1 | 1% ผู้เป็ขยะ
"ไอ้กระสอบทราย!!!!" ประโยคที่ดังขึ้นมานั้นมันอาจจะเป็ประโยคที่ฟังดูขบขันสำหรับใครๆ แต่สำหรับผมแล้วมันเป็ประโยคที่ทำให้สั่นไปด้วยความกลัวในทันทีที่ได้ยิน
"ฉะ....ฉันกำลังไป!!!" และด้วยความกลัวนั้นมันเลยทำให้ผมต้องทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังทำอยู่ในทันที แล้วรีบวิ่งตรงไปหาเ้าของเสียงที่พูดประโยคนั้นออกมา
พลั่บ!! เพราะอย่างนั้นมันถึงทำให้ถังขยะที่อยู่ในมือของผมถูกปล่อยลงไปที่พื้น ก่อนที่เศษขยะที่อยู่ข้างในนั้นกระเด็นออกมาไปโดนเข้ากับหนึ่งในกลุ่มนักเรียนชายที่กำลังจะเดินออกจากห้อง
"ไอ้เวรนี่!!" มันก็เลยทำให้เขานั้นไม่พอใจไม่ใช่น้อย
ตับ!!! เมื่อสิ้นเสียงที่เขาเปล่งออกมาอย่างหัวเสีย เขาก็ประเคนเท้าถีบเข้ามาที่กลางลำตัวของผมอย่างจัง ทำเอาตัวผมที่นอกจากจะร่างเล็กแล้วยังผอมแห้งกระเด็นไปตามแรงถีบที่ส่งมา กระแทกเข้ากับล็อกเกอร์ที่อยู่หลังห้องเข้าอย่างจัง
"ขะ...ขอโทษ ฉันขอโทษนะ" และไม่ว่าผมจะเป็ฝ่ายถูกหรือฝ่ายผิด ขยะอย่างผมก็มีสิทธิ์แค่พูดขอโทษเท่านั้น และถึงแม้ว่าผมจะทั้งเจ็บทั้งจุกขนาดไหน ผมก็ต้องรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตรงไปหาเ้าของเสียงที่เรียกเมื่อครู่ เพราะถ้าผมไม่รีบไปละก็ ผมรับรองได้เลยว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไรที่มันเจ็บยิ่งกว่านี้
'ไนท์' คือชื่อของผม ชื่อที่ไม่มีใครเรียก เพราะสำหรับทุกคนในห้องนี้ผมมันเป็ได้แค่ขยะที่ไร้ความหมาย ตัวผมเป็เพียงเด็กมัธยมปลายปีหนึ่งที่สุดแสนจะธรรมดาคนหนึ่ง ธรรมดาขนาดที่ว่าขยะบนโลกยังพิเศษกว่า เพราะในโลกใบนี้คนธรรมดาๆ อย่างผม มันมีค่าน้อยยิ่งกว่าขยะ
'MIS' หรือ Mission System มันคือระบบที่ปรากฏขึ้นมาบนโลกเมื่อกว่าห้าสิบปีที่แล้ว เป็ระบบที่เปลี่ยนโลกนี้จากหน้ามือเป็หลังมือ ตามชื่อภาษาอังกฤษของมันที่แปลเป็ไทยได้ว่าระบบภารกิจ มันคือระบบที่คอยมอบภารกิจให้แก่ผู้คน พร้อมด้วยของรางวัลหลังจากที่ทำภารกิจเ่าั้สำเร็จแล้ว ไม่ว่าจะเป็เงินทอง ไอเทมที่เหนือจินตนาการ ไปจนถึงค่าสเตตัสที่เอามาเพิ่มศักยภาพของตัวเองได้
'Player' หรือ 'ผู้เล่น' คือคำที่ถูกใช้เรียกผู้ที่ถือครองระบบ MIS ซึ่งมันก็มีจำนวนมากกว่า 99% ของประชากรโลกทั้งหมดที่ถือครองระบบนี้เอาไว้ หรือจะบอกว่าผู้คนแทบทั้งโลกคือผู้เล่นก็ว่าได้
ส่วนคนที่ไร้ซึ่งพลังของระบบ MIS นั้นถูกเรียกว่า 'AFK' ที่เดิมทีมันเอาไว้ใช้เรียกพวกนักเล่นเกมออนไลน์ที่หลุดออกไปจากเกม หรือจะกล่าวง่ายๆ ว่าบนโลกใบนี้ไม่มีที่ว่างให้สำหรับคนธรรมดายืนก็ว่าได้ เพราะจำนวนเพียงแค่ 1% นั้น มันน้อยเสียยิ่งกว่ามดปลวกเสียอีก และก็ใช่ ตัวผมคนนี้อยู่ในจำนวน 1% นั้น อยู่ในจำนวนของชีวิตอั้นไร้ค่าและไร้ความหมาย
"ฉันบอกให้แกมายืนอยู่ตรงหน้าฉันภายในหนึ่งวิที่เรียกไง ไอ้กระสอบทราย!"
"ฉะ....ฉันขอโทษ" ตัวผมที่ยืนขาสั่นอยู่ตรงหน้าเขานั้น กล่าวขอโทษออกไปโดยที่ไม่กล้ามองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ
"ในเมื่อทำภารกิจไม่สำเร็จก็ต้องถูกลงโทษใช่ไหม"
ตับ!!! สิ้นเสียงที่พูดจบ เข้าก็ต่อยเข้ามาที่กลางลำตัวผมอย่างจัง
"อั่ก!!" ทำเอาตัวผมนั้นจุกจนแทบจะยืนไม่ไหว แต่ก็ต้องกัดฟันทน เพราะถ้าล้มลงไปตัวผมจะโดนหนักยิ่งกว่านี้
"ครั้งหน้าฉันจะไม่มาช้าอีกแล้ว ครั้งหน้าฉันจะมาให้ไวกว่านี้" และก็เหมือนทุกครั้ง ที่โลกใบนี้ผมเป็ได้เพียงแค่ฝ่ายผิดเท่านั้น
'โซน' คือชื่อของเขา ชื่อของคนที่ทำให้ชีวิตของผมในทุกวันนั้นเหมือนกับขุมนรก มันเป็นรกที่เริ่มขึ้นั้แ่เมื่อสองปีก่อน ในตอนที่ผมยังอยู่มัธยมต้น มันเป็ตอนที่เขาได้รู้ว่าตัวผมนั้นไม่ใช่ผู้เล่น ตัวผมก็ได้กลายเป็กระสอบทรายและที่รองมือรองตีนของเขา ให้เขาได้อัดผมอย่างสาสมใจ
MIS จะมอบภารกิจให้ตามอุปนิสัย ความ้า ความสามารถ หรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับผู้เล่นคนนั้น ที่อาจจะมีในบางครั้งเป็การมอบภารกิจแบบสุ่มที่ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวผู้เล่นเลยด้วยเหมือนกัน อย่างเช่นไอ้โซนคนนี้ ที่มันนั้นทำตัวเป็หัวโจกมาั้แ่เด็ก เพราะอย่างนั้นระบบก็เลยให้แต่ภารกิจต่อยตีกับมัน พร้อมด้วยของรางวัลที่เป็ค่าสเตตัสเพิ่มความสามารถในการต่อตีของมันให้สูงขึ้นไปอีก
"ภารกิจของฉันวันนี้เสร็จไปั้แ่เช้าแล้ว พวกแกสามคนมีภารกิจอะไรก็รีบๆ ไปทำให้เสร็จ จะได้ไปร้านคอมกันสักที" ไอ้โจพูดพลางทิ้งตัวนั่งลงไปบนโต๊ะ
"ถ้าอย่างงั้นฉันขอก่อนแล้วกันนะ" จากนั้นเสียงของเพื่อนมันก็ดังขึ้นมา
'ดิน' คือชื่อของชายที่กำลังเดินควงไหล่ตรงมาทางผม ตัวมันเองก็ไม่ได้สูงต่างกับผมสักเท่าไหร่ และฝีมือต่อยตีของมันก็ไม่ได้เก่งเท่าไอ้โซนด้วย ต่างกับเพียงแค่มันเป็ผู้เล่นและมีไอ้โซนคอยคุ้มกะลาหัวอยู่เท่านั้น ไม่อย่างนั้นมันก็คงมีสภาพเป็ไอ้ขี้แพ้ไม่ต่างอะไรกับผม
"ดูเหมือนว่าวันนี้ระบบจะอยากช่วยแกนะ เพราะภารกิจของฉันมีแค่ต่อยหมัดฮุคสามหมัดเอง แต่ฉันไม่ค่อยชอบเลขสามเท่าไหร่ เพราะอย่างงั้นจะเพิ่มให้เป็สี่หมัดก็แล้วกัน"
หมับ!!! ในตอนที่พูดจบนั้นมันก็ตั้งท่าเตรียมจะต่อยขึ้นมาในทันที
"......" ตัวผมที่เห็นอย่างนั้นก็เกร็งท้องรออย่างเต็มกำลัง เพราะไม่มีครั้งไหนเลยที่ไอ้ดินมันต่อส่วนอื่นที่ไม่ใช่ท้อง
ตับ ตับ ตับ ตับ!!!!!
"อั่ก!!!!" แต่ถึงจะเกร็งอย่างเต็มแรงแบบนั้นก็ใช่ว่ามันจะไม่เจ็บเลย เพราะว่าศักยภาพร่างกายของผู้เล่นกับคนธรรมดาอย่างผมนั้นต่างกับลิบลับเลย แต่ว่าผมก็ไม่สามารถที่จะแสดงความเจ็บออกมาได้ มีแต่ต้องอดทนไว้เท่านั้น เพราะถ้าล้มหรือทรุดลงไปก็มีแต่จะถูกพวกมันซ้อมมากขึ้น
"ฮ่า ฮ่า"
"ดูมันสิ ไอ้กระสอบทรายโดนเล่นอีกแล้วว่ะ"
"กากจริงๆ เลยไอ้ขยะนี่"
และก็เหมือนทุกครั้งที่ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยผมเลย บางคนก็มองมาแล้วมองผ่านไป บางคนก็เห็นมันเป็เื่ตลกขบขัน แม้แต่ครูในโรงเรียนนี้เองก็ทำกับผมไม่ต่างกัน เพราะการช่วยเหลือขยะไร้ค่าอย่างผมมันไม่ได้ประโยชน์อะไร
"ยืนตัวตรงๆ หน่อย ฉันไม่ชอบต่อยท้องเหมือนไอ้ดินหรอกนะ" ยังไม่ทันที่ผมจะหายเจ็บ เสียงของหนึ่งในพวกมันอีกคนก็ดังขึ้นมา
'รุจ' มันคือคนที่ต่อยตีเก่งกว่าไอ้ดินอย่างแน่นอน เพราะว่ามันนั้นเป็นักมวยสากลมือสมัครเล่น ที่ต้องหลุดออกจากนักกีฬาตัวโรงเรียนในปีนี้เพราะอาการาเ็ที่หัวไหล่
ตับ ตับ และยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว หมัดแย๊บสองจังหวะก็ถูกประเคนเข้ามาที่หน้าของผม สวบ!!! ตามด้วยหมัดตรงที่ถูกปล่อยตามออกมาอย่างรวดเร็ว
ตับ!!!!! ที่มันเองก็กระแทกเข้ามาที่หน้าของผมอย่างจัง และด้วยพลังต่อยนั้นมันก็ทำเอาตัวผมเซไปทางด้านหลังตามแรงต่อยจนแทบจะล้มลงไป
"อั่ก!!!" แต่ก็โชคดีที่ข้างหลังมีโต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่พอดี ไม่อย่างนั้นตัวผมคงลงนอนกองกับพื้นแล้ว
"....." และในตอนที่ตัวผมลืมตาที่แทบจะปิดขึ้นมาอีกครั้ง ผมก็เห็นว่าพวกมันคนสุดท้ายได้เดินตรงเข้ามาหาผมแล้ว
'เชน' สมาชิกคนสุดท้ายของพวกมันที่มีฝีมือไม่ต่างอะไรกับไอ้โซน เผลอๆ อาจจะเก่งกว่าด้วยซ้ำ เพราะว่ามันนั้นเป็ถึงนักเทควันโดตัวโรงเรียน ที่ได้แชมป์ระดับประเทศสมัยตอนที่อยู่มัธยมต้น มันพุ่งเข้ามาหาผมแบบไม่พูดไม่จา พร้อมด้วยลูกถีบที่ยันเข้ามากลางอกผมอย่างเต็มแรง
ตับ!!!!!!! โคร่ม!!! ทำเอาทั้งตัวผมและโต๊ะที่ผมพิงอยู่กระเด็นตามกันไปทั้งคู่ และก็ล้มระเนระนาดไปบนพื้นอย่างไม่ต่างกัน
"อั่ก!!! อื้อ!!!!" ทำตัวผมที่นอนกองอยู่กับพื้นนั้นดิ้นทุรนทุรายไปมา เพราะว่าลูกถีบนั้นมันทำเอาผมทั้งเจ็บและก็จุกจนแทบหายใจไม่ออก
"เสร็จได้สักที" ไอ้โซนพูดขึ้นมาพร้อมกับเดินออกจากห้องไป โดยที่มีเพื่อนของมันทั้งสามคนเดินตามไปติดๆ
ส่วนตัวผมที่เริ่มจะมีแรงขยับตัวไหวเพราะความจุกเริ่มจางหายไปแล้วนั้น ก็ค่อยๆ ขยับร่างอันสะบักสะบอมของตัวเองลุกขึ้นมา ตามด้วยจับเอาโต๊ะตัวนั้นที่ล้มลงมาพร้อมตัวเองขึ้นมาตั้งไว้อย่างเดิม เพราะหากไม่รีบเอามันกลับขึ้นมาตั้ง เ้าของโต๊ะจะมาเล่นผมเอาได้ ถึงแม้ว่าจะไม่แน่ใจว่าเขากลับบ้านไปแล้วหรือยังก็ตาม เพราะตอนนี้มันเป็เวลาห้าโมงเศษ ที่เลยเวลาเลิกเรียนไปนานแล้ว
"นี่ ไม่เป็อะไรใช่ไหม ฉันให้นะ" และในตอนที่ผมกำลังจัดโต๊ะอย่างทุลักทุเลนั้น เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นมา
'น้ำฟ้า' คือชื่อของเธอคนนี้ นอกจากเธอจะเป็หัวหน้าห้องแล้ว เธอยังเป็หนึ่งผู้หญิงที่สวยที่สุดในระดับชั้นด้วย เพราะอย่างนั้นมันก็เลยไม่แปลกเลย ที่ผู้ชายแทบทุกคนในต่างก็หมายปองอย่างจะเธอ ยกเว้นผมเอาไว้คนหนึ่ง เพราะว่า.....
"ขอบคุณนะ" ผมกล่าวขอบคุณพร้อมกับขยับมือไปรับสิ่งที่เธอยื่นมาให้ ซึ่งมันก็คือนมกล่องรสช็อกโกแลตนั่นเอง และเมื่อรับนมกล่องนั้นมาแล้ว ผมก็ยกมันขึ้นดื่มต่อหน้าเธอในทันที ส่วนเธอที่เห็นว่าผมดื่มมันหมดกล่องแล้วก็เดินกลับไปหากลุ่มเพื่อนของตัวเอง จากนั้นก็พากันออกจากห้องไป
'โลกนี้มันมีแต่พวกเฮงซวย' ผมได้แต่คิดอย่างนั้นในใจ เพราะนมที่เธอเอามาให้ กับคำถามว่าไม่เป็อะไรนะ ที่เหมือนว่าจะเป็ห่วงนั้น มันต่างก็เป็ภารกิจที่เธอได้รับจากระบบทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นคนอย่างเธอคงไม่มีทางมาทำดีกับขยะอย่างผมแน่นอน
แต่ทั้งหมดนั้นก็ยังไม่ใช่ความน่าสมเพชทั้งหมดของชีวิตผม เพราะนอกจากคนที่โรงเรียนจะทำกับผมราวกับว่าเป็ขยะแล้ว คนในบ้านก็ทำกับผมอย่างนั้นไม่ต่างกัน ภายในบ้านที่แทบไม่มีใครพูดคุยกับผมหลังนี้ ห้องนอนจึงกลายเป็สถานที่เดียวที่ผมอยู่แล้วมีความสุขมากที่สุด และเป็เพียงสถานที่เดียวในโลกที่ผมได้แผดเสียงแห่งความเ็ปออกมา แม้ว่ามันจะเป็เพียงเสียงที่เบาจนไม่มีใครได้ยินก็ตาม
"อ๊า!!!!!!!!!!!" เสียงที่ผมเอาหมอนอุดหน้าแล้วเปล่งออกมาอย่างสิ้นหวัง มันเป็เสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นและความเ็ป ความเ็ปให้กับโลกใบนี้ที่ทำไมถึงต้องทำให้ผมเกิดมาเป็ขยะ ที่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเื่บ้าๆ นี่ถึงต้องเกิดกับตัวเอง ผมได้แต่ภาวนาว่าให้ตัวเองกลายเป็ผู้เล่นเหมือนกับคนอื่นๆ ในสักวัน ผมภาวนาอย่างนั้นทุกวันั้แ่เกิด แต่มันก็เหมือนกับทุกวันที่ผมหลับไปพร้อมกับคำภาวนานั้น ที่มันไม่เคยเกิดขึ้นจริงเลยสักครั้ง
[ยินดีต้อนรับสู่ MIS คุณ้าเปิดระบบ Mission System เลยหรือไม่]
จนมาถึงวันนี้ วันที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วได้เห็นว่า โอกาสในการล้างแค้นไอ้ชีวิตเฮงซวยนี้ได้มาถึงแล้ว
#ระบบภารกิจขยี้สวาท
2K
