ในความมืดสลัวของหอตำราเก่า อาหลางยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าแม่นางหลิน ร่างกายของนางยังคงสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวและปรารถนาที่ตีรวนอยู่ในใจ แววตาของอาหลางเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำมหิต เขาไม่ได้เป็เพียงเสี่ยวเอ้อผู้ซื่อซื่ออีกต่อไป แต่เป็นายท่านผู้ทรงอำนาจที่พร้อมจะบงการทุกสิ่ง
ค่ายกลสลายพลังปราณที่ล้อมรอบแม่นางหลินยังคงเปล่งแสงสีม่วงเรืองรองอย่างต่อเนื่อง แสงนั้นเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต บิดเบี้ยวและหมุนวนรอบร่างอรชรของนาง ทุกครั้งที่แสงสีม่วงััผิวพรรณของนาง พลังปราณที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยก็ถูกดูดซับไปอีกเล็กน้อย ทำให้นางรู้สึกอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะละลายหายไปในความมืดมิด
แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาผสมผสานกับแสงของค่ายกล สร้างเงาประหลาดที่เต้นระบำไปตามผนังหิน เงาของอาหลางดูใหญ่โตและน่าเกรงขาม ปกคลุมเงาเล็กๆ ของแม่นางหลินไว้อย่างสมบูรณ์ ราวกับสัญลักษณ์ของการครอบงำที่กำลังจะเกิดขึ้น กลิ่นของหนังสือเก่าและฝุ่นผงยังคงลอยอบอวลในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้หอมที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอาหลาง สร้างบรรยากาศที่ลึกลับและน่าขนลุก
หัวใจของแม่นางหลินเต้นระรัวอย่างไม่หยุดหย่อน เสียงการเต้นของหัวใจดังก้องอยู่ในหูของนางเอง จนแทบจะได้ยินเสียงอื่นไม่ได้ ลมหายใจของนางตื้นเขินและไม่สม่ำเสมอ ราวกับกำลังขาดอากาศหายใจ ความรู้สึกอึดอัดและหวาดกลัวผสมปนเปกับความตื่นเต้นแปลกประหลาดที่นางไม่อาจอธิบายได้ ทำให้นางรู้สึกสับสนในตัวตนของตนเองอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
อาหลางไม่รอช้า เขาก้าวเข้าใกล้นางอีกครั้ง การเคลื่อนไหวของเขาช้าและมีจุดหมาย ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจและการควบคุม เขารู้ดีว่าเหยื่อของเขาไม่มีทางหลบหนีได้แล้ว มือเรียวยาวแต่แข็งแกร่งของเขาหยิบ "เชือกอาคม" สีดำสนิทออกมาจากชายเสื้อ เชือกนั้นดูบอบบางราวกับเส้นไหม แต่กลับแฝงไปด้วยพลังงานลึกลับที่น่าพรั่นพรึง
เชือกอาคมเส้นนั้นมีความยาวประมาณสองศอก ผิวหน้าเรียบลื่นและเป็มันราวกับถูกขัดเงาด้วยน้ำมัน ใต้แสงสีม่วงของค่ายกล เชือกนั้นเปล่งประกายเรืองรองเบาๆ ราวกับมีชีวิตของตัวเอง เมื่ออาหลางถือเชือกไว้ในมือ พลังงานมืดจากร่างกายของเขาไหลเข้าไปในเชือก ทำให้เชือกนั้นสั่นไหวเบาๆ ราวกับงูที่กำลังจะฟาดหาง
แม่นางหลินพยายามจะขัดขืน แต่ร่างกายของนางกลับไร้เรี่ยวแรง พลังปราณที่เคยเป็ดั่งเกราะคุ้มกัน บัดนี้กลับถูกค่ายกลสลายพลังปราณดูดกลืนไปจนหมดสิ้น นางทำได้เพียงมองดูเชือกอาคมที่กำลังจะพันธนาการนางไว้ด้วยความสิ้นหวัง ความรู้สึกไร้อำนาจและถูกทอดทิ้งแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ทำให้นางรู้สึกเหมือนเด็กเล็กที่ถูกผู้ใหญ่ข่มขู่
"ไม่... อย่า..." นางกระซิบเสียงแ่เบา พยายามจะถอยหลัง แต่ชั้นตำราที่อยู่เื้ัขวางทางไว้ นางไม่มีที่ไหนจะหนีไปได้อีกแล้ว ความตระหนกที่เกิดขึ้นในใจทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกผลักลงไปในห้วงเหวที่ไร้ก้นบึ้ง ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินนางไปอย่างช้าๆ
อาหลางจับข้อมือขาวนวลของแม่นางหลินขึ้นช้าๆ การััของเขาอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยอำนาจ ผิวพรรณของนางเนียนละเอียดราวหยกขาว แต่บัดนี้กลับซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ความร้อนจากมือของเขาแผ่ซ่านเข้าไปในิัของนาง ทำให้นางสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย เขาพันเชือกอาคมรอบข้อมือของนางอย่างประณีต ไม่แน่นจนเ็ป แต่ก็ไม่หลวมจนหลุดได้ง่ายๆ
การที่เชือกอาคมััิัของนางทำให้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาด มันไม่ใช่ความเ็ป แต่เป็ความรู้สึกเย็นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วแขน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าเบาๆ ไหลผ่าน เชือกนั้นดูเหมือนจะมีชีวิต บีบรัดข้อมือของนางเบาๆ ราวกับกำลังทักทายหรือรู้จักกับเหยื่อใหม่ ความรู้สึกนี้ทำให้นางสะดุ้งและพยายามจะดึงมือออก แต่เชือกกลับรัดแน่นขึ้นเมื่นนางขัดขืน
ก่อนจะยกข้อมือทั้งสองข้างของนางขึ้นเหนือศีรษะ แล้วผูกปลายเชือกเข้ากับคานไม้้าอย่างมั่นคง คานไม้เก่าแก่นั้นแข็งแรงและทนทาน ถูกใช้มาเป็เวลานานนับศตวรรษ ผิวหน้าของคานขรุขระและมีรอยแตกเล็กๆ น้อยๆ แต่ยังคงแข็งแกร่งพอที่จะรับน้ำหนักของร่างกายมนุษย์ได้อย่างง่ายดาย
ร่างอรชรของแม่นางหลินถูกยกขึ้นเล็กน้อย ปลายเท้าแทบไม่แตะพื้น ทำให้ร่างกายของนางอยู่ในท่าที่อ่อนแอและไร้ทางสู้โดยสมบูรณ์ น้ำหนักของร่างกายทั้งหมดถูกรองรับด้วยข้อมือที่ถูกผูกไว้ ทำให้นางรู้สึกเ็ปเล็กน้อยที่ข้อมือ แต่ไม่มากจนทนไม่ได้ ท่าทางนี้ทำให้นางรู้สึกไร้อำนาจและถูกครอบงำอย่างสมบูรณ์
ชุดขาวของนางถูกดึงตึงเพราะท่าทางที่ถูกยกขึ้น เผยให้เห็นรูปร่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าอย่างชัดเจนขึ้น เส้นโค้งของร่างกายที่เคยถูกปกปิดอย่างมิดชิด บัดนี้กลับถูกเน้นให้เห็นอย่างโจ่งแจ้ง ความรู้สึกอับอายแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าของนาง ใบหน้าที่เคยเ็าและเหินห่าง บัดนี้กลับแดงระเรื่อด้วยความอับอายและความรู้สึกที่ซับซ้อน
"แม่นางหลิน... ท่านคงไม่คิดว่าข้าจะปล่อยท่านไปง่ายๆ กระมัง" อาหลางกระซิบเสียงพร่าข้างหูของนางอีกครั้ง เขาเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดใบหูของนาง ทำให้ขนอ่อนตามกายของนางลุกชันด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความกลัวและความตื่นเต้น "บทลงโทษสำหรับผู้ที่บังอาจขัดคำสั่งของข้า... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น"
เสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยอำนาจ แตกต่างจากน้ำเสียงนุ่มนวลของเสี่ยวเอ้อที่นางเคยได้ยินอย่างสิ้นเชิง ในเสียงนั้นมีความมั่นใจและการควบคุมที่ทำให้นางรู้สึกเล็กและอ่อนแอ คำว่า "บทลงโทษ" ดังก้องอยู่ในหูของนาง ทำให้หัวใจของนางเต้นโครมคราม ความหมายที่ซ่อนอยู่เื้ัคำพูดเ่าั้ทำให้นางรู้สึกถึงการถูกข่มขู่และดูิ่
อาหลางเริ่มหยั่งเชิง เขาใช้ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ ไล้ไปตามสาบเสื้อชุดขาวของแม่นางหลิน การัันั้นเบาเหมือนขนนก แต่กลับทำให้นางสั่นสะท้านไปทั้งตัว ชุดที่นางแสนภาคภูมิใจ ชุดที่แสดงถึงความบริสุทธิ์และศักดิ์ศรีของศิษย์เอกสำนักพรต บัดนี้กลับกลายเป็เพียงผืนผ้าที่กำลังจะถูกปลดออกทีละชิ้น
ผ้าไหมขาวสะอาดที่ทอด้วยฝีมือประณีต แต่งแต้มด้วยลวดลายดอกบัวเงินที่ละเอียดอ่อน สัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์และการบรรลุธรรม บัดนี้กลับดูเหมือนเปราะบางและไร้ค่า ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของอาหลาง ลวดลายดอกบัวที่เคยเป็สัญลักษณ์ของความศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้กลับดูเหมือนจะเยาะเย้ยความบริสุทธิ์ที่กำลังจะสูญหายไป
ปลายนิ้วของเขาหยุดลงที่กระดุมเม็ดแรก กระดุมไม้สีขาวที่แกะสลักเป็รูปดอกบัวเล็กๆ ก่อนจะค่อยๆ ปลดมันออกอย่างช้าๆ ราวกับจงใจจะทรมานจิตใจของนางทีละน้อย การเคลื่อนไหวของเขาช้าและมีจุดหมาย เขา้าให้นางรู้สึกถึงการถูกปลดเปลื้องทีละขั้นตอน ทีละชิ้น ทีละส่วน
เสียงกระดุมไม้กระทบกันเบาๆ ในความเงียบงัน ยิ่งทำให้หัวใจของแม่นางหลินเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เสียงเล็กๆ นั้นดังก้องในหูของนางราวกับเสียงฟ้าร้อง แต่ละเสียงเป็การนับถอยหลังสู่ความอับอายที่กำลังจะเกิดขึ้น นางพยายามจะหลับตา แต่กลับทำไม่ได้ ดวงตาของนางจ้องมองการเคลื่อนไหวของมือเขาอย่างไม่อาจหลีกหนี
กระดุมเม็ดแล้วเม็ดเล่าถูกปลดออก แต่ละเม็ดที่หลุดออกไปเป็การเปิดเผยความลับที่ซ่อนเร้นไว้ภายใต้ผ้าไหมขาว เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์ ผิวเนื้อที่เคยถูกปกปิดอย่างมิดชิด ไม่เคยให้ใครได้เห็นนอกจากตัวนางเอง บัดนี้กลับถูกเปิดเผยต่อสายตาของอาหลางอย่างโจ่งแจ้ง
ิัของนางขาวเนียนราวกับหยกที่ขัดเงา เส้นเืใยดำสีฟ้าอ่อนๆ ปรากฏให้เห็นใต้ิับางๆ ราวกับลวดลายธรรมชาติที่งดงาม แสงจันทร์ที่ลอดเข้ามาสะท้อนกับิัของนาง ทำให้เกิดประกายเงางามที่น่าหลงใหล แต่ความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยความเปราะบางและไร้การป้องกัน
ความรู้สึกอับอายแล่นพล่านไปทั่วใบหน้าของแม่นางหลิน ใบหน้าของนางแดงระเรื่อราวกับผลท้อสุกงอม ไม่ใช่เพียงเพราะความอับอายเท่านั้น แต่ยังมีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่นางไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับ มันคือความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าให้ตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ผสมปนเปกับความรู้สึกผิดบาปที่กำลังกัดกินจิตใจ
ความรู้สึกนั้นเริ่มต้นจากจุดที่ปลายนิ้วของเขาััิั แล้วแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายราวกับไฟลุกลาม มันเป็ความรู้สึกที่ร้อนผ่าวและน่าอับอาย แต่ในขณะเดียวกันก็น่าตื่นเต้นอย่างแปลกประหลาด นางไม่เข้าใจว่าทำไมร่างกายของตนถึงตอบสนองเช่นนี้ ไม่เข้าใจว่าทำไมในส่วนลึกของจิตใจ กลับมีเสียงเบาๆ ที่กระซิบบอกให้นางยอมจำนน
"ผิวพรรณของแม่นางช่างงดงามราวหิมะแรกยามรุ่งอรุณ... แต่ภายใต้ความบริสุทธิ์นี้ กลับซ่อนเร้นความปรารถนาอันร้อนแรงไว้มากมาย" อาหลางกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาของเขาจ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง ราวกับกำลังอ่านความลับที่ซ่อนอยู่ในจิติญญาของนาง "บัดนี้... ข้าจะให้โอกาสท่านได้ปรนนิบัติข้า ด้วยวาจาที่ท่านไม่เคยคิดว่าจะเอ่ยออกมาได้"
คำพูดของเขาแทงเข้าไปในใจของนางราวกับใบมีดที่คมกริบ ความหมายที่ซ่อนอยู่เื้ัคำพูดเ่าั้ทำให้นางรู้สึกถึงความอับอายที่รุนแรง แต่ในขณะเดียวกัน ร่างกายของนางกลับตอบสนองด้วยวิธีที่ขัดแย้งกับความรู้สึกในใจ หัวใจเต้นเร็วขึ้น ลมหายใจตื้นเขินขึ้น และความรู้สึกร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย
แม่นางหลินกัดริมฝีปากแน่น ริมฝีปากอ่อนนุ่มสีชมพูอ่อนถูกฟันขาวเล็กๆ กัดจนเกือบจะแตก พยายามจะรวบรวมสติและปฏิเสธคำสั่งอันน่าอับอายนั้น แต่ร่างกายของนางกลับสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับมีไฟสุมอยู่ในอก ความขัดแย้งระหว่างจิตใจและร่างกายทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็สองส่วน
"ข้า... ข้าไม่ทำ!" นางเอ่ยเสียงแ่เบา พยายามจะเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย แต่แววตาของนางกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เสียงของนางสั่นเครือและไม่มั่นคง ไม่เหมือนเสียงที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจ ความเย่อหยิ่งที่เคยเป็เกราะป้องกันจิตใจ บัดนี้กลับแตกร้าวและพังทลายลงทีละชิ้น
อาหลางยิ้มเยาะ รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเ้าเล่ห์และความพึงพอใจ เขากำลังสนุกกับการเห็นความเย่อหยิ่งของแม่นางหลินพังทลายลงทีละน้อย มืออีกข้างหนึ่งของเขาหยิบ "แส้หางหงส์" ออกมาจากชายเสื้อ แส้เส้นเล็กเรียวยาวสีแดงสดใส ปลายแส้มีขนนกหงส์ประดับอยู่ ดูงดงามราวกับงานศิลปะ แต่กลับแฝงไปด้วยพลังงานที่น่าพรั่นพรึง
แส้หางหงส์นั้นทำจากหนังสัตว์ชั้นดีที่ฟอกจนเนียนนุ่ม ผิวหน้าเรียบลื่นและเป็มันวาว สีแดงสดใสราวกับเืสด ปลายแส้ประดับด้วยขนนกหงส์สีขาวบริสุทธิ์ที่นุ่มนวลและเบาโยน ความขัดแย้งระหว่างสีแดงของแส้และสีขาวของขนนก สร้างความงามที่น่าหลงใหลแต่อันตราย ใต้แสงสีม่วงของค่ายกล แส้นั้นเปล่งประกายเรืองรองเบาๆ ราวกับมีชีวิตของตัวเอง
"หากท่านไม่ยอมทำตามคำสั่งของข้า... แส้หางหงส์นี้จะช่วยปลุกความปรารถนาที่ซ่อนเร้นในกายท่านให้ตื่นขึ้นมาเอง" เขากระซิบเสียงต่ำ ดวงตาของเขาฉายแววพึงพอใจอย่างยิ่ง
เขาใช้ปลายแส้หางหงส์ััลงบนผิวพรรณขาวผ่องของแม่นางหลินอย่างแ่เบา ขนนกหงส์ที่ปลายแส้นุ่มนวลและเบาโยน ััิัของนางราวกับลมหายใจของเทพธิดา ปลายแส้ลากไล้ไปตามลำคอระหง ไหล่เนียน และแผ่นอกที่เปิดเผย การัันั้นอ่อนโยนจนแทบจะรู้สึกไม่ได้ แต่กลับทำให้เกิดความรู้สึกที่รุนแรงอย่างแปลกประหลาด
ความรู้สึกเย็นวาบผสมกับความเ็ปเพียงเล็กน้อย ทำให้แม่นางหลินสะดุ้งเฮือก ร่างกายของนางบิดเร้าด้วยความรัญจวนใจที่ขัดกับชุดนักพรตที่สวมอยู่ ความรู้สึกที่ถูกกระตุ้นอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้ใบหน้าของนางแดงก่ำยิ่งขึ้น หยาดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม นางพยายามจะกลั้นเสียงครางที่กำลังจะหลุดรอดออกมา แต่ก็ทำได้ยากเต็มที
ขนนกหงส์ที่ปลายแส้ดูดซับหยาดเหงื่อเล็กๆ ที่ผุดขึ้นบนิัของนาง ทำให้ขนนั้นเปียกชื้นและติดแน่นกับิั ความรู้สึกของขนเปียกที่ััิัทำให้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน มันเป็ความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความเ็ปเล็กน้อยและความสุขแปลกๆ ที่ทำให้นางสับสนในตัวตนของตนเอง
"เป็อย่างไรบ้างแม่นางหลิน... ความรู้สึกที่ถูกลงโทษเช่นนี้... มันช่างหอมหวานกระมัง" อาหลางกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาของเขาฉายแววพึงพอใจอย่างยิ่ง เขากำลังสนุกกับการเห็นความเย่อหยิ่งของแม่นางหลินพังทลายลงทีละน้อย และความปรารถนาที่ซ่อนเร้นของนางกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
ในความมืดสลัวของหอตำราเก่า เสียงลมหายใจที่หอบหืดของแม่นางหลินดังก้องอยู่ในความเงียบงัน ผสมกับเสียงแส้หางหงส์ที่เสียดสีกับิั สร้างบทเพลงแห่งการครอบงำที่ช้าๆ และทรมาน ความมืดมิดกำลังกลืนกินความบริสุทธิ์ของนางไปทีละน้อย และในไม่ช้า แม่นางหลินผู้เย่อหยิ่งจะกลายเป็เพียงเงาของตัวเองที่เคยเป็
98
