บทที่ 1 ยัยนี่เนี่ยนะพระเ้า?!
เธอคนนี้มีผมสีฟ้าปลายผมคล้ายไฮไลท์สีขาว สีผมดูๆ ไปคล้ายกับคลื่นของทะเล ใบหน้างดงาม รูปร่างทรวดทรงนับว่ามีครบทุกอย่างทั้งบนและล่าง ส่วนสูงประมาณ 159 ไม่สูงไม่เตี๊ย แต่ถือว่าเป็ผู้หญิงที่ตัวเล็กใบหน้างดงามได้รูปปากนิดจมูกหน่อยราวกับตุ๊กตาก็ไม่ปาน ในยามหลับตาขนตาหนางอนเป็แพยิ่งให้ความรู้สึกน่าเอ็นดู ชุดเดรสคอเต่าสั้นสีดำโชว์เรียวขา อีกทั้งเท้ายังเปล่าเปลือย มีเสื้อคลุมสีดำที่ประดับระบาย ตกแต่งด้วยเลื่อมทองวางพาดไว้บนโต๊ะข้างๆกันราวกับเป็บ้านของตัวเอง เพียงแค่กวาดตามองเพียงครู่เดียวก็รู้แล้วว่าเธอคนนี้มีพร้อมทั้งรูปร่างหน้าตาและความสูงศักดิ์ แต่คำถามก็คือทำไมคนระดับเธอถึงได้มานอนอยู่ในตึกโทรมๆอย่างนี้ได้ แน่นอนว่าภายในตัวบ้านของลูเซี่ยนจะไม่ได้ตกแต่งอะไรหวือหวา แต่ก็นับว่าสะอาดเรียบร้อยดีแต่คำถามจริงๆ คือ จะมีคนปกติที่ไหนกันที่เลือกจะมานอนในตึกที่พังไปตั้งครึ่งนึงสภาพภายนอกที่ไม่ว่าจะดูยังไงก็ตึกร้างชัดๆ ยิ่งเป็ผู้หญิงตัวคนเดียวแล้วด้วยยิ่งแล้วใหญ่
“นี่เซโน่ฉันกำลังฝันอยู่เหรอ ถึงได้เห็นใครที่ไหนก็ไม่รู้มานอนอยู่ในบ้าน”
ถ้านับเื่หน้าตาละก็นี่นับว่าเป็คนที่สวยที่สุดที่ฉันเคยเจอมาเลย แต่ให้รองจากภรรยาเก่าฉันน่ะนะ อืม… ยังไงซะฉันก็ต้องเมียฉันสวยที่สุดอยู่แล้ว แต่นั้นใช่เวลามาคิดเื่นี้ที่ไหนกันเล่า!!
ในขณะที่ลูเซี่ยนกำลังตกสู่ห้วงความคิดของตัวเอง ก็เลยไม่ได้ทันระวังว่ามีคนง้างหมัดซัดเข้าที่หน้าลูเซี่ยนอย่างจัง
“ทำอะไของแกเนี่ยเซโน่!!”
ลูเซี่ยนลงไปนั่งกองกับพื้นเอามือจับที่แก้มด้านซ้ายข้างที่โดนต่อย
“ก็ลูเซี่ยนถามเองนิ ว่าฝันอยู่รึเปล่าถ้าเจ็บแบบนี้ก็แปลว่าไม่ได้ฝันสินะ”
“ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้วรึไงแก!”
เมื่อผู้บุกรุกที่นอนอยู่ได้ยินสียงดังโวยวายก็จำใจต้องตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางงัวเงียปนหงุดหงิด คิ้วสวยๆ ขมวดจนแทบจะชนกันมองไปที่คนสองคนที่เพิ่งเข้ามาในห้องก่อนที่เธอจะเอยปากถาม…
“ใครฟะแกน่ะ ทำไมถึงมาอยู่ในบ้านฉันได้”
ราวกับความงดงามที่สะสมมาจากตอนที่หลับเมื่อกี๊มลายหายไปในพริบตา ท่าทางไม่แยแสต่อผู้ใด น้ำเสียงที่พูดราวกับกำลังหาเื่ประหนึ่งนักเลงหัวไม้ก็ไม่ปาน หญิงสาวนั่งไขว่ห้างมองไปที่ชายสองคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว
“นี่มันบ้านฉันต่างหากเล่า นี่เธอเป็ใครมิทราบถึงได้เข้ามานอนในบ้านคนอื่นตามใจชอบแบบนี้ห๊ะ”
“บ้าน? นายหมายถึงไอ้ตึกโทรมๆนี้น่ะเหรอ”
ถึงจะรู้ว่ามันโทรม แต่พอคนอื่นมาพูดแบบนี้ใส่แล้วหงุดหงิดชอบกลแหะ!!
“โทรมแล้วยังไงเล่า อย่างน้อยพวกเราก็ต่อสู้เพื่อที่ให้ได้มันมาเลยนะ”
“หืมม ไอ้ร่องรอยที่อยู่ข้างๆ นี่พวกนายเป็คนทำเหรอทำอาชีพอะไร ช่างทุบตึกเหรอ? ”
“ไม่ใช่เฟ้ย! รอยนั้นเกิดขึ้นจากการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดแห่งรอยแยก เป็ร่องรอยแห่งเกียรติยศแล้วตึกนี้ก็ถือเป็รางวัลจากการต่อสู้นั้น” ลูเซี่ยนพูดด้วยความภาคภูมิใจ
“แต่ถ้านายสู้กับมันโดยที่ไม่ทำให้พื้นที่โดยรอบเสียหายได้ แบบนั้นน่าจะดูเป็รางวัลจากการต่อสู้มากกว่านะ”
“ที่พูดมาก็มีเหตุผล” เซโน่พูดเสริม
“เซโน่นี่แกอยู่ข้างใครกันแน่ห๊ะ”
หญิงสาวมองไปที่เซโน่ก่อนจะนิ่งเงียบไปครู่นึง
“นี่เ้าหนูคนนั้นน่ะ” หญิงสาวชี้ไปที่เซโน่
เ้าหนู?
ทั้งๆ ที่ยัยนี่ดูเด็กกว่าเซโน่หรือเราอีก แต่กลับต่อปากต่อคำกับเราได้อย่างไม่เกรงกลัวหนำซ้ำยังเรียกเซโน่ว่าเ้าหนูอีก ยัยนี่มันใครกันจูนิเบียว?
“ที่แผลนายน่ะ มีพิษนะ”
“ “พิษ?!” ”
“นายไม่เป็ไรแน่นะเซโน่ ตอนนี้ไม่มีอาการแปลกๆอะไรใช่ไหม”
“อาการแปลกๆ จะว่าไปก็รุ้สึกมึนหัวมาสักพักแล้วแหะ คิดว่าเป็หิวซะอีกก็เลยไม่ได้สนใจที่แท้เป็เพราะพิษเองหรอกเหรอ”
“แล้วทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะเ้าบ้า ฉันจะรีบไปเอารถออกเดี๋ยวนี้”
“แต่ค่ารักษาจากพิษไม่ใช่ถูกๆ เลยนะลูเซี่ยน ถ้ารวมเงินที่ได้ในคราวนี้กับเงินเก็บที่เหลืออยู่ก็ยังไม่รู้จะพอรึเปล่า”
“เื่นั้นค่อยหาทางที่หลังแต่ตอนนี้ต้องรีบไปโรงพยาบาลก่อนเดี๋ยวก็ตายหรอก”
“ถ้างั้นให้ฉันรักษาให้ไหม ถือว่าเป็ค่าตอบแทนที่เข้ามานอนที่นี่โดยพลการ”
“เธอเป็หมอเหรอ”
“ไม่ใช่อะ”
“ถ้าแบบนั้นก็ยอมให้เธอรักษาให้ไม่ได้” ลูเซี่ยนทำท่าจะออกไปเอารถออก
“แต่ถึงต่อให้นายจะพาไปโรงพยาบาลก็ใช่ว่าที่นั่นจะมียารักษา พิษนี่ไม่ใช่ของที่มีอยู่ในโลกนี้ ถึงพอจะมีวิธีสร้างยาต้านพิษจากส่วนประกอบจากโลกนี้ได้ แต่ขั้นตอนก็ยุ่งยากซับซ้อนแถมใช้เวลานาน แล้วที่สำคัญพิษนี่ก็ออกฤทธิ์มาสักพักใหญ่แล้ว ต่อให้โรงพยาบาลรักษาตอนนี้ถึงไม่ตาย ก็มีโอกาสเป็เ้าชายนิทราสูงอาจจะไม่ได้ฟื้นขึ้นมาอีกเลย จะเอาไงล่ะจะลองเสี่ยงไหม”
“แล้วถ้าให้เธอรักษามีโอกาสรอดกี่เปอร์เซ็นต์”
“ร้อยเปอร์เซ็นต์ยังไงฉันก็ไม่พลาดอยู่แล้ว”
หญิงสาวยกมุมปากยิ้มด้วยสีหน้าเ้าเล่ห์แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
“ขอบอกเอาไว้ก่อนเลยนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นล่ะก็เธอกับฉันได้ตายคู่แน่ เพราะพ่อเ้านี่น่ะห่วงลูกชายสุดๆ ”
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่าลูเซี่ยน ถึงจะโกรธยังไงคนคนนั้นก็ไม่กล้าลงมือกับเพื่อนผมหรอก”
“ถ้าแกตาย แกจะไปรู้เื่อะไรหลังจากนั้นเล่า”
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่พลาดน่ะ แล้วอีกอย่างฉันก็มีลูกชายเหมือนกันฉันเข้าใจความรู้สึกของคนเป็พ่อเป็แม่ดีน่า”
ยังดูเด็กอยู่เลยแท้ๆมีลูกแล้วเหรอ?
“มานั่งนี่สิ”
หญิงสาวเอามือตบไปที่โซฟาบอกให้เซโน่ลงข้างๆเธอ เซโน่เดินลงไปนั่งข้างๆแต่โดยดี
“ถอดเสื้อออกแล้วหันหลังมา”
“เห็นผมแบบนี้ผมก็เขินเวลาต้องถอดเสื้อต่อหน้าคนอื่นเหมือนกัน”
เซโน่ทำท่าทางเหนียมอาย แต่นั่นดูเหมือนจะไปกระตุกต้อมโมโหของอีกฝ่าย ยังไงซะก็ไม่ได้อยากจะดูอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างมันใช่เวลาไหม!!!
“พอตายเื่อายอะไรนั่นก็ไม่รู้สึกหรอก รีบๆถอดเสื้อออกได้แล้วไอ้เด็กนี่”
หญิงสาวเอามือไปกระชากเสื้อของเซโน่ออก แต่เซโน่ก็พยายามจะยื้อดึงเอาไว้
“ช่วยด้วยลูเซี่ยนผมจะโดนผู้หญิงแปลกหน้าลวนลามแล้ว!!” เซโน่ร้องโวยวาย
“ให้ช่วยไหม? ” เซโน่รีบพยักหน้าจากนั้นลูเซี่ยนจึงเดินมาด้านหลังแล้วช่วยหญิงสาวดึงเสื้อเซโน่ออกอีกแรงจนถอดเสื้อออกได้ในที่สุด
“ลูเซี่ยนคนทรยศ” เซโน่ที่แพ้ให้กับแรงของทั้งสองคนพูดงอแง
“มันใช่เวลามาทำแบบนี้ไหมเ้าบ้า” ลูเซี่ยนประเคนมะเหงกให้เซโน่ไปหนึ่งที
“ให้ตายสิ มาทำให้เสียเวลาซะได้” หญิงสาวบ่นพึมพำ ก่อนจะใช้มือล้วงไปอาศก่อนจะหยิบเอาเข็มฉีดยาและขวดยาออกมาจากที่ที่ไม่มีอะไรเลย
อะไรน่ะเมื่อกี๊ ฉันตาฝาดเหรอยัยนี่ไปเอาเข็มฉีดยากับขวดยาและอุปกรณ์ปฐมพยาบาลต่างๆ มาจากที่ที่ไม่มีอะไรเลยเซโน่ที่นั่งหันหลังอยู่เลยไม่รู้ว่าด้านหลังกำลังเกิดอะไรขึ้น แต่ลูเซี่ยนที่กำลังยืนดูความเรียบร้อยอยู่เพื่อดูไม่ให้อีกฝ่ายทำอะไรแปลกๆ ถึงตอนนี้จะดูแปลกั้แ่เริ่มเลยก็เถอะ
“นี่ฉันขอถามได้ไหมว่านั่นยาอะไร”
“นี่น่ะเหรอ ฉันจะล้างแผลแล้วเย็บแผลให้ จากนั้นก็จะให้ยาต้านพิษฉันจะฉีดยานี่เข้าไปในเส้นเื แล้วจากนั่น…”
หญิงสาวอธิบายขั้นตอนต่างๆ เพียงแค่ได้ยินว่าฉีดยาก็ทำเอาเซโน่ถึงกับสะดุ้งในระหว่างที่ลูเซี่ยนกำลังถามนู่นถามนี่ เซโน่ก็กำลังค่อยๆย่องออกไป
“คิดจะหนีไปไหนน่ะกลับมานี่ซะ”
หญิงสาวเรียกเซโน่ที่กำลังพยายามหาทางหนี แต่ถึงแบบนั้นเซโน่ก็ไม่ฟังพยายามจะวิ่งออกไปทางประตู แต่ว่าลูเซี่ยนก็ขว้างประตูไว้ได้ทัน
“คิดจะหนีไปไหนไม่ทราบห๊ะ ก็แค่เข็มเองไม่ใช่รึไง”
“ไม่ ไม่ได้กลัวสักหน่อย แค่้าเวลาเตรียมใจแค่นั้น…เอง”
“นี่นายน่ะเลิกดื้อสักทีได้ไหม ยิ่งช้ามันยิ่งรักษายากรู้ไหม แต่โดนพิษไปตั้งขนาดนั้นแต่ยังไม่ล้มก็นับว่าแข็งแกร่งอยู่หรอกแต่ว่าของแบบนั้นมันขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้นแหละ” หญิงสาวชักเริ่มหมดความอดทน
“เื่นั้นก็เข้าใจอยู่หรอก แต่ไม่มีวิธีรักษาที่ดีกว่านี้แล้วจริงๆเหรอ อย่างยาที่กินแล้วถอนพิษได้เลยอะไรแบบนั้น”
“ยากินแน่นอนว่ามีอยู่แล้ว แต่หลังจากฉีดยาแล้วน่ะนะ”
“ไม่เอาไม่อยากฉีดยา แล้วก็ไม่อยากกินยาด้วย!!” เซโน่เริ่มส่งเสียงงอแงยกใหญ่
“เฮ้อ~ เข้าใจแล้วๆทั้งๆ ที่วิธีนี้เป็วิธีรักษาที่ดีที่สุดสำหรับพวกนายแท้ๆ มานี่สิ”
หญิงสาวเรียกให้เซโน่ไปนั่งที่โซฟาอีกครั้ง เซโน่นั่งประจำที่อีกครั้งก่อนที่เธอจะยื่นมือไปเหนือแผลของเซโน่จากนั้นพิษที่อยู่ในตัวก็ค่อยถูกดึงออกมาจนหมด พิษที่ถูกดึงออกมาเป็สีใสๆ มีปริมาณเพียง 0.5 มิลลิลิตรเท่านั้น หญิงสาวเก็บพิษใส่ขวดแก้วเล็กๆ จากนั้นวางไว้บนโต๊ะที่ตั้งอยู่ตรงหน้าโซฟา จากนั้นก็สร้างด้ายสีทองเส้นเล็กที่มองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็นเย็บแผลให้เซโน่ ใช้เวลาไม่นานแผลก็เย็บจนเสร็จแต่ที่น่าแปลกใจก็คือที่รอยแผลไม่เหลือร่องรอยอะไรเอาไว้เลย ไม่มีรอยถูกเย็บ ผิวกลับเรียบเนียนเหมือนก่อนที่จะได้รับาเ็
“เสร็จแล้ว ตอนนี้มีอาการอะไรบ้างไหมอย่างเช่นอาการวิงเวียนก่อนหน้านี้ยังมีอยู่รึเปล่า”
“ไม่มีแล้วแหะ ทั้งอาการเ็ปแสบปวดร้อนเมื่อกี๊ก็หายไปแล้วด้วยทำได้ยังไงน่ะ”
“ถ้าจะอธิบายให้เข้าใจง่ายๆ ล่ะก็ สำหรับนายคงจะเรียกสิ่งนี้ว่าเวทมนต์ละมั๊ง” หญิงสาวพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“เวทมนต์?! ไอ้ก่อนหน้านี้ก็ด้วยเหรอที่หยิบของออกมาจากอากาศน่ะ”
“มิติแยกสินะ ก็ใช่ล่ะนะ เป็เวทมนต์ที่สะดวกสบายใช้ได้ั้แ่เก็บของจิปาถะ อาวุธ ไปจนถึงบ้านขนาดย่อมๆ หลังหนึ่ง ก็คล้ายๆ กระเป๋านั่นแหละนะ”
“เก็บบ้านได้ด้วยเหรอ?! สะดวกชะมัดแต่ใช่เวลามาพูดแบบนี้ที่ไหนเล่า ที่สำคัญคือทำไมถึงมีคนที่ใช้เวทมนต์ได้ในโลกนี้ต่างหาก”
“ฉันต่างหากต้องถาม ทำไมที่นี่ถึงมีมิติแยกอยู่เต็มไปหมดทั้งๆ ที่ไม่มีคนที่ใช้เวทมนต์ได้เลยแท้ๆ ”
“มิติแยก? ”
“ถ้าจะพูดตามความเข้าใจของพวกนายก็คือ ‘รอยแยก’ ที่พวกนายเรียกกันนั่นแหละ สิ่งมีชีวิตประหลาดถูกใส่เอาไว้ในรอยแยกจากนั่นก็ส่งรอยแยกไปยังที่ต่างๆ ทั่วโลก คิดจะทำอะไรกันแน่”
“รอยแยกนั่นไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเหรอ”
“จะว่าไปแล้วรอยแยกก็ไม่ได้มีอยู่ั้แ่แรกบนโลก เท่าที่ผมจำได้รอยแยกปรากฏขึ้นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่มีการบันทึกไว้ก็ราวๆ 100 ปีก่อน แต่มันเพิ่งจะสร้างความเดือดร้อนให้พวกเราขนาดนี้ก็เมื่อไม่ถึง 10 ปีนี้เองไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใน่ก่อนหน้านี้”
“ว่าแต่เธอเป็ใครกันแน่ทำไมถึงได้ใช้เวทมนต์ได้ แล้วทำไมถึงได้รู้เื่พวกนี้ได้” ถึงเธอคนนี้จะช่วยเซโน่ไว้แต่ว่าตัวเธอก็มีจุดให้หน้าสงสัยเต็มไปหมด ไม่ว่าจะมองยังไงก็ดูไม่ใช่คนของโลกนี้ หญิงสาวยังไม่พูดอะไรหยิบเสื้อคลุมมาใส่ก่อนที่จะยืนขึ้นแล้วเอาเท้าเหยียบขึ้นไปบนโต๊ะ
“ฉันน่ะเหรอ ตัวตนที่อยู่เหนือสรรพสิ่งทั้งปวง แม้แต่าาปีศาจยังต้องก้มหัวให้ พระเ้ายังไงล่ะ!!”
“ถ้าเข้าใจแล้วล่ะก็ ทำความเคารพฉันซะสิ...”
“…”
“…”
“เซโน่ เดี๋ยวฉันจะไปโทรแจ้งตำรวจ นายจับตาดูไว้อย่าให้คลาดสายตานะ”
“อื้ม เข้าใจแล้ว”
“ให้ตายสิ พอพูดความจริงก็ดันไม่มีใครเชื่อซะงั้น” หญิงสาวนั่งลงอย่างเซ็งๆ
“ก็แน่ล่ะสิ ถ้าอย่างนั้นไหนลองบอกหน่อยสิว่าพระเ้าอย่างเธอมาทำอะไรที่นี่ไม่ทราบ”
“ถ้าจะให้พูดก็คือตอนนี้ฉันกำลังว่าง แล้วก็พอจะรู้มาว่ามีมิติแห่งหนึ่งใกล้จะหมดอายุขัยจวนจะล่มสลาย ก็เลยมารอดูวินาทีที่โลกถึงกาลอวสาน~ ระหว่างนั้นก็เกิดง่วงขึ้นมา แล้วก็มาเจอตึกโทรมแต่ด้านในดูไม่เลวพอจะทำใจให้นอนลงได้ ก็เลยมานอนอยู่ตรงนี้อย่างที่เห็น”
“โลกล่มสลายก็ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับที่เธอมานอนอยู่ตรงนี้เลยไม่ใช่รึไง”
“เดี๋ยวก่อนนะลูเซี่ยน ถ้าเกิดโลกที่กำลังจะหมดอายุขัยที่ว่านั่น คือโลกที่พวกเราอยู่ตอนนี้มันก็น่าจะเกี่ยวกับพวกเราไม่ใช่เหรอ”
“ในที่สุดก็เข้าใจสักทีสินะ” หญิงสาวยิ้มอย่างหน้าระรื่น
ลูเซี่ยนหยุดใช้ความคิดไปครู่นึง
“แต่ไม่มีอะไรรับประกันนิว่าเื่ที่ยัยนี่พูดเป็เื่จริง”
“นั่นสินะ การที่จะให้ใครที่ไหนอย่างฉันมาพูดมันก็จะยังไงๆอยู่ ถ้าอย่างนั้นพวกนายลองถามตัวเองดูสิว่าโลกที่พวกนายกำลังอยู่ในตอนนี้นั้นมันยังปกติดีอยู่จริงๆเหรอ? ถ้าที่นี่มันยังมีทางรอดอยู่จริงๆล่ะก็ เมื่อ 5 ปีก่อน คนพวกนั้นจะอพยพหนีออกจากโลกนี้ไปทำไมกัน นายไม่คิดว่าอย่างนั้นเหรอ...”
ถึงฉันจะไม่เชื่อที่เธอพูดมาหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้เพราะการกระทำที่ผ่านมาของคนพวกนั้น เ้าพวกนั้นรู้อยู่แล้วว่าโลกนี้คงไปไม่รอด จึงได้สร้างยานขึ้นมา แล้วพาบุคลากรที่มีความสามารถหนีไปเพราะยังไงซะ ก็ไม่มีทางที่จะอพยพคนทั้งโลกออกไปได้จนหมด จึงได้ทำการคัดเลือกคนจำนวนสิบล้านคนเพื่อที่จะพาหนีออกไปด้วย
“เป็ไงพอจะรู้สึกตัวบ้างรึยัง”
“ถ้างั้นในเมื่อเธอเป็พระเ้าจริงล่ะก็ ทำไมถึงไม่ช่วยโลกใบนี้ล่ะไม่ใช่ว่านั้นคืองานของพระเ้างั้นเหรอ”
ลูเซี่ยนที่พอจะปะติดปะต่อข้อมูลได้เมื่อครู่ แสดงสีหน้าตึงเครียดและแสดงอารมณ์ขุ่นเคืองออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“หรือสำหรับพวกเธอแล้ว พวกเราก็เป็แค่สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำไม่ค่าให้สนใจ”
“ที่พูดมาก็ไม่ผิด สำหรับเผ่าเทพแล้วการมีอยู่ของพวกนาย นับว่ามีอยู่ดาษดื่น ถึงจะตายไปสักกี่ล้านคนก็ไม่ใช่ปัญหาเดี๋ยวก็สร้างขึ้นมาใหม่ได้อยู่ดี จะเรียกว่าไม่มีค่าให้สนใจอย่างที่นายยพูดมาก็ไม่ผิด แต่ก่อนอื่นนายควรจะรู้ซะก่อนว่าเหล่าเทพเ้าไม่ได้มีไว้เพื่อดูแลมนุษย์แต่เพียงอย่างเดียว หน้าที่ของเหล่าเทพจริงๆแล้วคือการรักษาสมดุลของจักวาลต่างหาก การที่โลกหรือมิติจะหมดอายุขัยในสักวันนั้นเป็เื่ที่แน่นอนอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างนึงคนที่ตัดสินใจทิ้งพวกนายและผู้คนที่นี่ ไม่ใช่ฉันการที่นายโมโหคนพวกนั้นแล้วมาแสดงท่าทีแบบนั้นใส่ฉัน ฉันไม่คิดว่ามันจะสมควรหรอกนะ โดยเฉพาะกับคนที่เพิ่งจะช่วยชีวิตเพื่อนของนายเอาไว้เมื่อกี๊”
หญิงสาวเตือนสติลูเซี่ยนแม้คำพูดคำจาจะดูเย่อหยิ่งไปบ้าง จนบางทีอาจชวนให้หงุดหงิด แต่ทั้งน้ำเสียงหรือท่าทางไม่ได้แสดงถึงความโกรธเคืองแต่อย่างใด เพราะเธอก็เข้าใจดีว่าการที่ต้องมารับรู้สถานการณ์แบบนี้อย่างปุบปับไม่ใช่ทุกคนจะรับได้ เธอจึงได้พูดเตือนสติลูเซี่ยน
สิ่งที่หญิงสาวพูดมาทำลูเซี่ยนถึงกับสะอึก
ที่เธอคนนี้พูดมาก็เป็เื่จริง เราผิดเองที่แสดงท่าทีแบบนั้นทั้งๆ ที่เธอก็ไม่ได้เป็คนตัดสินใจหรือรู้เื่อะไรเลยแท้ๆ ครั้งนี้เราผิดเองจริงๆ
“ที่เธอพูดมาก็ถูก ฉันต้องขอโทษด้วย” ลูเซี่ยนก้มหัวเพื่อแสดงความขอโทษ
“เอาเถอะ ฉันไม่ได้ถือสาอะไรหรอก ว่าแต่พวกนายเถอะพอรู้แบบนี้แล้วจะทำยังไงต่อล่ะ”
หญิงสาวเอนตัวพิงโซฟาด้วยท่าทางสบายๆ ทำให้กระโปร่งที่ดูสั้นอยู่แล้วดูสั้นขึ้นไปอีก ถึงร่างกายจะยังดูเป็เด็กสาว แต่นิสัยดูโตกว่าที่คิดแหะ ว่าแต่ทำไมถึงแต่งตัวแบบนั้นออกจากบ้านกันนะ ไอ้กระโปรงนั่นไม่ว่าดูยังไงก็สั้นเกินไป แถมเ้าตัวบอกว่ามีลูกแล้วด้วย ทำไมคุณสามีถึงปล่อยให้ออกจากบ้านทั้งๆที่แต่งตัวแบบนั้นกัน ถ้านิโคลแต่งตัวแบบนี้ออกจากบ้านล่ะก็ฉันคงไม่ยอมแน่
“จะวิพากษ์วิจารณ์การแต่งตัวของฉันอีกนานไหม? ”
ความแตกซะแล้ว!! นี่ฉันเผลอพูดออกไปเหรอ เอ๊ะ?! ก็เปล่านิถ้างั้นก็อ่านใจได้งั้นเหรอ? สมกับเป็พระเ้ารึเปล่านะ...
“ถ้าสงสัยมากล่ะก็ฉันจะตอบให้ก็ได้ เพราะ ‘แต่ละคน แต่ละคน’ ก็มีงานของตัวเองยังไงล่ะ ก็เลยไม่มีใครว่างมาวิพากษ์วิจารณ์การแต่งตัวของฉัน”
“ต้องขอประทานโทษเป็อย่างสูงครับท่าน!! ที่บังอาจสงสัยในรสนิยมการแต่งตัวของท่าน!! แค่คิดว่าใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นแบบนั้นไม่หนาวขาบ้างรึไง ต้องขอโทษจริงๆ ที่กระผมบังอาจสงสัย” ลูเซี่ยนรีบก้มหัวขอโทษ
“นี่ ทำไมอยู่ดีๆ วิธีการพูดของเ้านี่ก็เปลี่ยนไปเฉยเลย” หญิงสาวหันไปถามเซโน่
“อ่อ เื่นั้นก็เพราะว่าลูเซี่ยนไม่ถนัดรับมือกับคนใหญ่คนโตน่ะ เวลาเจอทีไรก็จะเกร็งจนเผลอพูดอะไรไม่เข้าเื่ทุกที”
“พูดอะไรไม่เข้าเื่จริงด้วยแหะ เอาเถอะไม่ต้องเกร็งไปหรอกฉันไม่ใช่เทพที่ใหญ่โตอะไร เป็แค่เทพตกชั้นที่ไม่ค่อยมีคนสนใจหรือรู้จักเท่าไหร่ ถ้าให้เปรียบก็คล้ายๆกับิญญานั่นแหละ แค่มีพลังมากกว่าหน่อยนึงไม่ต้องพิธีรีตองมากนักหรอก”
แต่ก่อนหน้านี้บอกเองไม่ใช่เหรอว่าเป็ตัวตนที่เหนือสรรพสิ่งทั้งปวง แม้แต่าาปีศาจยังต้องก้มหัวให้
“งั้นเหรอ ว่าแต่ท่านเทพชื่ออะไรน่ะ”
“แคลร์ แล้วก็ไม่ต้องเรียกท่านอะไรขนาดนั้นหรอก”
“แคลร์? ไม่เคยได้ยินเทพที่ชื่อนี้มาก่อนเลย”
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ค่อยเป็ที่รู้จักน่ะ”
“อะไรกัน ก็ไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไรนิเธอ ฮ่าฮ่าฮ่า” ลูเซี่ยนกลับมาเป็เหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
“เสียมารยาทจริงนะเ้าหมอนี่ แต่ก็เอาเถอะถือว่าดีกว่าก่อนหน้านี้ แล้วจะตอบฉันได้รึยังว่าหลังจากรู้เื่พวกนี้แล้วนายจะทำยังไงต่อ”
“เื่นั้นว่าจะลองหาวิธีดูถึงจะรู้ว่าไร้ประโยชน์ก็ตาม แต่ก็แค่อยากจะลองดูสักตั้งน่ะ”
“ถึงจะดิ้นรนไปก็ไร้ประโยชน์อยู่ดีนะ”
“อย่าเพิ่งรีบพูดตัดความหวังจะได้ไหม”
“แต่ถ้าอยากดิ้นรนดูล่ะก็ ลองรับความช่วยเหลือจากฉันดูไหมล่ะ ดูแล้วพวกนายเองก็ดูไม่ค่อยชอบพวกเทพเท่าไหร่ ถ้างั้นว่าไงมาทำลายเทพเ้าด้วยกันไหม” แคลร์เผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมออกมา
“ “ทำลายเทพเ้า?!” ”
“เดี๋ยวสิ หมายความว่ายังไงเธอไม่ใช่พวกเดียวกับเทพงั้นเหรอ”
สิ่งที่หญิงสาวพูดทำให้ลูเซี่ยนสับสนจนวิงเวียน
“ฉันเป็เทพก็จริงแต่ก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเ้าพวกเทพสักเท่าไหร่”
เทพที่ไม่ชอบขี้หน้าเทพเนี่ยนะ อะไรวะเนี่ย…ดันมาเจอเทพแปลกๆเข้าซะแล้ว
“จะให้พวกเราที่เป็มนุษย์ธรรมดาเนี่ยนะไปสู้รบกับเทพ ไม่ไหวหรอก”
“ไม่ได้จะให้ไปสู้รบตรงๆซะหน่อย มิตินี้กำลังเสื่อมสภาพก็จริง แต่ที่นี่แตกต่างจากการเสื่อมสภาพของมิติทั่วไป ปัญหาเื่นี้แม้แต่เหล่าเทพก็ยังหาคำตอบไม่ได้ แล้วสมมุติว่าถ้าเกิดมีมนุษย์สองคนไขความลับที่แม้แต่เหล่าเทพยังไขไม่ได้ขึ้นมาล่ะก็…นายคิดว่าการมีตัวตนอยู่ของเทพจะดูเป็ยังไงล่ะ จะสรรหาคคำว่าอะไรมาพูดได้อีกนอกจจากคำว่า ‘ไร้ประโยชน์’ จากนั้นจุดยืนของพวกเทพจะเป็ยังไงคงไม่ต้องบอกสินะ”
“ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม นี่เธอมีปัญหาอะไรกับพวกเทพงั้นเหรอ”
“ถ้าพูดว่ามีปัญหาล่ะก็ ไม่ว่าใครก็มีปัญหากันทั้งนั้นไม่ใช่รึไง”
“ตอบกว้างไปแล้วเว้ย ขออะไรที่มันเจาะจงกว่านี้ได้ไหม!!”
“เฮ้อ~ เื่มากซะจริง จะบอกให้นิดหน่อยก็แล้วกันว่าหากพวกนายทำสำเร็จ ฉันก็จะสามารถใช้เื่นี้มาโจมตีพวกเทพได้ แล้วก็ลดบทบาทของพวกนั้นลงได้ ไม่ได้มีแค่พวกนายหรอกนะที่เกลียดชังเทพเ้าน่ะ”
รอยยิ้มที่ราวกับตัวร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสาวน้อยผู้งดงาม บอกได้เพียงว่านี่ไม่ใช่สีหน้าที่เทพเ้าควรจะมี
“แล้วว่ายังไงล่ะตกลงไหม? ”
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่คือการกระทำที่เป็ปฏิปักษ์กับเทพเ้า แต่ว่าในเมื่อเทพไม่ยอมให้ความช่วยเหลือพวกเราล่ะก็ เราก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง
“เซโน่นายจะว่าอะไรไหมถ้าฉันจะรับข้อเสนอ”
“อื้ม ผมเชื่อในการตัดสินใจของลูเซี่ยน”
“แต่ว่าเธอจะช่วยพวกเรายังไงล่ะ”
“เื่นั้นน่ะ…”
“เอาเป็ว่าพวกนายตกลงแล้วถูกไหม”
“จะว่าไงดีล่ะ จะบอกว่ามีประโยชน์ก็มีประโยชน์ แต่จะบอกว่าไม่มีประโยชน์ก็ใช่ แบบนี้ก็ไม่ต่างจากพวกเราทำทุกอย่างด้วยตัวเองเลยล่ะสิ”
“ก็แน่ล่ะสิ ถ้าฉันช่วยมากกว่านี้ก็ไม่ต่างอะไรจากการที่พวกนายได้รับความช่วยเหลือจากเทพเ้าเลย แบบนั้นจะไปสั่นคลอนตำแหน่งของพวกเทพได้ยังไง”
“แต่ผมว่าน่าสนุกดีออก เหมือนกับพระเอกในอนิเมะอะไรแบบนั้น”
“แต่ฉันว่าดูสิ้นหวังมากกว่า โอกาสสำเร็จแทบไม่มีเลย”
“ในเมื่อตกลงกันได้แล้ว ก็มาแนะนำตัวอย่างเป็ทางการกันดีกว่า จะว่าไงดีล่ะพวกนายเป็ใครกัน”
“หึ ฉันน่ะเหรอ เมื่อเธอข้องใจฉันก็พร้อมที่จะแถลงไข พวกเราคือ องค์กรบรรเทาทุกข์สารพัด เพื่อสนับสนุนการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม”
“หรือก็คือร้านรับจ้างสารพัดที่ทำทุกอย่างที่ได้เงินสินะ”
“ไม่ใช่เฟ้ย!! องค์กรบรรเทาทุกข์สารพัด เพื่อสนับสนุนการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียมต่างหาก!!!”
“ถึงจะเรียกตัวเองว่าองค์กร แต่จริงๆแล้วก็มีแค่ฉันกับจอร์จเท่านั้นแหละ”
“ถ้างั้นนายคือซาร่าเหรอ”
“ไอ้จอร์จที่ว่านั่นมันใครฟะ ฉันชื่อ ลูเซี่ยน ส่วนเ้านี่-”
“ส่วนผมซาร่า…”
“นี่แกถูกใจรายการทีวีช็อปปิ้งขนาดนั้นเลยรึไง”
“ส่วนฉันอย่างที่แนะนำตัวไป ฉันชื่อ แคลร์ จากนี้ไปฉันก็จะมาอยู่กับพวกนายที่นี่ฝากตัวด้วยนะจอร์จ”
“ใครจอร์จฟะ…แต่เอ๊ะ?! เมื่อกี๊เธอพูดว่าอะไรนะ” จู่ๆ ลูเซี่ยนก็รู้สึกหูไม่อยากได้ยินอะไรไปชั่วขณะ
“ก็บอกว่าฉันจะมาอยู่ที่นี่ด้วยไงเล่า”
“ขอปฏิเสธ”
“มีปัญหาตรงไหนอีกล่ะ”
“ก็แน่ล่ะสิ เธอเป็ผู้หญิงจะให้มาอยู่ห้องเดียวกับพวกเราได้ยังไงแล้วอีกอย่างถ้าอยู่ห้องเดียวกับผู้หญิงคนอื่นเดี๋ยวคุณภรรยาของฉันที่อยู่บน์จะหึงเอา”
“ถ้าคุณภรรยาขงนายอยู่บน์จริงล่ะก็ เดี๋ยวฉันไปคุยให้เอาไหม ยังไง์ก็อยู่แค่นี้”
โถ่เว้ย!! ยัยนี้เป็เทพนี่หว่าลืมไปเลย
“แล้วทำไมเธอถึงไม่ไปอยู่ห้องข้างๆ ล่ะ มีว่างอยู่ห้องนึงแล้วก็ยังไม่โดนทำลายด้วย”
“เื่นั้นฉันมีเหตุผลอยู่น่ะ”
“ไหนลองว่ามาสิเหตุผลอะไร”
“ฉันี้เีทำความสะอาดห้องน่ะ ถ้าอยู่กับพวกนายฉันก็ไม่ต้องทำความสะอาดเอง”
“ไปอยู่ห้องข้างๆ นู่นไป๊!!”
“แล้วมิติแยกที่ว่าล่ะ บอกว่าเก็บบ้านขนาดย่อมๆเอาไว้ได้ไม่ใช่เหรอ” เซโน่ออกความเห็น
“ใช่แล้วๆ ” ลูเซี่ยนส่งเสียงเชียร์คำถามของเซโน่
“ตอนนี้ฉันใช่ที่นั้นเป็ห้องวิจัยแล้วก็ห้องเก็บของ ตอนนี้...รกจนนอนไม่ได้เลย”
ยัยนี่มันตัวี้เีของจริงเลยนี่หว่า
“แต่ว่าถ้าจะอยู่กับพวกเราต้องผลัดกันทำอาหารด้วยนะ” ลูเซี่ยนยังไม่ยอมแพ้เปิดประเด็นต่อไป
“ฉันทำอาหารเก่งสุดๆ ไปเลย” แคลร์ยกนิ้วโป้งคอนเฟิร์ม
“ถ้างั้นต่อจากนี้ก็ฝากตัวด้วย” พอพูดถึงเื่กินเซโน่รีบตกปากรับคำทันที
“เดี๋ยวเซ่!!” ลูเซี่ยนพยายามเค้นสมองสุดชีวิตมาปฏิเสธ
“แต่ว่าถ้าเธออยู่ที่นี่อาจจะโดนคนอื่นมองไม่ดีได้นะเป็ผู้หญิงมาอยู่บ้านผู้ชายแบบนี้ อาจจะโดนนินทาลับหลังด้วยก็ได้นะ”
“ถ้างั้นเวลาไปข้างนอกไม่เป็ผู้หญิงก็พอแล้วใช่ไหม” แคลร์พูดเสร็จก็เดินไปเข้าห้องน้ำ
“เอ๊ะ หมายความว่ายังไงคงไม่ใช่ว่าคิดจะปลอมตัวแบบละครอะไรแบบนั้นใช่ไหม แบบที่ใส่วิกแล้วติดหนวดแล้วคิดว่าคนจะจำไม่ได้อะไรแบบนั้นน่ะ” ลูเซี่ยนพยายามเค้นเซลล์สมอง พยายามคาดเดาการกระทำของอีกฝ่าย
“บางทีอาจจะขังตัวเองไม่ยอมออกไปเจอใครอะไรแบบนั้นก็ได้”
“แบบนั้นไปอยู่ห้องข้างๆ ไม่ดีกว่าเรอะ”
ผ่านไปไม่นานแคลร์ก็เดินออกมา
“ “?!!” ”
“นี่นายเป็ใครน่ะ? ”
เด็กหนุ่มผิวขาวเนียน ผมสีฟ้าปลายผมไฮไลท์สีขาวสั้นเข้ากับรูปหน้า เพราะผมสั้นจึงทำให้เห็นต่างหูเพชรทรงสี่เหลี่ยมอันจิ๋วข้างขวาเป็เพชรสีขาว ส่วนด้านซ้ายเป็เพชรสีดำ ใบหน้าดูนุ่มวล แต่ก็มีโคงหน้าที่ชัดเจน ใส่เสื้อเชิ้ตขาวพับแขนเสื้อทำให้เห็นว่าแม้จะตัวเล็กแต่ก็มีกล้ามเนื้ออยู่บ้าง ใส่กางเกงสแลคสีดำพอดีตัว เด็กหนุ่มออกมายืนกอดอกอยู่ด้านหน้าทั้งสองคน
“แคลร์กลายเป็ผู้ชายไปแล้ว?” เซโน่พูดด้วยความตกตะลึง
“เื่นั้นมันจะป็นไปได้ยังไง!! เ้านี่จะต้องซ่อนอยู่ในห้องน้ำั้แ่แรกแน่นี่ก็แค่เปลี่ยนตัวกับแคลร์ที่เดินเข้าไปเมื่อกี๊เป็ทริกมายากลอะไรสักอย่าง”
ลูเซี่ยนไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าแคลร์จะเปลี่ยนจากหญิงสาวรูปงามแล้วกลายเป็หนุ่มรูปงามแทน ลูเซี่ยนเดินไปสำรวจห้องน้ำที่แคลร์เพิ่งเดินออกมาแต่ไม่พบใครที่ซ่อนอยู่เลย
“เซโน่แคลร์หายไปไหนแล้วไม่รู้”
“ฉันก็ยืนอยู่นี่ไงเ้าโง่”
แคลร์ที่อยู่ในร่างผู้ชายยืนเท้าสะเอวเอียงคอขมวดคิ้วมองไปที่ลูเซี่ยน
“นี่แคลร์จริงๆ ด้วยสินะ ทั้งสีผม สีตา โครงหน้า ก็ยังดูคล้ายเดิมถึงทรงผมจะเปลี่ยนไปก็เถอะ แต่ทำยังไงถึปลอมตัวเป็ผู้ชายได้เหมือนขนาดนั้น”
ถึงเซโน่จะดูเหมือนอึ้งไปบ้าง แต่ก็นับว่ามีสติมากกว่าลูเซี่ยนหลายเท่า
“ก็เพราะฉันไม่ได้แค่ปลอมเป็ผู้ชาย แต่เปลี่ยนเพศตัวเองเป็ผู้ชายเลยต่างหาก”
“เปลี่ยนเพศ?! เื่แบบนั้นมันทำกันได้แค่เข้าห้องน้ำที่ไหนกัน”
“อย่าเอาตรรกะของมนุษย์อย่างพวกนายมาใช่กับฉันสิ เทพน่ะไม่มีเพศตายตัวเหมือนมนุษย์หรอกนะ จะเลือกเป็เพศอะไรก็ได้ตามที่ตัวเอง้า แล้วก็ไม่ได้เปลี่ยนได้แค่หญิงหรือชายด้วย”
“แปลว่าตอนนี้เธอก็กลายเป็ผู้ชายจริงๆแล้วสินะ”
“จะให้ฉันถอดให้ดูไหมล่ะ”
แน่นอนว่าฉันก็อยากรู้ แต่ว่าพอนึกภาพตอนที่ยัยนี้เป็ผู้หญิงแล้วก็ไม่กล้าพอ เดี๋ยวจะพลอยมองหน้ากันไม่ติดซะเปล่าๆ แล้วเหตุผลที่สำคัญที่สุด…ถ้าเกิดตอบว่าอยากเห็น รบกวนด้วยคร้าบ ก็ดูโรคจิตสุดๆไปเลย…
ถึงจะอยากรู้อยากเห็นขนาดไหนลูเซี่ยนกล้ำกลืนฝืนใจเลือกที่จะปฏิเสธไป แต่กลับเซโน่นั้น…
“อื้ม อยากเห็น รบกวนด้วย”
ทันใดนั้นฝามือพิฆาตก็ตบเข้าที่หัวทันควัน ซึ่งฝ่ามือนั้นไม่ใช่ของใครที่ไหนลูเซี่ยนนั่นเอง
“ถึงจะรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่จะขอให้ทำแบบนั้นก็ดูจะเสียมารยาทเกินไปเอาเป็ว่าพวกเราเชื่อเธอล่ะกัน ใช่ไหมเซโน่”
ลูเซี่ยนส่งเสียงเข้มถามคำตอบจากเซโน่ แม้เซโน่จะอยากรู้แต่ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากทำตามที่ลูเซี่ยนบอก มิอย่างนั้นคงได้เจอฝ่ามือพิฆาตอีกรอบแน่ สุดท้ายแคลร์ก็กลายเป็สมาชิกของบ้านลูเซี่ยนในท้ายที่สุดแม้เ้าของบ้านจะไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก
เพราะกว่าจะคุยกันเสร็จก็ทำเอาดึกดื่นทั้งสามคนจึงตัดสินใจชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพื่อเป็อาหารค่ำ ในระหว่างทานอาหารอยู่นั้นก็พากันชวนคุยเรื่อยเปื่อย
“แต่จะว่าไปแล้ว แคร์ตอนเป็ผู้ชายเนี่ยจะว่าเปลี่ยนก็เปลี่ยนนะแต่ก็ยังดูคล้ายเดิมอยู่เลย”
เซโน่อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ หลังจากนั่งจ้องพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของแคลร์มาสักพัก
“ก็แน่ล่ะสิถึงจะเปลี่ยนเพศแต่ก็ยังเป็คนดียวกันอยู่ ก็ต้องหน้าตาคล้ายเดิมอยู่แล้ว”
“จะว่าไปทำไมต้องเข้าห้องน้ำก่อนด้วยล่ะเปลี่ยนตรงนี้เลยไม่ได้เหรอ หรือจะต้องเป็แบบซุปเปอร์แมนที่ต้องเข้าตู้โทรศัพท์ก่อนแปลงร่าง จะว่าไปชุดก็เปลี่ยนไปด้วย" ลูเซี่ยนเริ่มตั้งข้อสันนิษฐานขึ้นมาเอง
“เื่นั้นก็เพราะชุดก่อนหน้าเป็เดรสสั้น ถ้าเปลี่ยนเป็ผู้ชายแล้วอยู่ในชุดนั้น ถึงจะเป็ฉันก็เขินเหมือนกันนะ”
“ถึงจะเปลี่ยนเป็ผู้ชายก็ไม่ได้แตกต่างอะไรจากก่อนหน้านี้มาก ยังไงก็จัดว่าเป็ผู้ชายหน้าหวานถึงจะอยู่ในชุดนั้นฉันก็ไม่คิดว่าจะดูแย่หรอกนะถามฉันน่ะ” ลูเซี่ยนที่นั่งดูทีวีอยู่แสดงความคิดเห็น
ระหว่างกินอาหารทุกคนพากันคุยเื่สัพเพเหระไปเรื่อย
แคลร์ทานบะหมี่ไปเพียงหนึ่งถ้วยซึ่งนับว่าธรรมดา
ลูเซี่ยนกินไปสองถ้วยเพราะหิวเนื่องจากสำรอกเอาอาหารกลางวันออกมาทำให้ท้องว่างนับว่าปกติ
เซโน่สวาปามไปห้าถ้วยแล้วต่อด้วยขนมปังสามแผ่นนมจืดอีกหนึ่งลิตรเป็ปริมาณปกติที่กินอยู่ทุกวันแต่วันนี้ได้กินช้าจึงหิวกว่าปกติหลังจากนั้นจึงต่อด้วยแอปเปิ้ลอีกสามลูกเป็ของหวานนับว่า...
จากนั้นก็พากันแยกย้ายเข้านอน ชั้นสองมีห้องนนอนอยู่สามห้องแต่ใช้นอนจริงได้แค่สองห้อง เพราะอีกห้องนึงใช้เป็ที่เก็บของจำพวกอาวุธ เช่นะุปืน ปืนสำรอง และอีกหลายๆ อย่าง ดังนั้นแคลร์จึงนอนห้องเซโน่แล้วให้เซโน่ไปนอนห้องเดียวกับลูเซี่ยนแทน ส่วนสาเหตุที่ทำไมแคลร์ไม่นอนห้องลูเซี่ยนนั้น เพราะแคลร์บ่นว่าห้องลูเซี่ยนกลิ่นเหมือนตาลุงจึงขอเปลี่ยนห้องนอน
Watashi Da : เซโน่ที่กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนนี่น่าอิจฉาจรองๆ
208
