เมื่อชาวบ้านได้ยินว่าหลี่ชิงหลิงหาอาหารขนูเา ทุกคนตาก็เป็ประกาย ต่างรีบถามว่าเจออะไรกินบ้าง?
ทุ่งนายังไม่มีผลเก็บเกี่ยว ชีวิตของทุกคนตึงเครียดมาก พวกเขาต่างก็้าหาอาหาร จังหวะนี้ได้ยินว่าหลี่ชิงหลิงขึ้นูเาไปหาของกินจะไม่สงสัยได้หรือ?
หลี่ชิงหลิงถอนหายใจด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ชี้มันฝรั่งที่หั่นแล้วบนพื้น "ไม่เจอของกินเลย เจอแค่อันนี้ ไม่รู้กินได้ไหม” มันฝรั่งโดนนางรดน้ำเมื่อวาน วันนี้เช้ามันก็เริ่มงอกแล้ว นางจึงหั่นและเตรียมปลูกลงดิน
มันฝรั่งหยั่งรากได้มั่นคงแข็งแกร่งและไม่เลือกที่ดิน นางปลูกตอนนี้ ผ่านไปสัก่หนึ่งก็คงจะกินได้แล้ว
ชาวบ้านมองดูมันฝรั่งที่แตกหน่อเล็กๆ บนพื้นดิน จากนั้นมองหลี่ชิงหลิงด้วยสายตาสงสาร “ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ไม่รู้ว่ามันจะกินได้ไหม ปลูกมันลงดินเปลืองพื้นที่แย่ ทิ้งเถอะ!"
ถูกต้อง หากมีอาหารอยู่บนูเาก็คงจะโดนกวาดไปนานแล้ว จะมีเหลือให้นางไปเก็บได้อย่างไรกัน
นางจ้าวยิ้มอย่างขมขื่น "ลองปลูกดู ถ้ามันกินได้ก็เติมเต็มท้องได้ ที่บ้านไม่มีอาหารแล้ว ช่วยไม่ได้” ลูกสาวบอกว่ากินได้ เลยจะเอามาปลูก แม้จะไม่มีความมั่นใจ นางเองก็ได้แต่ยอมตามไป ได้แต่หวังว่าจะได้กินจริงๆ !
สิ้นเสียง ชาวบ้านก็ยิ่งเห็นอกเห็นใจพวกเขามากขึ้น หลังจากปลอบโยนพวกเขาเล็กน้อยก็แยกย้ายกันไป เหลือเพียงหญิงสาวสองสามคนที่ถามด้วยความสงสัยว่าหลี่ชิงหลิงไปกับหลิวจือโม่หรือไม่
หากหลี่ชิงหลิงบอกว่าพวกเขาไปด้วยกัน อีกไม่นาน นางกับหลิวจือโม่จะกลายเป็ที่พูดถึงของทั้งหมู่บ้าน
นางไม่ใช่คนไร้สมอง นางจะยอมรับได้อย่างไร
"ข้าจะไปกับพี่จือโม่ได้ยังไง? ถึงจะเป็คู่หมั้น แต่เรายังไม่แต่งงานกัน” หลี่ชิงหลิงทำท่าไร้เดียงสา มองป้าๆ
เหล่าป้าๆ มองหน้ากันและคนหนึ่งถามขึ้น "่นี้จือโม่ไม่อยู่บ้านหรือ เขาไปไหน?" แม้จะเป็คนละหัวข้อ แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เชื่อคำพูดของหลี่ชิงหลิง
หลี่ชิงหลิงที่ตาดีเห็นหลิวจือโม่ซึ่งกำลังเดินมาหา และโบกมือให้เขา เมื่อเขาเข้ามาใกล้ นางจึงพูด "พี่จือโม่ ป้าๆ เขาเป็ห่วงมากว่า่นี้ที่พี่ไม่อยู่บ้าน ไปอยู่ไหน พี่บอกป้าๆ เขาหน่อย!”
เมื่อคุณป้าเห็นหลิวจือโม่ที่หล่อเหลาต่างก็รู้สึกเสียดายในใจ ถ้าพวกนางอายุน้อยกว่านี้สิบปีคงถูกใจหลิวจือโม่แน่ เขาหน้าตาดีจริงๆ อ่านออกเขียนได้ สามีที่ดีเลย!
หลิวจือโม่วางจอบที่เขาถืออยู่และยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาทักทายป้าๆ และบอกว่าสองสามวันที่ผ่านมาไปอยู่ไหนมา
สุดท้ายก็ถามเหล่าป้าๆ ว่ามีอะไรจะถามอีกไหม?
เหล่าป้าๆ ยิ้มเขินๆ ส่ายหน้าหาข้อแก้ตัว แล้วก็จากไป
"สุดยอด..." หลี่ชิงหลิงยกนิ้วให้หลิวจือโม่ "ครั้งหน้าขอสุดยอดกว่านี้" เขาบอกว่าอาจารย์มีธุระมาหาเขา ซึ่งก็ไม่มีใครจะถ่อไปตรวจสอบเื่นี้ จึงสามารถตบตาได้แน่นอน
หลิวจือโม่กลอกตาใส่นาง เห็นนางจ้าวกำลังพรวนดินและปลูกมันฝรั่ง เขาจึงขอให้นางจ้าวนั่งลง เขากับหลี่ชิงหลิงจะจัดการปลูกเอง
“ท่านแม่ไปนั่งเถอะ เห็นท้องใหญ่ๆ ข้าก็กลัวแล้วเนี่ย” หลี่ชิงหลิงห้ามนางเช่นกัน
นางจ้าวปฏิเสธ "ครอบครัวชาวนาบอบบางขนาดนั้นที่ไหนกัน ก่อนจะคลอดเ้า ข้ายังทำงานอยู่ในทุ่งนาอยู่เลย!" ครอบครัวชาวนาล้วนผ่านมาแบบนี้ มีแต่ลูกสาวนางที่กลัวว่านางจะเหนื่อย จะเกิดอุบัติเหตุ ไม่ให้นางโหมงานหนัก
หลี่ชิงหลิงไม่สนใจ เพียงแค่ดึงนางไปยืนข้างๆ ส่วนนางกับหลิวจือโม่จัดการปลูก แค่มันฝรั่งไม่กี่ลูก ไม่จำเป็ต้องใช้ถึงสามคน
นางจ้าวทำอะไรไม่ถูก ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยืนชี้อยู่ข้างๆ แต่ก็ช่วยใจนางได้มาก ลูกสาวนางมีน้ำใจยิ่งกว่าเดิมแล้ว
คนหนึ่งขุดหลุม อีกคนปลูกอย่างเข้าขากัน ผ่านไปไม่นานนักก็ปลูกเสร็จจนหมด
หลี่ชิงหลิงลุกขึ้น มองพื้นดินเปล่าอย่างมีความสุข "อีกสักหน่อยก็จะมีให้กินแล้ว”
“มันกินได้จริงๆ หรือ” นางจ้าวเต็มไปด้วยความกังวล ถ้ากินไม่ได้ก็ไร้ประโยชน์เปล่าๆ
“ท่านแม่ ข้าบอกแล้วนี่ว่าข้าเคยกินแล้ว ถ้ากินไม่ได้ข้าคงโดนพิษตายไปแล้ว””
"ถุยๆ เ้าเด็กโง่ อย่าพูดจามั่วๆ” นางจ้าวไม่ชอบคำว่าตาย จึงให้หลี่ชิงหลิงคายออกมา
เมื่อเห็นว่าสีหน้านางไม่ดี หลี่ชิงหลิงที่ไม่ได้เชื่อโชคลางก็หันหน้าแล้วถุยสองครั้ง
นางจ้าวทำงานทุกวัน ที่ดินถึงสะอาด ไม่มีวัชพืชแม้แต่ต้นเดียว "กลับบ้าน!" หลี่ชิงหลิงหยิบจอบขึ้นมา
นางจ้าวเห็นร่างเล็กๆ ของลูกสาวนางก็รู้สึกเป็ทุกข์เล็กน้อย นางเอื้อมมือไปอยากถือ แต่หลี่ชิงหลิงปฏิเสธ นางสามารถล่าสัตว์ได้ ไม่มีเหตุผลใดที่นางจะไม่สามารถแบกแค่จอบได้
"ท่านป้า เสี่ยวหลิงสบายดี ไม่ต้องเป็ห่วงหรอก” หลิวจือโม่หัวเราะ พลังนางเยอะกว่าเขามาก แค่จอบสองอันไม่เหลือบ่ากว่าแรงเลย
"งั้นก็ระวังตัวด้วย" นางจ้าวกำชับแล้วเดินกลับบ้านตามหลังหลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่
พวกเขาทั้งสามไม่รู้ว่าไล่จื่อหลี่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล กำลังจ้องมองตรงไปที่นางจ้าวพลางกลืนน้ำลายไม่หยุด
เที่ยงคืน เมื่อหมู่บ้านเงียบสงัด ชายคนหนึ่งใช้ความสว่างจากแสงจันทร์แอบไปที่ประตูบ้านหลี่ เขามองไปที่ความสูงของกำแพงดิน คิดว่าตนน่าจะสามารถปีนขึ้นไปได้
เขาถ่มน้ำลายใส่มือซ้ายและขวา ถูมือเข้าด้วยกัน ปีนขึ้นไปบนกำแพง แค่เคลื่อนไหวเล็กน้อยก็ปีนขึ้นไปสำเร็จ แต่ตอนะโลงในลาน เสียงออกจะดังไปหน่อย
ซึ่งเสียงนี้เองที่ปลุกหลี่ชิงหลิงตื่น
หลี่ชิงหลิงขมวดคิ้ว ยกผ้าห่มอย่างระมัดระวัง ลุกจากเตียง เดินไปหยิบคันธนูและลูกธนูที่แขวนอยู่บนผนัง ย่องเดินออกจากห้องโดยไม่สวมรองเท้า
ทันทีที่นางออกจากห้องก็ได้ยินเสียงคนแงะลูกบิดประตู นางหรี่ตาเล็กน้อย เดินไปยังหน้าต่างห้องที่นางจ้าวนอนอย่างรวดเร็ว จากนั้นมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างระมัดระวัง
เมื่อเห็นชายคนหนึ่งใช้มีดงัดลูกบิดประตู นางก็ยิ้มเย็นเงียบๆ หยิบคันธนูและลูกธนูโดยไม่ลังเล ทาบลูกธนู ยิงฟิ้วออกไป
ลูกธนูพุ่งปักเข้าที่ต้นขาของชายคนนั้น เกิดเสียงล้มดังโครม ชายคนนั้นพลันกรีดร้อง
ชาวบ้านหลายคนที่หลับใหลถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกรีดร้อง หลายคนลุกขึ้นตื่นสวมเสื้อผ้า
"เกิดอะไรขึ้น" นางจ้าวลุกจากเตียงและเมื่อเห็นหลี่ชิงหลิง ดวงตาก็เต็มไปด้วยความกลัว "มีขโมยหรือ"
บ้านพวกนางไม่มีอะไรเลย จะมีขโมยได้หรือ?
หลี่ชิงหลิงตอบรับ เมื่อเห็นชายคนนั้นลากขาที่าเ็และพยายามหนี นางก็ยิงธนูอีกดอกอย่างเืเย็น ซึ่งลูกธนูนี้ปักเข้าขาอีกข้างของชายคนนั้น
ชายคนนั้นล้มลงกับพื้นพร้อมเสียงกรีดร้องที่รุนแรงกว่าเดิม เขาไม่คาดคิดว่าจะไม่ได้กำไรแล้วยังาเ็เองอีก
ตระกูลหลี่มีแต่เด็กเล็กและหญิงม่ายไม่ใช่หรือ? มีคนรู้วิธียิงธนูได้อย่างไร?
“ท่านแม่อยู่ตรงนี้ อย่าออกไป ข้าจะออกไปดู” ร่างกายของหลี่ชิงหลิงเต็มไปด้วยไอเย็นจนนางจ้าวใเล็กน้อย
เมื่อนางกลับมามีสติก็รีบพูด "งั้นก็ระวังตัวด้วย"
"อืม..." ชายคนนั้นได้รับาเ็แล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัว
"ท่านพี่..." หลี่ชิงเฟิงก็ถูกปลุกด้วยเสียงกรีดร้องเช่นกัน เขาวิ่งออกไปด้วยความกลัว เมื่อเห็นหลี่ชิงหลิงกำลังจะเปิดประตู เขาก็รีบเข้าไปกอดต้นขาของหลี่ชิงหลิง "ท่านพี่ จะออกไปหรือ อย่าออกไปนะ ข้ากลัว..."
นางใช้อีกมือลูบหัวหลี่ชิงเฟิง ปลอบโยนเขาด้วยรอยยิ้ม บอกไม่เป็ไรหรอก นางยิงหัวขโมยไปแล้ว หัวขโมยทำร้ายพวกเขาไม่ได้อีกแล้ว
"จริงหรือ?"
"อืม..." หลี่ชิงหลิงยิ้ม ความกลัวบนใบหน้าของเด็กสาวหายไป นางยื่นมือออกไปเพื่อเปิดประตู
ทันทีที่เปิดออก เสียงกังวลของหลิวจือโม่ก็ดังมาจากนอกประตูลานบ้าน นางส่งเสียงตอบให้เขาสบายใจ จากนั้นจึงก้มมองชายผู้ที่ส่งเสียงครวญครางบนพื้น
"ไล่จื่อหลี่?" คนที่ล้มลงบนพื้นคือไล่จื่อหลี่ หลี่ชิงหลิงจำเขาได้ เขาเป็คนเกียจคร้าน ไม่ทำมาหากินในหมู่บ้าน "มาทำอะไรที่บ้านของข้า ขโมยของ?" บ้านของนางไม่มีอะไรเลย
ไล่จื่อหลี่เห็นหลี่ชิงหลิงถือคันธนูและลูกธนู ดวงตาก็เป็ประกายด้วยความกลัว เขาไม่เคยคิดว่าคนที่ยิงเขาด้วยธนูคือหลี่ชิงหลิง
“เ้า… เ้า……”
"เสี่ยวหลิง เปิดประตูหน่อย" เมื่อได้ยินเสียงผู้ชาย หลิวจือโม่ซึ่งยืนอยู่นอกประตูลานบ้านก็ยิ่งกังวลมากขึ้น เขาเอื้อมมือไปเคาะประตูอีกครั้ง
หลี่ชิงหลิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินอ้อมไล่จื่อหลี่และเปิดประตูให้หลิวจือโม่ก่อน
“เกิดอะไรขึ้น?” เมื่อเห็นหลี่ชิงหลิงถือคันธนูและลูกธนู หลิวจือโม่รีบถาม “เจอขโมยหรือ”
หลี่ชิงหลิงยกคางบุ้ยไปทางไล่จื่อหลี่ซึ่งนอนอยู่บนพื้นและพูดพลางหัวเราะเสียงเย็น “อืม มีคนไม่กลัวตาย มาขโมยของบ้านข้า”
เมื่อเห็นลูกธนูสองดอกปักอยู่ที่ต้นขา หลิวจือโม่ก็อ้าปากค้าง แย่ขนาดนี้เชียว
เขาก้าวยาวไปหาไล่จื่อหลี่ สีหน้าเย็นลง ยื่นมือไปจับลูกธนู ทำให้อีกฝ่ายกรีดร้องอีกครั้ง “พูดมา เ้ามาทำอะไรที่นี่"
หลี่ชิงหลิงไม่คาดคิดว่าหลิวจือโม่จะโเี้ถึงเพียงนี้ โเี้ยิ่งกว่านางเสียอีก
ไล่จื่อหลี่เหงื่อท่วม เ็ปจนอยากจะสลบไป ครั้งนี้เขาโชคไม่ดีจริงๆ
จากหางตา เขาเห็นนางจ้าวซึ่งยืนกุมท้องอยู่ที่ประตู จึงยื่นมือออกไปะโขอความช่วยเหลือ "ฮุ่ยเหนียง ช่วยข้าด้วย ถ้าเ้าไม่ได้ขอให้ข้ามา ข้าก็คงไม่ต้องเจออะไรแบบนี้ รีบช่วยข้าทีสิ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางจ้าวก็กระวนกระวาย "อย่ามาพูดอะไรมั่วๆ" ดวงตาของนางแดงก่ำจ้องไล่จื่อหลี่เขม็ง นางไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะกล้าใส่ร้ายนาง หากคนอื่นรู้เขา นางกับลูกๆ คงไม่ใช่มนุษย์แล้ว
"ฮุ่ยเหนียง เ้าเป็คนขอให้ข้ามาที่นี่! แล้วเ้าไม่ยอมรับได้ยังไง" ทันทีที่เขาพูดจบ หลี่ชิงหลิงก็เหยียบาแของเขาทันที ทำให้เขาะโอีกครั้งด้วยความเ็ป "อ๊าก…” ตายเสียยังจะดีกว่าอยู่!
นังเด็กนี่ใจเหี้ยมมาก ลงมือทำร้ายเขาได้ขนาดนี้
หลี่ชิงหลิงหรี่ตามองด้วยไอเย็น “ลองพูดเื่ไร้สาระอีกครั้งสิ เชื่อไหมว่าข้าจะยิงให้อีกดอก” ในยุคนี้ ความบริสุทธิ์ทางเพศของผู้หญิงมีความสำคัญมากกว่าชีวิต นางจะไม่มีวันยอมให้นางจ้าวถูกคนเช่นนี้ใส่ร้าย
"เกิดอะไรขึ้น?" คนในหมู่บ้านรีบมาที่บ้านหลี่ หลังเห็นสถานการณ์ก็ถามด้วยความใ
6K
