้นบนเรือ นั่งลงระหว่างกึ่งกลางของส่วนท้าย กะน้ำหนักให้เรือเกิดความสมดุลที่สุด จับไม้พายขึ้น จ้วงลงไปในน้ำ งัด ยกพาย จ้วงไปอีกครั้ง.... เรือเคลื่อนที่ออกไป แล้วหมุนวนเป็นวงกลมอยู่กลางน้ำ"ฮ้าๆๆ นายน้อย ท่านจะพาย วนเป็นวงกลมทำไมขอรับ "ทุกคนที่อยู่บนฝังหัวเราะร่ากับผลการพายเรือที่ออกมาให้เห็น"หึ! ข้าแค่ลองดูเฉยๆ เท่านั้นแหละ! "เด็กหนุ่มตะโกนเถียงแก้ตัวขึ้นมา เรียกเสียงหัวเราะจากผู้คนที่อยู่บนฝั่งขึ้นอีกครั้ง"ฮ้าๆๆ นายน้อยพยายามเข้าขอรับ พวกข้าจะคอยหัวเราะ เอ๊ย! คอยให้กำลังใจนะขอรับ ฮ้าๆๆ "หลักการพายเรือที่ถูกต้อง คือ จับไม้พาย ให้ใบพายตั้งฉากกับแนวเรือ จ้วงไม้พายลงไปในน้ำงัด เพื่อให้เกิดแรงฉุดเรือไปแล่นไปข้างหน้า แต่ศูนย์ถ่วงเรืออยู่ตรงกลาง ไม่ใช่จุดที่ไม้พายส่งแรงฉุดเรือออกไปข้างหน้า ทำให้เรือเกิดการหมุน ดังนั้นการพายจึงต้องพาย 2 Step หลังจากจ้วง ดึงไม้พายเข้ามาสุดตัวแล้วให้งัดออกด้านข้าง เพื่อให้เกิดแรงต้าน ตรงข้ามกับแรงเหวี่ยงหนีศูนย์ที่ทำให้เรือวนเป็นวงกลม ทำให้เรือไม่หมุน แล้วจึงยกพายขึ้น จ้วงครั้งต่อไป ทำแบบนี้วนไปเรื่อยๆฝึกอยู่สักพัก การพายเรือของเขาก็เริ่มเห็นผล เรือวิ่งตรงไปในทิศทางที่เขาต้องการ พายไปอีกสักพักเขาก็พบว่ามันมีหลายวิธีที่จะทำให้เรือที่พาย เล่นไปตรงๆ เช่น พายสลับซ้ายๆ ขวา กะจังหวะลงพายให้ดี เรือก็จะแล่นตรงไปเองเมื่อลองทำแล้ว เขาพบอีกว่าการพายเรือมันไม่ได้ง่ายดายนัก แต่ก็ไม่ยากเกินไปที่จะเรียนรู้ ทุกคนที่อยู่บนฝังต่างชื่นชม นายน้อยของพวกมันกันยกใหญ่ เมื่อผลของการพายเรือดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อทำเป็น ทำได้แล้ว ก็ถึงคราวสอน เขาจึงเริ่มจาก ให้ลุงสองขึ้นมาพายโดยมีตนนั่งเป็นพี่เลี้ยงอยู่ตรงตำแหน่งหัวเรือ แน่นอนการพายครั้งแรก เรือก็วนเป็นวงกลมเช่นกัน"ฮ้าๆๆ พี่สอง ท่านลองดูเหมือนนายน้อยหรือขอรับฮ้าๆๆๆ "เจ้าสามไม่พลาดที่จะหัวเราะเยาะพี่ชาย ทุกคนที่ดูอยู่ก็หัวเราะลั่นตามขึ้นมา ทำให้คนถูกล้อหัวเราะไปด้วย"ฮ้าๆๆ มันไม่งานเลยวุ้ย! "ถึงจะพูดออกมาแบบนั้น แต่พายไปเพียงไม่นาน ลุงรองก็ทำได้ ทุกคนที่มุงอยู่เริ่มกลับไปทำงานของตน เรือถูกทิ้งเอาไว้ที่ท่าน้ำ เมื่อทั้งสามคนกลับไปที่อู่ต่อเรืออีกครั้ง เพื่อเอาเรือลำอื่นๆ ลงมาที่นี่อีกซานหลงนำเรือทั้ง 3 ลำที่ทำเสร็จ มาลงนำเพื่อทดสอบศูนย์ถ่วงทุกลำ ช่วงบ่ายบิดาและคนของเขาก็กลับมา ซานหลงจึงส่งต่อเรือให้บิดาและเหล่านักล่า ฝึกให้พายเรือกันทุกคน โดยมีตน ลุงรองและลุงสามเป็นผู้ฝึกสอน ฝึกอยู่ไม่นานก็พายเรือกันได้แล้ว"อืม พายไม่อยากเลย เรือของเจ้าใช้งานได้จริงๆ "บิดากล่าวชม ขณะที่มือกำลังจับไม้พายออกแรงจ้วงพาย ส่งลำเรือพุ่งไปเบื้องหน้า โดยมีบุตรชายนั่งอยู่ตำแหน่งหัวเรือคอยแนะนำเทคนิคและวิธีการ"แน่นอนท่านพ่อ เพียงแต่ว่าการใช้เรือในแม่น้ำนี่ ยังมีปัญหาอีกอย่างหนึ่ง"ซานหลงขมวดคิ้วแน่น ทอดสายตาออกไปยังท้องน้ำ ที่ด้านนอกกำแพงรั้วไม้ไผ่"อะไรหรือ? ""จระเข้พวกนั้น ไม่รู้ว่ามันมีมากแค่ไหน"เขาเอ่ยขึ้นด้วยความหนักใจ ถึงจะมีคนเคยแชร์วิธีการจัดการกับจระเข้ ด้วยวิธีต่างๆ นานา ในโลกออนไลน์ แต่เข้าก็ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลไหม เมื่อนำมาใช้ที่นี่ และวิธีที่ง่ายที่สุดคือ ใช้ไม้ตีที่สันจมูกของมันเมื่อมันเข้าใกล้ ในคลิปที่เคยดูมันได้ผล จระเข้จะหนีเมื่อถูกตี แน่ละ ถึงเป็นคนก็คงหนีเหมือนกันถ้าถูกตีสันจมูกจริงๆ แต่ความเป็นจริงถึงจะได้ผลมันก็น่ากลัวอยู่ดี"เจ้าไม่มีวิธีจัดการหรือ"บิดาถาม"มันก็มีขอรับ แต่ยังไม่รู้ว่าจะได้ผลไหม และที่สำคัญ ถึงจะได้ผล มันก็ยังอันตรายอยู่ดี"เด็กหนุ่มกล่าวตามความจริง"อ่า แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ของแบบนี้มันต้องลอง ไม่ใช่มองแล้ววิจาร"บิดากล่าวคำแปลกๆที่เลียนแบบตนออกมา เล่ยเอาผู้ฟังถึงกับไปไม่เป็น"เราต้องไปสำหรวจทางน้ำ ที่จะใช้ลำเลียงของก่อนขอรับ จะได้รู้ว่ามันมีปัญหาอะไรที่เราต้องแก้บ้าง"เด็กหนุ่มเสนอ"อืม ก็ไปวันนี้เลย ไปกันทีเดียว 3 ลำ เกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยกันแก้"ซานหู่เสนอขึ้น มันค่อนข้างรีบ เพราะเวลาไม่คอยท่า ปัญหามากมายกำลังจ่อรอที่จะประทุขึ้นมาอยู่"นายน้อย!!!ทำไมท่านไม่ปลุกข้าล่ะเจ้าคะ!!!แอบมานั่งเรือคนเดียวไม่รอข้าเลย!!"เสียงแวดแหลมของอี้หลันดังลงมา จากบนฝั่ง นางถูกเขาปล่อยทิ้งไว้ที่โรงครัว นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวให้แมลงวันตอม อยู่ตรงนั้นหลังจากตื่นขึ้นมานางก็เกิดความอัศจรรย์ใจเลื่อมใสในผลของคาถา อย่างไม่กังขาเลยสักนิด จนต้องยกมือขึ้นหัวสาธุ ด้วยความนับถือ การอดหลับอดนอนเพราะความหวาดกลัว มันทรมารแค่ไหน ไม่มีใครรู้ดี เท่ากับคนที่ป่านมันมาก่อนเช่นนาง แต่ด้วยฤทธิ์ของคาถาอาคมบูชาพระแม่ธรณี ทำให้นางนอนหลับได้เต็มตา โดยเหล่าภูตผีปีศาจไม่กล้ามาแผ้วพาลนางเลยสักนาที แรงศัทธานี้จึงบังเกิดขึ้น "ฮ้าๆๆก็ข้าเห็นเจ้าเหนื่อยมาก จึงไม่อยากรบกวน แต่มาก็ดีแล้ว เรากำลังจะไปสำรวจทางน้ำ ที่จะใช้ในการขนลำเลียงเนื้อที่ล่าได้มาที่นี่พอดี ข้ากำลังต้องการมือหน้าไม้ ที่มีผีมืออย่างเจ้าอยู่"ซานหลงกล่าว

ให้เก้าไปด้วยนะก้าบ!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

55.พายเรือนั้นไม่ยาก

คล้ายกับเรื่องซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

55.พายเรือนั้นไม่ยาก

คล้ายกับเรื่องซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้