————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
เื่นี้หยกเปิดให้ อ่านฟรี!จนจบเลยค่ะ ~
แต่จะเป็การอ่านฟรีในแบบที่กำหนดนะคะ
โดยแต่ละตอนที่ลงไปแล้วจะเริ่มติดเหรียญในเวลา 00.00 น. ของทุกวันค่ะ
เพราะงั้นอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้ด้วยน้าจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ ๆ กันนะคะ ^^'
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ไม่เอาหรอก ไม่เอา...ฉันไม่อยากตาย นี่ยังมีอีกหลายเื่เลยนะที่ยังไม่ได้ทำ ยังไม่ได้พูด แล้วใครมันจะไปยอมตายกัน ไม่เด็ดขาด ไม่ยอมยังไงก็ไม่ยอม!
“พ่อ...แม่...ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยต้าที” ฉันหลับตาตั้งจิตอธิฐาน และภาวนาทุกอย่างที่คิดได้และนึกออก เพื่อหวังให้ตัวเองตื่นจากฝันให้ได้ แม้จะรู้ว่าความหวังเ่าั้มันมีน้อยก็ตาม เพราะคนที่จูงฉันอยู่เธอยังคงทำเหมือนเดิม และออกแรงกดมากขึ้นเมื่อฉันพยายามจะสะบัด
“เอ๊ะ” เสียงร้องอุทานด้วยความใของฉันดังขึ้นหลังแขนข้างที่กำลังถูกคนข้างหน้าจับอยู่จู่ ๆ ก็มีมือใครก็ไม่รู้มาจับเพิ่ม โดยที่ฉันมั่นใจเลยว่านี่ไม่ใช่มือของคนเดิม เพราะขนาดและความสากค่อนข้างแตกต่างกันมาก
“กรี๊ดดดดดดดดด!!!” เสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังสนั่นจนฉันต้องหลับตาลง เพราะมันไม่ได้มีแค่เสียงกรีดร้องอย่างเดียว แต่กลับมีลมพัดมาอย่างแรงเหมือนพายุเข้าทำให้ทั้งฝุ่นทั้งเศษอะไรต่อมิอะไรมันลอยมาทางฉันหมด
“เดี๋ยวสิ...เดี๋ยว” ภาพตรงหน้าฉันเหมือนถูกดูดออกจากเหตุการณ์นี้อย่างรวดเร็ว เพราะอยู่ ๆ ระยะห่างจากพวกเขาทั้งสองดูเหมือนค่อย ๆ เริ่มห่างออกจนน่าใ
แถมฉันยังไม่เห็นหน้าของสองคนนั้นเลย ได้ยินก็แค่เสียงผ่าน ๆ ไม่ชัดเจนเท่าไร รู้แค่ว่าคนที่มาช่วยเป็ผู้ชาย แต่ฟังไม่ถนัด เพราะมีเสียงกรีดร้องเ็ปทรมานของผู้หญิงที่ฉันไม่รู้จักกำลังร้องขอความช่วยเหลืออยู่ หลังถูกผู้ชายคนนั้นเริ่มสวดอะไรสักอย่างใส่ แล้วไหนลมที่พัดเข้ามาอีก มันจึงทำให้ทุกอย่างมากองรวมกันจนฉันแยกประสาทไม่ออกว่าจะฟังใครก่อนดี
“ไม่...ไม่” ฉันโบกมือพัดไปมาตรงหน้าตัวเองเมื่อความมืดมิดเริ่มคืบคลานเข้ามาจนมองอะไรไม่เห็นนอกจากความมืด
พูดกันตามตรงฉันโคตรไม่ชอบ...ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย เพราะมันสามารถทำให้ฉันเป็บ้าขึ้นมาได้
“กรี๊ด!” ฉันกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนที่นอนพลางหอบหายใจเข้าออกตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังรุนแรงมากกว่าปกติ เหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามร่างกายรวมถึงบริเวณขมับทั้งสองข้างจนเกิดเป็เม็ดเหงื่อขนาดเล็กขึ้นมา และหยดลงบนหลังมือฉันทั้งที่ภายในห้องก็มีเครื่องปรับอากาศเปิดอยู่ตั้งนานแล้ว
ปัง! ๆ
“เชี่ย!”
“หนูต้า เป็อะไรไปลูก!” ฉันสะดุ้งตัวอีกครั้งแล้วนั่งตัวสั่นหลังได้ยินเหมือนมีคนมาทุบประตูทางเข้าบ้าน แต่พอได้ยินเสียงว่าเป็ใคร ความโล่งใจก็เริ่มเข้ามา แน่นอนว่าฉันไม่ยอมนั่งอยู่เฉยในห้องคนเดียวต่อไปแบบนี้หรอก
เื่ฝันบ้าบอเมื่อกี้ที่เกิดขึ้นเป็เพราะการนอนต่างที่ต่างถิ่นงั้นเหรอ? แล้วฉันก็ไม่ได้สวดมนต์ หรือบอกเ้าที่เ้าทางด้วยสิ ต้องเป็อย่างนั้นแน่เลย ให้ตายเถอะต้า T^T
หน้าบ้าน
“โอ๊ย ~ ขวัญเอ๊ยขวัญมานะลูก” ศีรษะของฉันถูกมือนิ่มลูบลงเบา ๆ หลังได้ฟังเื่ราวความฝันอันน่ากลัวของฉันจบไป
ตอนนี้เราสามคนกำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะม้าหินหน้าบ้านของฉัน ที่ไม่เข้าไปในบ้านเพราะฉันยังกลัวอยู่ แค่เดินออกมาหาพวกคุณป้าคุณลุงได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว พอมาเจอผู้ใหญ่ทั้งสอง ขาฉันมันก็ก้าวไม่ออก จนสุดท้ายตรงมาจบลงด้วยการนั่งตรงนี้แทน
“ลุงว่าพรุ่งนี้เราไปวัดกันดีกว่า ให้พระท่านปัดเป่าสิ่งไม่ดีออกไป หนูจะได้สบายใจดีไหมลูก” คุณลุงเป็ฝ่ายเสนอไอเดียส่วนฉันหลังฟังจบก็รีบพยักหน้าเห็นด้วยรัว ๆ นาทีนี้ก็ต้องพึ่งพระแล้วแหละ
“ถือว่ายังมีบุญนะลูก ดีที่มีคนมาช่วยทัน” คุณป้าแกพูดพร้อมบีบมือฉันแน่น
“หนูก็ไม่รู้ว่าเขาเป็ใคร แต่อาจเป็เพราะสิ่งนี้หรือเปล่าคะ เพราะก่อนที่หนูจะมาที่นี่คุณอาแกให้สร้อยเส้นนี้มา” ฉันกำมือลงที่จี้บนคอตัวเองแน่น พลางนึกขอบคุณซ้ำไปซ้ำมาที่อาแหลมให้สร้อยเส้นนี้พกติดตัวมาด้วย ไม่งั้นก็ไม่รู้แล้วว่าหลังจากนี้จะเป็ไง
นึกออกอย่างเดียวเลยคือหน้าพ่อหน้าแม่ที่กำลังร้องไห้หากรู้ว่าฉันตายจริง ๆ แค่คิดยังรู้สึกปวดหนึบที่ใจมากเลย
“งั้นก็ต้องดูแลรักษาให้ดี ไม่จำเป็ก็อย่าถอดออกดีกว่านะลุงว่า เพื่อความปลอดภัยของตัวหนูด้วย”
“นี่มันก็ดึกมากแล้ว หนูกลับเข้าไปพักผ่อนเถอะจ้ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าป้าจะมาปลุกไปวัดกันนะ”
“เอ่อคือหนู...”
บ้านคุณลุงคุณป้า
“พอนอนได้ใช่ไหมลูก?” เสียงคุณป้าเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง หลังเห็นฉันกำลังล้มตัวนอนลงบนเก้าอี้ไม้สักยาวขนาดพอดีตัวที่มีเพียงแค่ผ้าห่มและหมอนหนึ่งใบที่ฉันนำติดมาด้วย
“สบายมากเลยค่ะ” ฉันตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มทั้งที่มันไม่ได้สบายอย่างที่พูด แต่เพราะเลือกไม่ได้ก็ต้องยอมทนไปก่อนในเมื่อความกลัวมันมีมากกว่า
การพึ่งตื่นจากฝันร้ายมา แค่หลับตาฉันยังไม่กล้า เพราะงั้นอย่าไปพูดถึงนอนคนเดียวเลย ไม่มีทางแน่นอน สุดท้ายก็เลยต้องขอมานอนกับคุณลุงคุณป้าแทนอย่างที่เห็น
บ้านคุณลุงคุณป้าเป็บ้านแบบชั้นเดียว มีห้องแยกไม่เยอะ แล้วก็มีฟูกถูกปูอยู่กลางบ้าน ไม่ได้อยู่ในห้องใดห้องหนึ่งพร้อมมุ้งหนึ่งหลัง และก็พึ่งมีเพิ่มอีกหลัง เพราะต้องเอามาให้ฉันใช้ ทำให้ตอนนี้เหมือนเป็การนอนรวมกัน ที่มีเพียงแค่มุ้งมากั้นไว้เท่านั้น ซึ่งฉันรู้สึกว่าดีเหลือเกิน อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันสบายใจกว่าการต้องไปนอนคนเดียว
มีอีกเื่ที่ลืมไม่ได้เลย คงเป็เื่เสียงของเด็กผู้ชายที่ฉันได้ยิน น่าแปลกที่พอถามแล้วท่านทั้งสองกลับตอบแค่ว่าไม่มีลูก และไม่มีเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงอยู่ที่นี่สักคน คุณลุงคุณป้าอยู่กันสองคนมานานแล้วก็พึ่งมีฉันที่เข้ามาพักใหม่ในรอบหลายปี
งั้นเสียงที่ฉันได้ยินมันมาจากไหนกัน หรือเป็เพียงแค่ฝันเท่านั้นเหรอ แต่ทำไมในฝันฉันถึงไม่เห็นเด็กสักคนเลยล่ะ แถมเสียงที่ได้ยินฉันก็ได้ยินเหมือนเรียกมาจากข้างนอกด้วยซ้ำ
“เดี๋ยวหนูลุกขึ้นมานั่งดี ๆ แล้วพูดตามลุงเขานะลูก คืนนี้จะได้หลับสบายไม่ฝันร้ายอีก”
“…” ฉันพยักหน้าเข้าใจเสร็จก็ลุกขึ้นนั่งตามที่คุณป้าบอกพร้อมหันหน้าไปทางหมอนของตัวเอง และเริ่มพูดตามคนนำอย่างคุณลุงซึ่งมีทั้งบทสวด และคำพูดบอกกล่าวเ้าที่เ้าทาง
หลังทำทุกอย่างเสร็จคุณลุงคุณป้าก็แยกย้ายพากันนอนคงเหลือแค่ฉันคนเดียวมั้งที่เอาแต่นอนมองเพดานพร้อมกำสร้อยที่คอแน่น เพราะกลัวว่าถ้าหลับตาจะกลับไปเจอเื่น่ากลัวอีก
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok
(https://www.facebook.com/sunisayok310540/)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
3K
