แม้จะรู้ว่านางอาจจะเปิดเผยตัวตนในประโยคถัดไป ทว่าด้วยเหตุผลบางอย่าง เขากลับไม่อยากรู้ว่านางเป็ใคร
“ฮึก──อย่า──” นางสะอื้นเบาๆ น้ำตาไหลรินเป็สาย สองมือถูกพันธนาการไว้ที่อกของเขา ดิ้นรนอย่างไรก็ไม่อาจหลุดพ้น
นางไม่สามารถมีสัมพันธ์ใดกับเขาได้
นางคือองค์หญิงหยวนฉี และเขาคืออ๋องแห่งต้าจิ้ง!
เหตุใดนางจึงปล่อยใจตัวเองไปตามการลูบไล้ของเขา ไม่สามารถหยุดยั้งการรุกล้ำของเขาได้ แล้วยังพิงเขา โอบกอดเขา จูบเขา โหยหาความอ่อนโยนและอบอุ่นจากเขา ทำให้เขาเข้าใจผิดว่านางสมยอมเสียความบริสุทธิ์ให้?
“ชู่ ──ข้ารู้ ไม่เป็ไร ──เด็กดี ──” นางสะอื้นไห้ เขาทำได้เพียงปลอบโยนด้วยวาจาที่นุ่มนวล ริมฝีปากบางของเขาค่อยๆ ไล้ผ่านแก้มของนาง ลูบไล้ไปมาอย่างอ่อนโยน ราวกับใบหลิวที่ล่องลอยบนผิวน้ำ ซับคราบน้ำตาให้นาง
หยดน้ำตาของนางไหลรินบนปลายลิ้นของเขา เค็มและขมเล็กน้อย ทำให้เขาลังเลว่าจะเดินหน้าต่อดีหรือไม่
เขาถูกลิขิตให้เป็บุรุษผู้พรากความบริสุทธิ์ของนางไป
ทุกอย่างมาถึงจุดที่ไม่อาจย้อนกลับ
ไม่ว่านางจะเป็ผู้ใด ชะตากรรมได้ลิขิตให้ผูกพันกันตลอดไป
เขาครุ่นคิดครั้งแล้วครั้งเล่า ขณะที่เห็นนางสะอื้น โม่ซีรู้สึกถึงอารมณ์ที่ยากจะบรรยายถาโถมเข้ามาในใจ เขาเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนา ภายในใจรู้สึกเสียดาย ทว่าก็รู้สึกผิดอย่างมากเช่นเดียวกัน
ฉีซีมองเขาทั้งน้ำตา คำอ้อนวอนถูกริมฝีปากของเขากลืนกินไป
หากนางเป็สตรีที่เขาคิดไว้จริงๆ เขาจะไม่เพียงทิ้งาแลึกซึ่งยากจะลบเลือนในชีวิตของนางเท่านั้น ทว่าจะสร้างรอยแตกที่ยากจะเยียวยาขึ้นระหว่างพวกเขาอีกด้วย
ถึงแม้ว่านางจะไม่ใช่ ทว่าการเสียพรหมจรรย์จะไม่เป็การทำร้ายนางหรอกหรือ?
ในสนามรบ เขาฆ่าได้อย่างรวดเร็วและเฉียบขาด ทว่าในสนามรักสำหรับบุรุษที่ไม่เคยหวั่นไหวและเกรงกลัวผู้ใดเช่นเขา นี่เป็ครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญกับความลังเลใจ ในชีวิตนี้แม้แต่ตอนที่ต้องเผชิญกับการจากลาของหลี่อวิ๋นเจิน เขาก็ไม่เคยลังเลใจถึงเพียงนี้มาก่อน
หากในยามปกติ สิ่งที่สตรีทั่วไป้ามีเพียงอำนาจและผลประโยชน์ ความรักและความปรารถนา เขาเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่าย้าและเติมเต็มปรารถนาได้อย่างง่ายดาย
แล้วนางล่ะ?
นาง้าอะไร? เขาจะสามารถมอบให้ได้หรือไม่?
การวางแผนย่อมมีบางสิ่งที่เกินคาดเดาและควบคุมไม่ได้อยู่เสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขารู้ดีว่าเป็ฝ่ายกระทำผิดต่อนาง
เมื่อมองน้ำตาของนางที่ไหลรินออกมา โม่ซีก็มีสีหน้าเคร่งขรึม
ข้าจะปฏิบัติต่อเ้าอย่างดี ข้าจะชดเชยให้เ้า
โม่ซี้าบอกเื่นี้กับนาง ทว่ากลับพูดไม่ออก เขาไม่มีสิทธิ์จะพูดคำเหล่านี้
เขากอดสตรีที่นอนอยู่ใต้ร่างแน่น แผนการของเขาละลายหายไปกับหยดน้ำตาอันร้อนผ่าวของนาง เหลือไว้เพียงความรู้สึกผิด
เขาเงียบไปสักพักแล้วตัดสินใจ
เขากระซิบกับนาง "อย่าร้องไห้ เด็กดี ข้าผิดเอง ข้าจะรับผิดชอบเ้าเอง ดีไหม? ข้าจะปกป้องเ้า──"
ร่างกายอันร้อนผ่าวกดทับบนตัวนาง กลิ่นหอมของบุรุษโชยแตะจมูก และการจูบยังคงดำเนินต่อไป เสียงทุ้มต่ำของเขาคอยปลอบโยนอยู่ข้างหู และค่อยๆ ดันแท่งหยกเข้าไปในช่องทางลับของนาง──
นี่เป็การตัดสินใจที่เลวร้ายที่สุดของฉีซีเคยรู้มา ทว่าโม่ซีคิดว่านี่คือสิ่งที่บุรุษควรทำ
เมื่อแล้วก็ต้องรับผิดชอบโดยการแต่งงานกับนาง!
"อื้ม ──ซีอ๋อง ──ช้าก่อน ──ตามที่ตกลงไว้ ──อ๊าย──" ฉีซีใช้นิ้วทั้งสิบดันหน้าอกของเขาเพื่อต่อต้าน ทว่าเขากลับใช้มือข้างหนึ่งรวบมือนางไว้ ยกขึ้นเหนือศีรษะแล้วกดลงบนหมอน
“อย่าปฏิเสธข้า──” เขาแนบลำตัวบนเรือนร่างอันอ่อนนุ่มของฉีซี หน้าอกของเขาแนบชิดกับหน้าอกใหญ่ของนาง และแนบช่องท้องส่วนล่างไปกับนาง กระซิบด้วยเสียงแ่เบา "ไม่ต้องกลัว ข้าจะปฏิบัติต่อเ้าอย่างดี─"
“ถ้าเช่นนั้นก็ปล่อยข้าไป ได้โปรด──” ฉีซีน้ำตาไหลพราก ทว่าบุรุษตรงหน้ากลับมัวเมาในกามารมณ์ซึ่งทำให้นางหวาดกลัว
“จำคำที่ข้าเคยพูดที่ถนนดอกไม้ได้หรือไม่？ หากตามข้ากลับมา เ้าจะต้องรับใช้ข้าแต่เพียงผู้เดียว เ้าเป็ของข้า──”
โม่ซีขยับเอวสอบ กระแทกเข้าออกรูน้ำหวานของฉีซีตื้นสลับลึก ไม่ว่าสตรีที่อยู่ใต้ร่างเขาจะเป็ใคร เขาก็ตั้งใจที่จะนาง
ในอนาคตเขาจะค่อยๆ ชดเชยให้นาง
ภายในร่างกายของสตรีอบอุ่น รูน้ำหวานทั้งแน่นและบีบรัด ทุกจังหวะเคลื่อนผ่านช่องทางที่หอมกรุ่นนำมาซึ่งความสุขสม กระตุ้นความปรารถนาอันเร่าร้อน
เขาอยากจะกระแทกใส่นางอย่างรุนแรง ทว่าเขาไม่อยากให้ในครั้งแรกของนางรู้สึกเ็ป นางไม่ยินยอม ช่องทางรักจึงรัดแน่นและผลักไสเขาออกไป หากเขาถูกบังคับ นางคงรับการเคลื่อนไหวอันดุเดือดไม่ไหว
โม่ซียืดตัวขึ้น รวบข้อมือของฉีซีด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างจับเอวของนาง โน้มตัวลงจูบซอกคอของนาง จงใจดูดดึงและโลมเลียไปตามกระดูกไหปลาร้า โดยตั้งใจจะยั่วยวนและกระตุ้นความปรารถนาของนาง
เมื่อจูบมาถึงหน้าอกขาวดั่งหิมะของฉีซีก็เต็มไปด้วยเหงื่อแล้ว
เห็นได้ชัดว่านางไม่้าให้เป็เช่นนี้ เหตุใดร่างกายของนางกลับไร้เรี่ยวแรงถึงเพียงนี้ และเหตุใดช่องทางอันแสนหวานของนางถึงตอดรัดเขาอย่างตะกละตะกลามด้วย?
คลื่นแห่งความปรารถนาโหมกระหน่ำ ซัดสาดไปทั่วทั้งร่างกาย แทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของิั สติของนางเริ่มเลือนราง ร่างกายทุกส่วนอ่อนไหวอย่างถึงขีดสุด
“อ๊า──”
น้ำเสียงของนางแปรเปลี่ยนเป็อ่อนหวานซึ่งฟังดูน่าอับอายสำหรับนาง ทว่านางไม่สามารถยับยั้งความปรารถนาของตนได้
เนื้อนวลของนางสั่นไหวไปตามแรงกระแทกของเขา ช่องทางรักโอบล้อมแท่งหยก ทุกการเคลื่อนไหวทำให้นางตอดรัดแท่งหยกของเขาอย่างรุนแรง ราวกับโหยหาการร่วมรักกับเขา
เสียงร้องอันไพเราะดั่งนกขมิ้นดังก้องอยู่ในหูของโม่ซี กระตุ้นอารมณ์เขาจนถึงขีดสุด มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มบางๆ จนแทบมองไม่เห็น
“ไม่เจ็บแล้ว จะรู้สึกสบายขึ้น──”
เขาเงยหน้าขึ้นจูบหน้าผากของนาง จมูก พวงแก้มงาม จูบริมฝีปากและเลียน้ำผึ้งจากปากของนาง
“เ้าช่างหวานเหลือเกิน──ข้าชอบยิ่งนัก──ในอนาคตข้าจะให้ทุกสิ่งที่เ้า้า──”
สติและความอับอายที่หลงเหลืออยู่ละลายไปภายใต้การรุกรานอันอ่อนโยนของเขา ร่างกายอันแข็งแกร่งของเขาแนบชิดเรือนร่างของนาง ทุกจังหวะเคลื่อนไหวเกิดการเสียดสีกับยอดถันที่ไวต่อความรู้สึกของนาง นางจ้องเขา น้ำตาได้เหือดแห้งไปแล้ว มีเพียงผิวสีน้ำผึ้งปรากฏอยู่ในสายตา
โม่ซีสวมสร้อยเชือกแดงห้อยจี้หยกมรกตผิงอันโค่ว1 ซึ่งทำให้ฉีซีนึกถึงอวี้เจวี๋ย2บนหน้าอกของเฝิงซื่อหลาง และดวงตาที่แฝงรอยยิ้มจาง ──
"จิ้งจือ!"
--------------------------------------------------
[1] ผิงอันโค่ว จี้หยกทรงเหรียญจีนโบราณ มีรูตรงกลาง
[2] อวี้เจวี๋ย เครื่องประดับหยกมีลักษณะคล้ายแหวน แต่มีช่องโหว่ด้านหนึ่ง
![รับจ้างตั้งครรภ์ [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1610667144_93187369.webp)
2K
