บทที่ 22 ทำไมจะไม่เกี่ยวกับฉัน?
เสียงโวยวายของโจวจินฮวาดึงดูดชาวบ้านที่ว่างงานให้มามุงดู พอเห็นว่าเป็โจวจินฮวามาอาละวาดอีกแล้ว คราวนี้ยังพาคนมาทุบกระจกบ้านคนอื่นอีก ชาวบ้านต่างก็เอือมระอา
สวี่หรานเห็นโจวจินฮวาหน้าด้านแบบนี้ ก็เลยพูดว่า "เหยียนฮ่าวไม่ได้ให้แกเลี้ยงเขาอยู่ฝ่ายเดียวเสียหน่อย อาหารที่พวกแกกินเข้าไปเขาก็เป็คนหามาทั้งนั้น ยังจะกล้ามาทวงบุญคุณอีกเหรอ?"
โจวจินฮวาชี้หน้าด่าสวี่หรานว่า "เื่ในบ้านของพวกเรา แกไม่เกี่ยว!"
"เกี่ยวสิ ฉันเป็เมียเหยียนฮ่าวนะ อากาศหนาวขนาดนี้แกให้ลูกชายตัวเองใส่เสื้อผ้าหนาๆ แต่เหยียนเยว่กับเหยียนชิวต้องทนหนาว มือเท้าแตกเป็แผลเป็ตุ่มหนอง แกเรียกว่าเลี้ยงดูรึไง?" สวี่หรานสวนกลับ บ้านหลังใหญ่หลังนี้ เธอต้องลำบากตรากตรำมากี่มากมาย โจวจินฮวาเป็ใครกัน ถึงกล้ามาอ้างสิทธิ์ในบ้านของเธอ!
"นังเด็กไม่มีมารยาท แกกล้าเถียงผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังไง ที่บ้านแกสอนแกมายังไง คนมีการศึกษาเขาทำกันแบบนี้เหรอ?!"
"ยังไงฉันก็ดีกว่าแก ที่โรงเรียนไม่ได้สอนให้ฉันด่าทอชาวบ้าน ไม่ได้สอนให้ฉันแกล้งป่วยหลอกลวงเงินทอง ไม่ได้สอนให้ฉันทารุณเด็ก และที่สำคัญ ไม่ได้สอนให้ฉันขโมยเงินคนอื่น!" สวี่หรานโต้กลับได้อย่างคล่องแคล่ว โจวจินฮวาก็มีดีแค่ปากเท่านั้น ไม่มีอะไรใหม่ๆ เลย
ชาวบ้านที่มุงดูพากันหัวเราะ วันนั้นที่โจวจินฮวาขโมยเงินโดนจับได้คาหนังคาเขา ก็เป็เื่ดังไปทั้งหมู่บ้าน ใครๆ ก็รู้ธาตุแท้ของโจวจินฮวาดี จึงพากันโห่ร้องเยาะเย้ย
ใบหน้าแก่ๆ ของโจวจินฮวารู้สึกร้อนขึ้นมาทันที เธอเคยเป็ขาใหญ่ในหมู่บ้านหย่งฮุยแห่งนี้มาตั้งนาน ใครหน้าไหนก็เอาเธอไม่อยู่ ทำไมถึงจัดการสวี่หรานคนเดียวไม่ได้!
ชาวบ้านแถวนั้นต่างก็ซุบซิบกัน ทุกคนรู้ดีว่าโจวจินฮวาเป็คนยังไง ตอนนี้เหยียนฮ่าวก็มีครอบครัวของตัวเองแล้ว แยกบ้านออกมาได้ก็ควรจะหลุดพ้นจากโจวจินฮวาได้เสียที แต่โจวจินฮวายังไม่ยอมปล่อยวางอีก ก็เกินไปหน่อยแล้ว!
โจวจินฮวาเห็นว่าไม่มีใครเข้าข้างตัวเอง ก็เลยตีขาตัวเองร้องห่มร้องไห้ สวี่หรานรู้สึกว่าน่าจะแต่งเพลงให้โจวจินฮวาซักเพลง คงจะเข้าปากดี!
ในที่สุดน้าจ้าวก็เดินก้าวช้าๆ โดยใช้ไม้เท้าช่วยพยุง เดินฝ่าฝูงชนเข้ามา เห็นโจวจินฮวากำลังอาละวาด ก็พูดขึ้นทันทีว่า "เลิกโวยวายได้แล้ว รีบกลับบ้านไปซะ!" พูดจบก็ดึงแขนโจวจินฮวา โจวจินฮวาถึงขั้นพาหลานชายฝั่งแม่มาหาเื่แบบนี้ มันใช่เื่ที่คนทำกันรึไง?
โจวจินฮวาผลักน้าจ้าวออกไปอย่างแรง จนน้าจ้าวเกือบหงายหลัง เหยียนฮ่าวรีบเข้าไปประคองด้วยสีหน้าลำบากใจ
"วันนี้ถ้าไม่ได้บ้านหลังนี้ พวกแกก็ไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขแน่!" โจวจินฮวากัดฟันพูด ตอนนี้ใครพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ เธอ้าบ้านหลังนี้!
ทุกคนเห็นแบบนี้ก็ได้แต่เอือมระอา บ้านนี้คนอื่นเขาแยกออกมา คนอื่นเขาซ่อมแซม โจวจินฮวากลับจะมาฮุบเอาไปหน้าด้านๆ แบบนี้ ใครจะยอมยกให้!
"ไม่ยอมไปใช่มั้ย ได้! งั้นก็อาละวาดไปเลย!" น้าจ้าวพูดจบก็หันมาพูดกับเหยียนฮ่าว "แกเองก็ล็อคประตูบ้านให้ดีๆ ปล่อยให้หล่อนร้องไห้อยู่คนเดียวนี่แหล่ะ ไม่มีใครสนใจหล่อนหรอก!" ปล่อยให้โจวจินฮวาร้องรำทำเพลงอยู่คนเดียว ดูซิว่าจะทนได้นานแค่ไหน?
สวี่หรานได้ยินดังนั้นก็รีบล็อคประตู จากนั้นก็พาเหยียนเยว่กับเหยียน ชิวออกไปเดินเล่นข้างนอก ไปที่ไหนก็ได้ ขอแค่ไม่ต้องมาเห็นหน้าโจวจินฮวาก็พอ
เหยียนฮ่าวพยุงน้าจ้าวไปส่งที่บ้าน แล้วถามอย่างกังวลใจว่า "คุณน้าครับ แล้วน้าสะใภ้..."
"ไม่ต้องไปสนใจหล่อนหรอก อากาศหนาวขนาดนี้ หล่อนอยากจะทนหนาวอยู่ตรงนั้นก็ปล่อยไป หนาวตายไปเลยยิ่งดี!" น้าจ้าวรู้สึกว่าโจวจินฮวาทำเกินไปแล้ว ตอนนี้เขาอับอายคนทั้งหมู่บ้านแล้ว ขายหน้าจริงๆ !
312K
