เมื่อถึงตอนเช้าซึ่งเป็เวลาที่ โอดีน กำหนดเส้นตายให้ วรกานต์ ที่จะต้องไปอยู่กับชายหนุ่ม วรกานต์ พูดความจริงกับเพื่อนๆ อย่างไม่มีการปิดบังใดๆ ทั้งสิ้น เพราะถือว่าทุกคนเป็เพื่อนสนิทของเธอ และสามารถไว้ใจกันได้ทุกคน
“เธอแน่ใจแล้วเหรอกานต์ ที่จะทำอย่างนี้น่ะ?” กุสุมา เอ่ยถามขึ้น ขณะที่เห็นเพื่อนกำลังปิดกระเป๋าเดินทาง
“ใช่เธอโอเคตามนั้นแล้วเหรอกานต์?” อุษา เอ่ยถามบ้างพร้อมกับสีหน้าที่แสดงออกว่าเป็ห่วงเพื่อนอย่างยิ่ง
“นั้นสิ เยื้อเวลาเขาไปก่อนไม่ดีกว่าเหรอ?” อรภา เอ่ยเสนอความเห็นกับเพื่อนเพราะกลัวว่าเพื่อนจะไปเจอกับสิ่งที่เลวร้ายเข้าอีก
“อืม! ไม่ล่ะ คงไม่มีอะไรเลวร้ายกว่านี้แล้วล่ะมั้ง และไปอยู่กับเขาก็แค่เดือนเดียวเอง ยังดีกว่าที่จะต้องไปติดคุกเป็ปีๆ นะ ถ้าอย่างนั้นฉันคงไม่ดีแน่ ไม่รู้ในคุกจะเจออะไรบ้าง กลัวจะเป็เหมือนในละครที่เขาฉายน่ะ ชื่ออะไรนะ ขัง 8 ใช่ไหม? ถ้าเป็อย่างนั้น ฉันคงไม่ไหวแน่ๆ เลย” วรกานต์ พูดติดตลกให้เพื่อนได้คลายความวิตกกังวล แต่ใครจะรู้ว่าในใจเธอตอนนี้เครียดมาก และก็กลัวด้วย จนตีกันวุ่นวายยุ่งเหยิงไปหมด
“กริ๊ง!.. กริ๊ง!.. กริ๊ง!..” เสียงโทรศัพท์ภายในห้องของโรงแรมดังขึ้น สี่สาวมองหน้ากันอยู่สักพัก วรกานต์ ก็เดินไปยกโทรศัพท์ขึ้นรับสาย
“สวัสดีค่ะ” วรากานต์ กรอกเสียงตามสายให้ฝั้งที่โทรมาได้รับรู้ว่ามีคนรับสายแล้ว
“สวัสดีครับ ผมโอราฟ บอดี้การ์ดของ คุณโอดีน มารับ คุณวรกานต์ครับ และตอนนี้ผมรออยู่ที่ล็อบบี้แล้วครับ” โอราฟ ซึ่งได้ให้รีเซฟชั่นต่อสายโทรศัพท์ให้คุยกับคนในห้องที่ วรกานต์ พักอาศัยอยู่ แจ้งเสียงตามสายไปให้หญิงสาวคนที่เ้านาย้าตัวได้รับทราบ
“โอเคค่ะ เดี๋ยวฉันลงไป” วรกานต์ กรอกเสียงตามสายกลับไป แล้ววางหูโทรศัพท์ลงไปยังแท่นโทรศัพท์ตามเดิม
“ฉันจะต้องไปแล้วนะทุกคน เขาให้คนมารับฉันแล้วอ่ะ” วรกานต์ เอ่ยบอกกับเพื่อนๆ
“พวกเราจะลงไปส่งเธอ และอย่ามาห้ามพวกเราเสียให้ยากด้วย ขอบอก” กุสุมา เอื้อยเอ่ยพร้อมกับดักคอ วรกานต์ ไว้ เพราะรู้ว่า วรกานต์ ไม่อยากให้เพื่อนๆ ต้องลำบากลงไปส่ง แต่เพื่อนๆ ก็เต็มใจนี้
“โอเค! จะไปส่งฉันข้างล่างก็ได้ ตามนั้นเลยย่ะ” วรกานต์ กล่าวพร้อมกับหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมาถือไว้ โดยมี อรภา ช่วยเปิดประตูออกไป และทุกคนก็พากันเดินออกจากห้องไปยังลิฟต์ และลงไปยังล็อบบี้ ที่ตอนนี้ได้มีบอดี้การ์ดของ โอดีน กำลังนั่งรอ วรากานต์ อยู่แล้วนั้น
พอถึงล็อบบี้ โอราฟ ซึ่งเห็น วรกานต์ กับเพื่อนๆ ที่พากันเดินมายังเคาเตอร์ ก็ลุกจากโต๊ะที่นั่งรอ เดินตรงเข้าไปหาสาวๆ ทันที
“สวัสดีครับ ผมโอราฟ บอดี้การ์ด คุณโอดีน มารับ คุณวรกานต์ครับ” โอราฟ กล่าวทักทาย พร้อมกับยื่นมือไปรับกระเป๋าเดินทางของ วรากานต์ มาถือไว้เอง
“สวัสดีค่ะ พอดีเพื่อนๆ ฉันอยากลงมาส่งกันนะคะ” วรกานต์ เอ่ยบอกยิ้มๆ ซึ่งโอราฟ ก็ยิ้มให้กับทุกคนเช่นกัน
“โอ้! จะจับฉันไปอีกคนก็ได้นะ ฉันยินดีเลย หากมีผู้ชายหน้าตาหล่อเข้ม กล้ามเป็มัดๆ อย่างนี้ ฉันยอม” อุษา เอ่ยล้อๆ พลางทำตากรุ่มกริ่มบอกเพื่อน
“แหมๆ พอเลยนะย่ะ เห็นผู้ชายหล่อๆ เป็ไม่ได้เลยเธอเนี้ย!” กุสุมา เอ่ยปรามเพื่อน
“ก็เขาหล่อจริงนี้เธอ ดูสิกล้ามงี้อย่างกับกล้ามปูแน่ะ” อุษา กล่าวพร้อมกับทำตายปอยๆ มองไปยังแขนโอราฟ ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะสวมเสื้อเชิ้ตแต่ก็เห็นอยู่ดีว่ากล้ามนั้นเป็มัดๆ
“เออ! นั้นสิ ถ้าฉันได้อย่างนี้สักคน ฉันก็ยอมเหมือนกัน อิอิ” อรภา เอ่ยเสริมเพื่อนอย่างหยอกล้อกันไปมา
“โอ้ย พวกเธอสองคนท่าจะบ้าผู้ชายไปกันใหญ่แล้ว พอๆ ตื่นกันได้แล้ว” กุสุมา เอ่ยพร้อมกับเขย่าร่างเพื่อนทั้งสองคนเบาๆ
โอราฟ ที่ยืนอยู่ตรงนั้นต้องอมยิ้มอย่างเขินๆ ถึงจะไม่รู้ว่าสาวๆ พูดอะไร แต่ก็คงเป็เื่ของเขานั้นแหละ เพราะดูตาของสาวๆ ที่มองมาทางเขาสิ อย่างกับว่า ถ้าจับเขากินได้คงจับไปกินนานแล้ว
“เอาล่ะๆ พวกเธอ ฉันไปแล้วนะ และอีกหนึ่งเดือนเจอกันที่เมืองไทยย่ะ ดูแลตัวเองกันดีๆ นะ เที่ยวเผื่อฉันด้วยล่ะ” วรกานต์ บอกเพื่อน และทำหน้าอย่างกับจะร้องไห้
“เธอเองก็เหมือนกันนะ หากมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากล ก็โทรมาหาพวกฉันเลยนะ พวกฉันจะรีบไปช่วยทันที” กุสุมา เอ่ยบอกเพื่อนอย่างห่วงใย
“จ้า คงไม่มีอะไรหรอก แต่ถ้ามีฉันจะรีบโทรมาขอความช่วยเหลือจากพวกเธอเลย” วรกานต์ บอกพร้อมกับอ้าแขนไปโอบกอดเพื่อนๆ ทุกคน ก่อนจะเดินตาม โอราฟ ไปยังรถยนต์ที่จอดรออยู่ที่ลานจอดรถของโรงแรม
๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘
4K
![ข้าก็แค่กลั่นลมปราณ 3,000 ปี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649043154_75764459.webp)
